Nationalistic yata ako.
Kaya I really don’t mind na hindi ako kagalingan mag-English.
Kahit anong klaseng kabwisitan ang meron dito sa bansa natin, gusto ko pa rin dito. Pag nasa ibang bansa naman ako, sa mga Pinoy pa rin ako sumasama. At home kasi ako with them.
Pag may nami-meet akong Pinoy na hindi na marunong mag-Tagalog, dahil hindi na sanay, naiinis ako. Pero pag may mga foreigner naman na nag-aaral ng Tagalog, tuwang-tuwa ako. To name a few, tignan niyo sina Akihiro Sato at Daiana Meneses ng Eat Bulaga.
Parada pa lang ng Philippine Team sa Olympics at Sea Games, umiiyak na ako. Kahit deep inside alam ko naman na konti lang ang medalya na maiuuwi nila para sa bansa natin. Wala daw kwenta ang suporta ng gobyerno sa sports. Hay!
Saludo ako sa mga boksingerong Pinoy, na laki na sa ibang bansa, pero hinahawakan pa din nila ang Philippine flag. Kahit National Anthem na ng nire-represent nilang bansa ang kinakanta, proud pa din sila sa lahing Pinoy. Sabagay, karamihan sa kanila, sarat ang ilong.
Tinatawag pa lang si Manny Pacquio papasok ng ring kinikilabutan na ako. Pag kinanta na yung “Lupang Hinirang” lalo na akong nagiging emotional. Kahit pa yung Jennifer Bautista na walang kakwenta-kwenta ang pagkanta, natawa na lang tuloy ako habang lumuluha noong tuluyan na siyang pumiyok. Pero pag naririnig ko ang mga intriga tungkol kay Manny, lalo akong naiiyak.
Tumulo ang luha ko habang pinapanood sa isang post sa Facebook, ang isang French choir sa New Jersey, USA, na kumakanta ng “Bahay Kubo.” Sinundan pa ‘yon ng isang choir naman sa Los Angeles, USA, na “Rosas Pandan” naman ang kinanta. My God, puti silang lahat. May accent pa nga ang pag-pronounce ng talong. Ang bongga!
Pag pinapakita yung music video ng mga Pinoy, na tulung-tulong sa pagtulong sa mga kababayan nating nasalanta ng bagyo, naiiyak ako. Nare-realize ko kasi na may pag-asa pa itong bayan natin kahit anong delubyo at politikong demonyo na ang sumugod. Basta tulung-tulong!
Panay ang boto ko kay Efren Peñaflorida doon sa CNN Heroes. Vote niyo din please. Grabe ‘yang kababayan natin na ‘yan. Nagtuturo sa mga batang lansangan na walang pang-aral. Kaka-proud! Maski ‘tong girl na si Fathin Amira na sumali sa Singapore Idol, e, parang gusto ko na din iboto. Kumanta ba naman ng “Bakit Pa” ni Jessa, e, halatang laking-Singapore na. Dinedicate pa niya ang kanta sa mga nasalanta ng bagyo. Wow!
Bata pa ako noong unang EDSA People Power pero pag pinapakita yung mga video at picture na humaharang ang mga madre at pari sa mga tangke, pucha, teary-eyed ako. Kaya noong pangalawang EDSA, sumali na ako. Naiisip ko lang, diba doon naluklok si Gloria? Ayan, mas teary-eyed tuloy ako.
Simula nang maging botante ako, lagi na akong bumuboto kapag election. Halos lahat naman ng binoboto ko, nanalo. Yung iba naman nadadaya. Kawawa naman.
Proud na proud ako sa mga Pinoy film makers na nanalo sa ibang bansa. Masaklap nga lang na ang mga pelikula nilang nanalo ay hindi kumita or kikita sa ating bansa kapag pinalabas na. Kasi nga, kulang daw sa budget kaya di masyadong sikat ang arista at walang pang-romote. Nagtataka naman ako, bakit hindi gumawa ang mga malalaking kumpanya ng mga gano’ng pelikula? Ah, siguro mas kaunti ang budget, mas determinadong gandahan ang paggawa ng pelikua na pang-International Awards. Ayun. Siguro lang, ha.
Noong inokray ni Teri Hatcher sa Desperate Housewives yung doctor niya na nagsabing baka menopausal na sya at ang hirit niya wa something like, “Maybe you got your diploma in some medical school in the Phillippines.” Pucha, uminit talaga ulo ko. Nakisama ako sa mga threads sa internet at nakimura na din sa writer at kay Teri Hatcher na din. Nag-isip pa ako ng mga wagi na English, as if naman, mababasa ni Teri.
“Teri, you are a bitch! You are a has-been. Because of Desperate Housewives, your dead career was resurrected, skinny bitch! Don’t you show your face here in the Philippines or I will let the Abu Sayyaf rape you while watching reruns of your has-been show Louise and Clark. And tell your freaking creator, Marc Cherry, that he is a fat, ugly, bald gay—like this somebody I know here. Sh*it, I’m so fucking mad!!!” Parang ganyan yung mga pinost ko. Hahaha. Mukhang tanga.
Noon naman lumabas sa isang Comedy Show sa Europe yung Pinay na katulong na ginagawang sex toy ng amo nya, hindi na ako nagalit. Naawa na lang ako doon sa kababayan nating umarte. Kawawa talaga, kasi alam ko kahit joke ‘yon, nangyayari talaga sa ibang bansa.
Kahit type na type ko si Alec Baldwin sa 30 Rock, nainis ako sa joke niyang, “I want a Filipina mail order bride!” Magaling lang talaga yung show nila kaya pinapanood ko pa din. Hay, kelan kaya magkakaroon ng mala-30 Rock dito sa pIlipinas? Yung dialogue pa lang, nakakatawa na.
Yung kaibigan ko kasing Palanca winner na si Chris Martinez (na siyang sumulat ng Kimmy Dora, ang hit movie ng Comedy empress na si Eugene domingo), ayaw magsulat sa TV. Mga network, kunin niyo si Chris. Lakihan niyo ang TF at huwag biguan ng stress masyado para pumayag. (Parang yung nabalitaan kong executive na nagpa-revise ng drama script nang bongga sa mga alagad niya, e, siya mismo walang drama sa buhay). Pwe! Basahin nyo yung play ni Chris ”Sabado sa Sam’s” at “Last Order sa Penguin” to name a few. Nakakatawa. Basa pa lang ‘yon ha, kaya imagime niyo na lang nung gawin naming play. Ibang comedy writer din kasi dito, ang bobobo. Sila mismo, hindi natatawa sa ginagawa nila. O, di lahat, ha. Relax!
Ayan, uminit na naman ang ulo ko! Ako tuloy yung hindi na-relax…
Naalala ko tuloy ‘tong si Terry (oo nga, Terry din pala name noon) na kababayan nating sumali sa Amazing Race Asia. Ka-team nya yung mister niyang Egoy. Pucha kawawa yung mister. Squating ‘yong kababayan nating si Teri. Mura at sigaw ang inabot noong asawa na pagkabait-bait. Pinapakita lang daw ng bruha ang tunay niyang emotions. O sige na, e, gaga ka pala, Pilipinas ang team na nire-represent mo at napapanood ka sa ibang bansa. Le*se! Isipin tuloy ng iba, bungangera ang mga Pinay.
(Editor’s note: We got the chance to talk to Terry last year, and she felt really unhappy that she was portrayed that way. She said, “They only showed a portion of the entire thing I said. People didn’t know the context, what happened,…They only captured the part where I was screaming and shouting!”)
Parang si Aubrey at ka-team mate niyang si Jackie Yu na puro pagre-retouch ng make-up ang ginagawa. Baka akalain ng ibang bayan na makaka-watch na lahat ng babae sa bansa natin ay ganoon umasta. Ayan, natalo tuloy sa kaka-retouch. Hehehe.
Nabigyan ako ng pag-asa nina Mark Nelson at Rovilson Fernandez noong sumali sila. Pucha, si Rovilson, hindi alam ang flag ng mga pinuntahang bansa. Puro gimik at pagpapa-pogi kasi ang inatupag. Bwiset! Pasalamat ‘tong si Rovilson at nal*l*bugan ako sa kanya. Actually, kay Mark din, huwag lang magsalita.
Finally, itong si Geoff Rodriguez na dating Power Boy at si Tisha Silang naman na dating beauty queen ang sumali. Noon ko lang nalaman na mag-syota pala ang dalawang ito. Di ba every batch ng Amazing Race may pair na laging nag-aaway? Sa batch nila, sila ‘yon. Okray! Kahit Philippines ang niri-represent nila, natuwa ako na hindi sila ang nanalo. Buti nga.
Yung mga susunod na Pinoy na sasali sa Amazing Race at iba pang contest na nire-represent niyo ang bansa natin, please naman umayos-ayos kayo! Utang na loob! I’m watching you. Nationalistic yata ako!
Teka nga at kakanta muna ako ng “Lupang Hinirang” at “Bahay Kubo” para kumalma.
Anyway, highway, by the way, this is my 121st entry as we enter the year 3 of Korek ka John! Let’s make it more interesting. I will answer, react or even explain to your comments in the Comments section, which can be found at the lower part of each entry starting this one (Nationalistic yata Ako).
I will be using Korek ka John! as my username. It’s this blog’s title anyways so huwag na po kayong mag-attempt na gamitin din ‘yon. Nakatimbre na po ito sa ating Tech Team. This is it! Enjoy!
Happy 2nd Anniversary, Korek ka John! Welcome all to year 3!
