Ang ganda ng Singapore!

 Mga 10:00 a.m. kami dumating nina Jon Avila at Victor Basa sa Singapore last Saturday, December 20.

 Halos wala akong tulog since galing ako sa hosting ng Philip Morris Philippines Christmas Party the night before.

 Pero kahit puyat at parang zombie na naglalakad ako sa Changi Airport ng Singapore, napansin ko pa din ang kalinisan ng bansa nila.  Mahaba ang pila sa immigration papasok ng Singapore pero mabilis naman umusad. At pagdating namin sa conveyor, nandoon na ang bagahe namin.

 On the way sa Carlton Hotel, dumaan kami sa kanilang highway na may mga gardens sa center islands, in both sides. Ang taray!

Caption: With Jon Avila (left) and Victor Basa (right) sa mall na nasa tabi ng hotel namin. Grabe yung Christmas tree sa likod namin, ang laki!!!

Kainis lang yung Carlton Hotel, walang Pinoy na employee. Buti pa yung Marina Mandarin Hotel, kung saan ako nagcheck in the first time I went there last June, daming Pinoy. (Click here to view the entry).   

 Lagi kasi ako naghahanap ng kababayan natin sa mga hotel na tinutuluyan ko pag out of the country para madaling makipag-communicate in case na may kailangan ako.  Bukod sa bobo ako mag-English, mahirap din kasi maintindihan ang accent ng mga Singaporean.  Parang nasal na boses p*kpek.

 Pagdating namin sa hotel nag-freshen up lang ‘tapos lunch na sa isang Japanese restaurant.  In fairness sa Prime Cast Events ni Alex Valerio na nagdala sa amin doon, pinakain nila kami sa best restaurants doon. May mga Pinay na waitress sa Japanese restaurant na ‘yon.   

Say ng isa sa akin, “Buti pa kayo nasa atin pag Pasko. Kami, dito pa din at nagtatrabaho.” E, dahil nga mala-zombie ako, ang nasabi ko lang, “Naku, Ate, huwag kang malungkot.  Hindi nakakain ‘yan.” Natawa siya at ang nasabi lang niya, “Iyon nga din ang nasa isip ko.  Nawala ang antok ko sa sarap ng kinain namin, pero mas tumindi ang antok ko pagkatapos kong mabusog.

 Pagbalik ng hotel para akong na knock-out ni Pacquio, tulog agad. Sina Jon, Victor at ang mga handlers namin sa Star Magic na sina Ana at Alan, pati ang road mnaming si Edith, nag-ikot muna at nag-shopping. 

 Kami ng make-up artist kong si Mikee Osias ng Hairwatch Salon, nag-shopping sa panaginip. Hahaha. Mga 8:00 p.m. na ako nagising at gutom na gutom na naman ako. My god!  Dapat nga pala 7:00 p.m. ang rehearsal namin. Buti na lang na-delay din ang set-up.  Sa isang Italian resto, na nasa loob ng mall, naman kami kumain ng dinner.  Sarap!

 Sa chikahan namin ko nalaman na both Jon and Victor pala stayed in Singapore for at least two months noon for some modeling stints. Siguro it’s the fact na konti ang maganda at guwapong models or artista sa Singapore.

 Grabe, pinagtitinginan ng mga taga-doon sina Jon at Victor. Alam siguro nila na model or artista. Ako, parang taga-doon lang din, pero pag may tumingin sa akin nang naka-smile, for sure, Pinoy!

 After naming mag-rehearse sa Fort Canning Park, gumimik kami sa Chimes.  Katabi lang kasi ng hotel namin. Madaming Pinoy ang gumimik that night.  Karamihan nga lang, e, matagal na sa Singapore kaya hindi pa nila kilala sina Jon at Victor. Naging pleasant naman ang dalawa at ipinapakilala nila ang mga sarili nila at nagpapaunlak sa picture-taking.  Smile!  

 Sa kalagitnaan ng inuman namin, nilapitan ako ng isang Ate na lasing. “Sweet!  Buti nandito kayo. Miss ko na ang Pilipinas,” ang bungad niya sa akin.  E, pucha nakainom na din ako, ang nasabi ko lang, “Ate mahirap ang buhay sa atin.  Konting tiis lang.” Bigla niya akong niyakap,, sabay bulong ng, “Tatlong oras lang ang Pilipinas from here pero hindi man lang ako makauwi.”

Niyakap ko na lang siya ‘tapos hindi na ako nakapagsalita, napainom na lang ako.  After ng chikahan namin, nakita ko si Ate na humahataw ng sayaw sa dance floor. Taray! Paggising ko the next day, Sunday, nagbukas muna ako ng PEP sa cell phone ko.  Naloka ako sa hiwalayan ni Dra. Vicki Belo at Hayden Kho. Tama ang source ko last week. Say niya kasi na may hiwalayan nga daw at suicide attempt na naganap, pero sa PEP ko lang na-confirm!   Make-up na me agad pagkatapos maligo kasi 1:00 p.m. ang call time namin for Pamaskong Handog ng Western Union para sa mga OFW, so binigyan sila ng “One Sweet Sunday.”

Isa-isa ko pang inayos ang mga costume ko dahil bawal daw ang masyadong revealing na outfit. Kaya pala yung heading title pic ko ng KOREK KA JOHN! dito sa PEP na may hawak akong lollipop, e, sinuotan ako ng damit via photoshop. Hahaha.

 Kahit may restrictions sa costume, hindi ako nagpaawat sa mga skit ko. Todo para sa ating mga kababayang OFW. Salamat sa mga na-meet ko sa Chimes the night before kasi nagpunta talaga sila as they promised.  Bentang-benta sa kanila ang monologue ko tungkol sa ex-boyfriend kong niloko ako pero mahal ko pa din. Konting kibot ko, nagtatawanan na sila. Sabik sa mga Filipino shows ang mga kababayan natin sa Singapore. By watching our show, kahit papaano naiibsan marahil ang kanilang kalungkutan for not being in the Philippines. For not being with their family…Kaya ganon na lang ang yakap at halik nila sa akin after the show. Yung iba, nangungurot pa.  Pinagbigyan ko na sila dahil kasama ko naman ang pamilya ko sa Pasko at hindi nakakalungkot ang kurot.

Nang wala ng nagpapa-picture sa akin, pumasok na ako sa dressing room ko.  Ayaw kong makita ang mukha nila habang papalayong umaalis sa Fort Canning Park.  Gusto kong memory ng mukha nila sa isip ko ay yung nakangiti nang todo, tumitili sa kakatawa at tumatalon pa nang i-punchline ko ang “Ang papanget ng artista nila dito.” Hahaha.

 After the show, bumalik muna ako sa hotel para magpahinga sa sobrang pagod.  Habang nagpapahinga, bigla kong naalala na Showbiz Central na pala at Christmas party ng Luna Mystika that night.  Pero hindi ako naka-attend.

 Bigla akong nahome-sick. E, pucha two days pa lang ako sa Singapore, paano pa yung mga kababayan nating OFW?  Nawala bigla ang pagod ko.  Rumampa muna kami ni Mikee since 8:00 p.m. pa ang dinner namin with the Prime Cast staff.

 Isang tawid lang ang ginawa namin at bumaba kami ng isang basement. Pagbalik ko sa ground floor, hindi ko na alam kung nasaan kami. My gosh! Naliligaw ako sa Singapore.  Para kaming na-time space warp, wala akong makitang Filipino para mapagtanungan. Kaloka!    Ang daming tao sa mall. Lakad…konting shopping…lakad…upo…yosi…text…paglabas ko ng isang pinto, tumambad sa akin ang Marina Mandarin Hotel.  From a distance, natanaw ko ang Carlton Hotel. Ang layo pala ng nilakad namin. True enough, Pinoy sina Ate at Kuya na naka-duty sa entrance ng Marina Mandarin.

 Nakakita na ako ng kababayan, hindi na ako nawawala. Doon na ako nagpasundo sa staff ng Prime Cast. Si Kuya, nag-emote pa, malungkot daw doon pero kailangan daw nila tiisin dahil sa hirap ng buhay.  Ang nasabi ko lang sa kanya, “Korek ka John!”

Sa Clark Key kami kumain for dinner. Sa Thai restaurant naman kami pinakain ng Prime Cast. Sarap! After dinner, nag-yosi muna ako. Doon ko nakita ang isang baklang kababayan natin na mukhang babae. May sus* pa ang bruha.. Nagbigay pugay ang bakla sa Ate niyo at nagbeso-beso pa kami. Wala pa daw costumer dahil Linggo kaya mahina ang kita. Alam ko na kung ano ang ibig niyang sabihin kaya ang nasabi ko na lang, “Mag ingat sister!”

 Tapos sumakay kami ni Mikee sa ULTIMATE BUNGY.

Caption: Nakita ko pa lang yung Ultimate Bungy behind me, na-excite na ako!

Mahilig ako sa mga ganitong rides dahil wala akong lula sa katawan at adventurer ako. Sa sobrang nakakaloka ang ride na ito, halos walang sumasakay pero madami ang nanonood lang.

 Umupo na kami ni Mikee sa ULTIMATE BUNGY.  Forty-five Singaporean dollars per head ang bayad, plus 15 Singaporean dollars para sa DVD copy ng aming 20-second once-in-a-lifetime experience.   

Nag countdown yung operator, 5…4…3…2…1. Umangat kami ng mabilis papuntang langit, dumilat ako ng bahagya, parang maaabot ko na ang bituin. Ang sarap lumipad! Nakakabaliw. Kakaiba ang feeling. Masarap na nakakatakot. Masaya na parang gusto kong umiyak. Tumili ako nang tumili. Bigla naman kami bumagsak nang mabilis pabalik sa lupa. Tapos na ang 20 seconds.

Caption: (From left) With our road manager Edith, Jon, and Victor, before mag-board na plane pauwi sa atin. Notice behind us kung gaano kaayos ang Changi Departure Lounge.

Monday morning, bumalik na kami sa Pilipinas kong mahal. Ang haba ng pila sa immigration papasok ng bansa natin.

Caption: Diyuskopo, ang pila sa arrival lounge na NAIA…Sng damin tao, ang gulo, at ang dumi!

Caption: Thirt minutes na, wala pa ang mga bagahe namin. Nag-share sa isang conveyor ang three flights na dumating.

Caption: Ayan, nakatulog na ako sa kakaantay. Hahahaha!

Nagkasabay-sabay ang flight galing Japan, Hong Kong, China at Singapore.  Ang bagal ng usad ng pila.  Pero may mga manong na may I.D. paikot-ikot ‘tapos biglang may i-escortan at hindi na papapilahin. Maski ang pagkuha ng cart, ang haba ng pila.  Konti lang daw kasi ang cart ng airport natin.  Mga 30 minutes bago lumabas sa conveyor ang bagahe ko.

Caption: Kung gaano kadami ang dumating sa Pilipinas, doble ang dami ng sumundo. Pasko na nga. Thank God, I’m back home. 

Yung experience ko sa Singapore parang ULTIMATE BUNGY.

Merry Christmas, PEPsters! 

There are some rules na automatic na nating sinusunod in our everyday lives.  Most of these rules, may sign na mababasa at makikita.  Pero kahit wala ang mga signs, alam naman natin ang mga rules na ‘yan, kaya sinusunod pa rin natin.

KEEP SILENCE sa mga Library. Nagtataka naman ako kung bakit yung iba pag nagbabasa, ang iingay.  Kaloka!

SPEED LIMITS sa mga kalye at highway.  Halos lahat ng hindi sumunod nito, patay na.

NO ID, NO ENTRY sa mga opisina at lalo na sa mga schools. Tama naman ito. Pero sana pati ang mga boss at teachers, e, mag-ID. Di ba?

TURN OFF CELLPHONE sa mga sinehan.  Sa lahat ng city ordinance ito, ang pinaka-type ko. Sana gawin na sa buong Pilipinas. ‘Tapos idagdag sa rule na sasampalin ang mahuhuli ng lahat na malakas ang pag-ring ang cellphone. Hahaha.

NO STICKER, NO ENTRY para sa mga sasakyang pumapasok sa mga exclusive na village. Kung makaasta naman ang mga exclusive village na ito, akala mo walang nagaganap na krimen sa loob ng village nila.  Asus!

NO BLOWING OF HORNS sa mga simbahan.  Nakakaloka ang mga bumubusina sa tapat ng simbahan. ‘Tapos malakas pa at paulit-ulit.  Kidlatan sana ni Lord ang mga ‘yan minsan.

BAWAL UMIHI DITO sa mga pader.  May nakita nga ako sa isang malaking pader sa Novaliches, BAWAL IHI PUTOL TITI, TSK!  Hahaha.  I’m sure walang umiihi doon.

BAWAL TUMAWID sa mga malalaking kalye at highway. Dapat ito dagdagan ng, “KASI BAKA MAMATAY KA AT MADUROG!”

Madami pang mga rules akong alam at nakaka-sad na kahit may signs na, e, may lumalabag pa din sa mga rules na ito.  Kaya naisip ko, dapat sa showbiz, may mga signs din ang ilang rules na puwedeng mabasa para walang away. 

FINDERS KEEPERS, na in Tagalog, “ANG KAY PEDRO AY KAY PEDRO.” Kung ang isang artista ay na-discover ng isang network at tuluyan na nilang pinasikat, sa aking palagay, kung naaksidente or namatay ang nasabing artista, ang kanyang home network dapat ang magkaroon ng EXCLUSIVE coverage ng kanyang aksidente or kamatayan.  Kasi noong nagsisimula yung artista, hindi naman pini-feature or ni hindi binabanggit ng ibang network, bakit kung kelan naaksidente or namantay, tsaka sila nagkaka-interes? I know that news is news, pero for me, kung hindi naman artista ng network mo, e, banggitin mo na lang ang nangyari or magcondolence ka, ‘tapos ipaubaya mo na sa home network niya ang ibang detalye. Tapos!

NO WORK THEN GO, or in Tagalog, “KUNG TENGGA KA, LIPAT KA.” Sa hirap ng buhay ngayon, maski ang mga nagniningning na bituin ng pinilakang-tabing ay apektado.  Na-i-imagine niyo pa yung mga baguhang artista or yung mga hindi kasikatan na mistulang breadwinner ng kanilang pamilya? Kawawa. Kaya para sa akin, sana ang mga network ay hayaan nang lumipat ang ibang artista nila na wala namang trabaho.  Kahit guesting or raket lang para naman may pang-noche buena at media noche ang mga nasabing artista sa darating na Pasko at bagong taon.  

I DID MY  BEST, BUT I GUESS MY BEST WASN’T GOOD ENOUGH, or in Tagalog “TODO NA, SUKO NA.” Dapat malaki ang sign na ito at nakapaskil sa lahat ng hallway ng mga networks, or dapat may fliers pa na binibigay sa ibang artista na ginawa na ang lahat pero wala pa din project.  Lalo na yung mga sumali lang sa mga reality shows ‘tapos hindi na bumalik sa dati nilang buhay at nag-decide na lang mag-showbiz kahit walang talent. Huwag po tayong ambisyosa.  Hindi porke nakita ka na sa TV ay puwede ka nang maging artista. Kaya natuwa ako nang mabalitaan kong nag-flight steward na lang yung isang actor-model na sumali sa isang reality show. Guwapo kasi siya, pero wala talagang talent sa pag-arte or kahit hosting. I’m sure magiging magaling siya bilang flight steward. Yehey!

SHY? GOODBYE!, or in tagalog “KUNG MAHIYAIN KA, HUWAG KANG MAG ARTISTA, UL*L!” Madalas uminit ang ulo ko sa mga baguhang artistang dinadaan-daanan lang ako or ang ibang artistang higit na nakakatanda sa kanila sa showbiz. Ang malala, ginagawang excuse, e, mahiyain lang daw kasi.  Maryosep!  Ang showbiz is one of the industry na required kang makisalamuha sa madaming tao. Ngingiti ka sa mga taong hindi mo kilala at hahawakan ka nila bilang nakikita ka nga nila sa TV or sine.  Kung hindi mo kaya ang mga ganitong gawain, pwede kang mag-work sa call center dahil boses mo lang ang kailangan or mag-apply ka sa mall bilang taga-balot ng mga regalo kasi hindi mo kailangang magsalita or makisalamuha sa customers. Hindi nakakahiya ‘yon. May isang male TV host ang na-meet ko for the first time the other day. Inabot ko ang kamay ko para makipagkamay, hindi siya nakipagkamay, bagkus ngumiti lang.  Ako na lang ang humawak sa braso niya para hindi naman ako mapahiya. Sabi ng ibang nakakita, pasensiya na daw ako kasi mahiyain ang TV host.  Say ko, “Bakit nag showbiz pa?” Say naman ng isa, “Pasensiya ka na kasi religious ang family nila.” Ang nasabi ko lang, “AMEN”.

NO COMMENT MEANS SOMETHING, or in tagalog “KUNG AYAW MO MAG -COMMENT HUWAG KANG LUMABAS NG BAHAY” Nabanggit ko na ito dati…Hindi ko talaga type pag ang isang artista sumasagot ng “no comment” sa isang issue na involved siya.  Kasi, the fact na hindi ka nag-comment, ibig sabihin ay may alam ka pero ayaw mo lang magsalita.  So ang point ko, kung ayaw mo magsalita, e, di magkulong ka sa bahay or pumunta ka ng ibang bansa at doon magtago. Pero sa 15 years ko working in a showbiz-oriented talk show, pag nagtago ka sa isang issue, hindi naman nawawala.  ‘Eto tip sa ibang artista, chumika ka na lang ng sagot keysa sa mag-no comment. Mas gusto pa ng mga reporters ‘yon.  Galingan lang ang pag-arte at baka mabuking na nagsisinungaling ka.  Mas delikado ‘yon.  Siyanga pala, ang “smile” ay may something na din ngayon.  Mag-ingat sa pag-smile!

Naku, ‘eto, tiyak na mapapa-smile ang mga Pinoy na nasa Singapore on Sunday, December 21.  Nandiyan po ako sa Fort Canning Park at 2:00 p.m. with my friends Jon Avila and Victor Basa. Maliban sa posters, I’m sure, may signs naman papunta doon.

Tuesday, November 25, isinama ako ni Mareng Boyet ng Hairwatch Salon sa talent night ng Mr. and Ms. Tutuban sa Metro Bar sa West Avenue. Sponsor kasi sila doon. Ang daming guwapo at ang daming magandang mga candidates. Pero madami din ang baklang nakapaligid sa tabi-tabi. Tabi ng mga babae dahil alaga nila sa hair and make-up at tabi ng mga lalaki dahil alaga nila. 

May isang contestant na lalaki na alam kong bakla kasi parang na-meet ko na. Mukhang hindi naman daw, sabi ng iba. Pero nakabawi ako nang ipamalas niya ang kanyang talent—dance, tumbling, split na parang papunta ng Japan. Hindi nga siya bakla. Hahaha.

Wednesday, November 26, nag-taping ako for Luna Mystika sa Morong, Bataan.  Kinaya niyo ba ang look ni Karya? Abangan niyo ang mga lihim ng Tikbaklang ‘yan sa mga susunod na episodes.

Dahil nga may taping kami, hindi tuloy ako naka-attend ng band rehearsals para sa Christmas Special ng GMA-7. Bumawi na lang ako sa pag-view ng study tape sa kotse.

Thursday, November 27, guest ako sa Christmas Special ng GMA-7 na pagbibidahan ni Songbird, Regine Velasquez. Magkasama kami nila Ma’am Allan K at Ate Arnel Ignacio sa isang number with Regine. Mga kantang pang-caroling ang kinanta namin at nakaareglo na parang jazz. Kaloka! Na-take two pa ang beauty ko dahil mali ang una kong tono. Hahaha. Bumawi na lang ako sa projection at performance.

Friday, November 28, Celebrity Auction at Bazaar na ni Mareng Juday sa Plaza Ibarra, Timog. Na-late ako ng 30 minutes. Pagdating ko, nagsisimula na ang auction. Si Mareng Juday, Beth Tamayo, Direk Joyce Bernal at Direk Dante Garcia ang nagho-host. Bumawi ako agad at sumampa na sa entablado para mag-host. In between my hosting, tumulong din ako magbaba ng mga gowns for auction. Nasa second floor kasi ang mga gamit na dinonate ng mga stars.

By the time na dumating ako, paubos na ang mga tinda sa bazaar na naka-set up naman sa labas. So I asked the staff to bring out more items para sa bazaar. Nakita ko yung mga dinonate ko na damit, I told them sa bazaar na lang ilagay at baka wala naman mag-bid sa auction. Hahaha. Pucha, dalawang oras pa lang ako nagho-host, nawalan na ako ng boses. Buti na lang dumating sina Mosang, Philip Lazaro at Candy Pangilinan. Bumawi na lang ako sa pag-assist sa mga staff na nag-display pa ng ibang gamit up for bidding. May ilang items pang natira that day pero bawi naman kasi 300 thousand plus din ang sales na nakuha.  Thank God!

After ko sa Plaza Ibarra, tumakbo na ako agad sa UP Diliman to watch Live Aids Silver ng UP SAMASKOM.  Nagmamadali pa ako kasi alam ko 7:30 p.m. ang simula. Past 7:00 p.m. na ako nakaalis sa Timog. Ang aking designer na si Tata Galias, stylist John Lozano at writer/anak-nakan Ador Cuntapay, na mga honorary members ng SAMASKOM, ang nag-invite sa akin. 

Say nila, “Huwag na huwag kang hindi manonood!” Pucha, pagdating ko sa UP Theater, ang haba ng pila.  Buti na lang binilin ako ni Tata sa reception.  Grabe past 8pm na hindi pa din nagstart. Kahit late na nag-start, bumawi sila sa ganda ng palabas. Sulit! Si Ador ang opening as Michelle Obombshell. Grabe, kafez niya si Michelle Obama. Ang galing ni Ador. Pure English ang monologue niya at hindi sumisigaw. Walang big movements tulad ng monologue niya last year sa Live Aids Monologues, na naging favorite ko din. 

Husay!  Kaya kinikuha ko talaga siyang writer pag may stand-up show ako. Mahusay din ang mga new members nila. Gusto ko yung labanan ng tatlong batang nagtitinda ng sampaguita. Isang iyakin, isang baklita at isang maldita. Kakatawa.

Naloka na akong tuluyan sa skit about the oblation run. Ang topic ay kung bakit madaming babae ang nanonood ng oblation run. Ang nag-interview sa tatlong babaeng napili ay si John “Sweet and Sour”  Lapu-lapu. Hahaha! “Love me, hate me but don’t lie to me” ang drama. Mahusay yung baklang nanggaya sa akin. Pati ang expression kong “Nakakaloka, hindi niyo ito kakayanin!”  ay nagaya niya. Pati damit at buwis-buhay dance, ginaya ng baklita.  First time kong na-spoof sa buong buhay ko. Na-flatter ako. Hindi ko na natapos ang show kasi may show pa ako sa Sitcom sa Las Piñas.

Past 11:00 p.m. na ako nakarating sa Las Piñas. Ang daming tao. Anniversary kasi ng Sitcom live. 1:00 a.m. na tuloy ako naisalang. Bumawi na lang ako sa high energy performance with sister Phillip Lazaro. Salamat sa lahat ng nanood. Happy Anniversary, Sitcom!

November 29, Saturday, ininterview ko sa GMA ang mga Survivor castoffs na sina Kaye Alipio at Marlon Carmen. Kahit bwiset ako kay Marlon, in-interview ko pa din siya at kahit alam ni Marlon ‘yon, humarap pa din siya sa akin. Consistent si Marlon sa message niya sa mga may ayaw sa kanya, “Kung ayaw niyo sa akin, ayaw ko din sa inyo!” Taray! Kahit hindi ko type ang mga pinaggagawa ni Marlon sa isla, nakabawi naman siya sa akin sa pagiging honest. Mas gusto ko na ‘yon keysa sa showbizin niya ako.

After ko sila interbyuhin, diretso na ako sa fashion show ni Mareng Bing Cristobal sa Alchemy in Pasig. Late na nag-start ang show. Sabi 8:00 p.m. pero 10:00 p.m. na yata nag-start. Buti na lang may pa-dinner si Bing at nakita ko doon ang mga friends ko from ABS-CBN like Biboy Arboleda and Direk Erick Salud. Dumating din ang favorite kong si Toni Gonzaga with bf Paul Soriano.  

Before nag-start ang show, dumating din si Ai-Ai. Nagyakapan kami nang bonggang-bongga kasi ang tagal naming hindi nagkita at hindi ako naka-attend ng birthday party niya kasi may Aliw Awards that day. 

Kahit late na nag-start ang fashion show, bumawi naman si Bing sa ganda ng kanyang collection. At naaliw ako kasi may mga Star Magic stars na nag-model like Matt Evans, Melissa Ricks, and Aaron Villaflor, na binata na ngayon. Ang ganda ng katawan ni bagets. Hindi ko na tinapos ang show kasi may show pa ako sa Starz in Malabon.  Congrats, Mareng Bing Cristobal!

Malala ang traffic sa EDSA, Balintawak area dahil ginagawa na pala ang MRT 4 na magdidikit sa LRT at MRT 2. Almost 12:00 m.n. na ako nakarating sa Malabon. Pucha ang daming tao. Nakaka-touch. Pinagsimula na ang guest kong si Alyssa Alano para hindi mabornot ang mga tao. 

After ni Alyssa, start kaagad ako.  Bumawi ako sa energy, buwis-buhay dance with the Snaps dancers at super monologue. Kumanta na din ako para todo ang pagbawi.  Buti na lang, game si Konsehal Ibot, na na-get kong ka-partner from the audience. Game din ang surprise guest kong si Survivor Jace Flores sa pag-kiss sa mga girls.

Mukhang nakabawi naman ako kasi sumisigaw ng “more!” ang mga tao. Madali akong nakabawi kasi ang CAMANAVA (Caloocan, Malabon, Navotas, Valenzuela) area pala, tulad ng Bulacan, ay solid Kapuso! Salamat po!

Pag-uwi ko ng bahay, nag-impake lang ako ‘tapos NAIA na agad papuntang Hong Kong! Kasabay ko sa flight ang manager kong si Ricky Gallardo. Sa plane na lang ako nakatulog, kahit one hour lang. Pagdating kasi namin sa Hong Kong, diretso na agad sa show.

Nag-check in muna sa Park Lane Hotel at freshen up sandali. Actually, wala sa itinerary ko ang mag freshen-up  so nag-skip ako ng lunch kasi amoy-Malabon pa ako. Nakita ko na lang sina Sarah Geronimo at Mark Bautista sa bus, on our way sa office ng PLDT HK for our briefing. 

Habang nagbi-briefing na lang kami kumain ni Ricky, thanks to PLDT HK coordinator Richardson. Bumili siya ng packed lunch for us. Kahit nakakain na ako, damang-dama ko pa din ang pagod at kawalan ng tulog. After ng briefing, dumiretso kami sa isang mall para mag-promote. ‘Yon yung mall na madaming Filipino stores tulad ng Jollibee at mga Pinoy remittance centers.

Sina Sarah at Mark ang unang bumaba with our escorts na mga volunteers na kababayan natin. Nagpahuli na ako since feeling ko naman, hindi ako kukuyugin tulad nina Sarah at Mark. Pucha, mali ako!  Sumigaw yung isang ale ng “Ay!  Si Sweet!”

Nagkagulo na. Picture, kiss at yakapan na. Nagising ako. Nawala ang pagod ko. Ito ang bawi sa lahat ng pagod at paghihirap ko bilang artista. Gusto nila akong makita, mahawakan, mahalikan at ma-piktyuran. Kung wala lang kaming schedule na sinusunod, willing akong magpaiwan at makipag-chikahan sa mga kababayan natin na tumitili sa bawat kaway at flying kiss ko.

Pagdating sa Charter Park, kung saan tumatambay ang mga Pinoy sa HK tuwing Sunday, tuluyan na akong nagising. Almost 100 thousand ang mga kababayan natin na nag-watch sa amin. Dumagundong ang buong park sa paglabas ko at pagsayaw ng “Shake it Sweet!”

Malakas pala ang iGMA sa HK. Wow! 98% ng mga kababayan natin doon ay babae, kaya madaming tomboy. Ang mga pare ko, ang gaganda ng syota. Jackpot! 

Bukod sa malamig, ang pangit ng sound system na ginamit namin last Sunday, kaya lalo akong namaos. Pero ok lang kasi sa kada pagsigaw ko sa aking paos na boses, bumabawi ng malakas na sigaw ang mga kababayan natin. Salamat po. Mabuhay ang mga Pinoy sa Hong Kong. I love you!!! 

Pagbalik ng hotel, bagsak ako agad. Gising din kasi me ng maaga para umabot sa first flight pauwi ng Manila. Nag-confirm kasi ako sa taping ng Talentadong Pinoy ni Pareng Ryan Agoncillo. Muntik na nga akong hindi umabot dahil pagdating ko sa HK airport, e, hindi daw ako naka-book sa 8:30 a.m. flight. I told them na tumawag na ako sa Travel Agency na nag-ayos ng booking namin. 

Sabi ni Lucille ng Mango Tours na hindi na raw papalitan ang tiket ko since my original flight ng gabi ay Business Class at hindi naman daw fully booked ang first flight ng HK to Manila.  At yun palang first flight na gusto kong lipatan ay walang Business Class dahil maliit na plane lang. Aba, sabi ng Chinese sa check-in counter, hindi daw ako nakalista. Fully booked daw sila so waiting list lang muna ako. Kaloka! 

Tumawag ang mga taga-PLDT HK sa mga taga PAL HK kasi maloloka talaga ako at malamang mag-amok ako sa Mango Tours office at masabunutan ko si Lucille. 

Nakabawi naman dahil bukod sa pasok ako sa flight, e, sa harap pa ang upuan ko.  Take note, kahilera ko yung VP daw ng PAL. Nakalimutan ko ang name. Basta mataba at super escorted hanggang sa loob ng plane. 

Monday, December 1, kahit holiday sa buong bansa, kaming mga artista ay tuloy ang buhay. Pag-uwi sa bahay from the airport, naligo lang ako at nagbihis ‘tapos diresto na sa TV 5. Mas lumala ang paos ko na naging sipon at naging ubo na. Bumawi na lang ako sa ganda at outfit habang nagta-talent scout with Ms. Cherie Gil and Audie Gemora.  Pagkatapos ng taping, bagsak ako agad sa bahay. Pero hindi pa din ako masyadong nakatulog dahil sa ubo. Kaloka!

Tuesday, December 2, guest ako sa birthday celebration ni Lucy Torres-Gomez sa The Sweet Life. Surprise guest ako as Kris Anino. Gusto daw kasi ni Lucy tumawa ‘pag birthday niya. Tawa ng tawa si Lucy. Hindi niya kinaya na gayang-gaya ko daw si Kris Aquino, na best friend na niya ngayon.

Lalo siyang naloka dahil kay Kris talaga ang suot kong gown. Hahaha. Watch niyo ang one week celebration ng birthday ni Lucy sa The Sweet Life, 6:00 p.m. sa QTV. Happy birthday, Inday Lucy!

After ng taping dumiretso na ako agad sa Baclaran para magpasalamat sa dami ng blessings. First Wednesday din kasi. Gusto ko naman makabawi kay Lord kahit na papaano.

Pag-uwi ko ng bahay, bagsak agad. Sa wakas, nakabawi ako ng tulog at pahinga.