I remembered the first time I saw Judy Ann Santos in person. It was at the yearly Christmas party of ABS-CBN for all their employees. All departments, crew, staff, and actors were invited. May assigned table ang bawat show. Nasa table siyempre ako ng Showbiz Lingo with my fellow staffers and our host Cristy Fermin and Butch Francisco. Nasa bandang likod ang table namin and all of us were eager to find out kung mananalo kami sa raffle.

Mas likod pa ang table nina Judy Ann. She was with her Mara Clara family. Kahit nasa likod ang table nila, ang saya nila.

I remembered meeting Dante Nico “Ga” Garcia in UP years ago. It was during UP Theater Council’s first show entitled Break a Leg. Since nagpi-play na ako sa Dulaang UP that time, they invited me to be a part of that hilarious variety show. May kantahan, sayawan, at skits. May spoof ng “Little Miss Philippines,” at si Dante ang gumanap na Joey de Leon. Hahaha.

I remembered being with Juday and Dante in one big party. It was Juday’s debut sa Volvo showroom on Shaw Boulevard. Nakakatawa ‘yon kasi 19 years old na si mareng Juday that time. Kaya inuman na lang at sayawan ang naganap. Sa dami ng nainom ko, I couldn’t remember kung paano ako nakauwi. Hahaha.

I remembered my show sa Folks Art Theater entitled The Universal Sweet Event. Nag-volunteer si Juday na mag-guest. 30% ng audience, fans niya. I was so touched.

I remembered doing a series of shows with Juday in the US. Niyaya niya ako lagi kumain and she would always ask me kung ok lang ako. Sweet.

I remembered producing Temptation Island live!, including my birthday shows. Si Dante ang nagde-design ng set. Free of charge. I will never forget that.

I remembered watching Ploning sa premiere night nila last Saturday sa Megamall. Nakakaiyak. Ang ganda ng pelikula. Ang galing ng pag-direk ni Dante at ang galing ni Juday. Maryosep!

Sa sobrang na-appreciate ko ang movie, I interviewed the two of them during their cast party, which was held right after the premiere. Inuna ko si direk Dante. Puro numbers ang chikahan namin. Eto ang result in profile form.

Age: 34

Courses in U.P.: 3 (Pharmacy, Clothing Technology, Theater Arts)

Years as Production Designer: 11

Number of Movies as Production Designer: 8

Number of Movies as director:1 (5 months pa lang niya bilang direktor)

Years of friendship with Juday: 17 years (Through Gladys Reyes na ka-org niya sa San Sebastian High School.)

Movies with Juday: 3 (Don’t Give Up, Till There Was You, Ploning)

Juday’s boyfriend since you become her gay bestfriend: 2 (Wowie de Guzman and Ryan Agoncillo)

Total budget of Ploning: 20 million (less promo budget) & Number of Producers: 12 (including Juday)

Location: 1 island (Cuyo, Palawan), 14 locations

Staff and crew: 31

Cast: 21 major and supporting cast, 500 extras

Juday’s costume changes: 20 (including the 11 dresses in the deleted scenes that will be included in theDVD version’s director’s cut)

Shooting days: 36

Negatives used: 55,000 feet

Director of photography: 3 (Charlie Peralta, Marissa Floirendo for the under water scenes, and Ryan Agoncillo ‘pag umaarte si Charlie Peralta as extra)

Number of hours from Manila to Cuyo: 1 hour (plane to Puerto Prinsesa), 50 minutes to Cuyo (plane flies twice a week only), 20- minute jeepney ride to town proper, 5-minute walk to the beach.

Nationwide showing of Ploning: 04-30-2008

Here’s an exclusive behind the scene footage of Ploning that direk Dante edited for this blog…

It’s mareng Juday’s turn. Nagsabi ako ng mga words at nagbigay lang siya ng mga one-liners. Taray!

(Read more… )

Bonggang-bongga ang schedule ko these past two weeks. That was the reason kung bakit super late ang first entry ko for my second season. Also, nahirapan din ako mag-isip ng topic at nahirapan din ang PEP sa gusto kong mangyari for my header. Please forgive us. As you may have noticed, iba header ko for this entry sa header ko the last time. Sa mga bagong salta dito sa blog ko, I mentioned before na magiging iba ang pics ko sa header depende sa mood ko while writing my entry.

So sa mga na-bother na teary eyed ako sa “CHANGE OF HEART,” it meant sad ako when I did that at nakaka-sad naman ang mga realizations at revelations ko doon. Please huwag kayong ma-sad kasi for that particular entry lang ‘yon. Ngayon naman, I feel overwelmed sa aking bonggang-bonggang schedule. Thus, my bonggang-bonggang pic sa header. Got it?

I finished filming (as suggested by a blogger) Love is All that Matters last Thursday (April 10) in Subic. Napakaganda ng last scene ng pelikula. Direk Don Cuaresma was able to capture that light yet very emotional tone.

The movie is about the pains, joys, and adventures of call center agents in the Philippines. Kakaiyak but at the same time nakakatawa kasi nangyayari talaga sa tunay na buhay. Tribute ito ng Regal Films sa libu-libong call center agents around the country. Please abangan niyo at suportahan ang pelikula na ‘yan. The fact na ginawa ko ‘yan, kahit post-dated ang mga tseke ko sa Regal at walang breakfast sa set, maganda ang movie.

Natapos ko na din ang pelikulang IKAW PA RIN, Bongga ka Boy! under Viva Films. Bida sina Robin Padilla at Ai-Ai delas Alas sa pinakabagong comedy ni Direk Wenn Deramas. As usual, if it is from direk Wenn, it must be funny. Grabe ang rapport nina Robin at Ai-Ai.

I’m so happy that I was able to work again with these two box-office stars. I was with Robin in one of Phillipppine movies’ box office hit of all time Kailangan ko’y Ikaw and his boxing movie Buhay Kamao.

Kailangan ko’y Ikaw: Matagal ko ng gusto maglagay ng video sa blog ko pero di ko alam na p’wede pala. Thanks to fellow blogger, Giselle Sanchez. I realized na p’wede nga pala. Yehey!

Buhay Kamao: Nakailang take sina Robin at Bobby sa scene na ito sa kakatawa sa akin. hehehe.

Magkasunod naming ginawa ang pelikula na ‘yan, both under direk Joyce Bernal, kaya nakapag-bonding kami ng bonggang-bongga. I am even close to his staff and his cousins, June & July, na laging kasama sa mga movies at TV shows niya. I was able to meet his brother, Royette, that time kaya naman ako ang tinext niya when he had an issue recently kay Mommy Eva, who took him to rehab. Robin, I think, is one of the closest movie actors to me. Nakakapagkuwento ako sa kanya and he would give me advice and words that I love to hear. Bong Revilla, I think, is the other one. Eto ka, Robin wants to have an action/comedy movie na ako ang sidekick niya. Ang sweet!

Almost three years naman kami nagkasama ni Ai-Ai sa Singgaling. Remember? Umalis si Arnel Ignacio sa All Star K dahil sumama siya kay Ai-Ai sa ABS-CBN. So si Allan K ang pinalit ng GMA-7 sa kanya at ako naman ang ipinalit ng ABC 5 kay Allan K sa Singgaling. In fairness sa ABC 5, ako talaga ang kinukuha nilang co-host ni Ai-Ai noon ‘pag wala si Allan K. Ibang level ang naging bonding namin ng comedy concert Queen sa Singgaling noon. We even won best game show host sa Star Awards noong 2004. Sad nga lang that during the time we won, tapos na ang Singgaling at pumalit na ang Singgaling ni Pops. Thank God at ako pa din ang co-host ni Pops. I am glad that finally, I was given the chance to be Ai-Ai’s sidekick in Cute ng Ina Mo, na isa sa mga box office hits last year. Nagsama din kami sa Pasukob na team up nila ni Rufa Mae. So like Robin, third time namin ni Ai-Ai na magkasama sa isang pelikula.

Ang Cute ng Ina Mo: First day of shooting namin kinunan nila Ai-Ai at Luis Manzano ang scene na ito. Kakatawa!

In Ikaw pa rin, I played the role of Stef. Ako ang assistant ni Ai-Ai na isang Vet. Pag naging bakla si Kuya Kim Atienza, ako ‘yon. Hahaha. Pag nakita niyo ang outfit ko sa movie, you would know what I was talking about. Ang punchline, unlike Kuya Kim, nandidiri ako sa animals. Maarte si Stef ng sobra. Ang simple ng story line ng super comedy na ito written by Mel del Rosario and direk Wenn. Utang na loob. Ano ang kayang gawin ng isang tao para lang makabayad ng utang na loob sa kapwa? Grabe ang gagawin ni Robin (a.k.a. Boy) kay Ai-Ai (a.k.a. Baby) sa pelikulang ito. Nakakatawa. Very Wenn Deramas. Sa May 14 na ang showing namin at abangan niyo ang mga mall shows within this week. Bongga!

Two weeks ago, nag-outing din kami ng pamilya ko at sinama ko ang mga staff ko sa GRAFFiTi with their family. Noong bukas pa kasi kami, I promised them na mag-a-outing kami. Sa bonggang-bonggang 8th Waves resort kami nag-swimming sa Bulacan.

Tuwang-tuwa ang mga pamangkin ko at ang mga anak ng mga staff ko. Kala daw kasi nila, e, nakalimutan ko na ang promise ko. I told them, busy as a bee lang. Hehehe.

My friend Chris Martinez is directing his first movie entitled 100, starring Eugene Domingo and Mylene Dizon. Tinawagan niya ako for a cameo appearance for this Cinemalaya entry come July. Grabe ang scene na ginawa ko, and was shot at the Library in Malate.

Chris Martinez is the playwright of the Palanca winner Last Order sa Penguin, which we staged years ago in UP at dinirek ko naman a few years later sa UST. Chris will also be one of the writers in Sweetilicious, my anniversary show, on May 31. Exciting!

Speaking of Sweetilicious, panay ang meeting namin ng Prime Cast Events, at least once a week for the past four weeks. Medyo hands on kasi ako sa mga stand-up shows ko, kaya pati poster, script, editing, marketing, promo ay inuupuan ko. Once or twice a year lang naman ako nagsosolo show na major, so karerin ko na.

Nag-taping din ako last week para sa second to the last episode ng Toktoktok, Isang Milyon Pasok! Magkakampi kami ni Ate Gay. Ginalingan talaga namin kasi benificiary namin ang KHYTE Foundation na tumutulong sa mga batang may sakit. Abangan niyo ang mga nakakalokang ginawa namin para sa isang milyon. Pasok!

Last Thursday, nag-guest naman kami ni brother Mo Twister sa Nuts Entertainment. Nakakatawa ang mga bonggang-bonggang bukingan naming dalawa sa isa’t-isa at sa ibang artista. ‘Yan ang common sa amin ni Mo, pareho kaming honest at pranka so magkakaalaman na kung sino ang mas explosive ang ibubuking. “Balakubak!” Abangan.

Last weekend naman, in-invite ako ng Cinema One for the special screening of the cult classic movie Temptation Island. Sa temptation island of Boracay mismo ginawa ang screening.

Ang taray! I hosted the pre-event with Say Alonzo at nagpakita naman ng excerpt ang mga Temptation Island live girls. Isa din ako sa mga ‘yon. Hehehe. Noong 2003, ginawa naming magkakaibigan na stage play ang pelikula kasi at nakakatawa naman talaga. Si Chris Martinez ang nag-direk; ako naman ang nag-produce at isa sa mga bida as Ezenith.

Speaking of Cinema One, in-interview ako ni sister Mylene Dizon sa show niya doon entitled My Space, every Wednesday 9:30 p.m. Ipinakita niya ang bahay ko at naloka siya kasi pang-babae daw. Hahaha. Puro touches ng ka-sweetan ang nakita niya.

Sa sobrang busy ko, hindi ako naka-attend ng storycon ng Kim San Soon last Sunday dahil live ang Showbiz Central. 3:00 p.m. sa GMA ang storycon, e, 4pm ang Showbiz Central sa Broadway. Nag-text na lang sa akin ang executive producer ng show kung ano ang role ko. My role will be Marcus na assistant ni Mrs. Ruiz played by Carmi Martin. Siya ang nanay ni Cyrus, played naman by Mark Anthony Fernandez. I was able to watch the original Korean version, babae ang nakita kong assistant ng nanay ni Cyrus. So ang feeling ko, akala ng GMA-7, babae din ako. Hahaha. Sa May 2 na ang first taping ko. I’m so excited to work with Regine again at atat na din ako makatrabaho ang ibang cast na first time ko makakasama. I will update you guys soon. Promise.

O eto, literal na that I’m busy as a bee. Nag-guest ako sa reality game show na Kung Ako Ikaw last Monday. Ang task naming mga celebrity manggagawa ay maging Bee Keeper for a day. Kaloka! First time kong ginawa ito sa buong buhay ko. Nakakatakot at ang hirap. I heard some stories before na nakakamatay daw ang sting ng bee. Yung isang manggagawa ni Bisor, e, na-sting sa harap ko at namaga ang mukha. Naging kamukha niya si Manny Pacquio after a boxing match. Katakot. To top it all, pinadapuan ako ng hundreds of bees sa buong katawan as a punishment. Please watch the episode starting Monday April 28, and don’t forget po to vote for me. Hindi po biro ang ginawa ko sa show na ‘yan at ang hirap pala maging bee keeper. Akala ko pa naman, bagay sa akin mag-harvest ng honey kasi sweet ako. Hehehe. Text KAI Sweet and send to 2344 for Globe, Sun, and Touch Mobile at 367 for Smart and Talk and Text subscribers. Thanks!

You can text starting today until Wednesday (April 30, 2008) for KAI!

O ayan, I hope na-get niyo na kung bakit na-delay ang pag post ko ng first entry for Korek ka John’s 2nd season. Pasensiya na din at hindi ako makakasagot ng tanong niyo. I am busy as a bee!

For weeks now, I have been preparing for a bonggang-bonggang entry for “Korek ka John’s (Year 2).”

I was in my Imbiyerna moodduring my preparation. I even researched and interviewed some people who could possibly be an accomplice to my rampage. I thought unleashing my anger and mang-okray could be a good idea for my next entry Magaling yata ako doon.

But I had a sudden change of heart.

I accepted the movie Shake, Rattle and Roll 9 because of my friend Paul Daza. Nagkatrabaho kami noon sa Star Cinema.

His mom, Tita Julie Yap Daza, was very sweet to me during those few times I made a guesting in her show before. His sister, Pat-P Daza, was also consistently pleasant to me when she was still part of ABS-CBN’s Corporate Communications.

But other than those reasons, I know and feel that Paul believes in my talent. So when I got a call from him, requesting me to be a part of his directorial debut as commercial film director, I did not hesitate to say yes.

Pinalabas ang SRR9 last December sa MMFF and it ranked third when it comes to ticket sales. Some of you may have noticed that in a previous entry, nagparinig na ako sa Regal Films kasi wala pa din akong bayad.

In fairness, I already got my talent fee last week. But from the time na ipinalabas ang pelikula until last week, na hindi ko pa nakukuha ang sweldo ko, I was curious. Very curious. Bakit nga ba na delayed ang sweldo ko?

I asked around. I did some research. To my surprise, mas madami pa akong tanong na narinig.

Bakit ang ibang mga batikang actress, na nakapagtrabaho na sa Regal Films, nagdadala ng sarili nilang pagkain sa set?

Bakit kailangan pang i-back-up ni award winning actress ang friend kong comedienne para lang mabayaran siya agad sa movie na ginawa nila?

Bakit si Rustom daw, e, after a year pa nabayaran sa Zsa Zsa Zaturnnah? Si Chokoleit naman daw, from 200,000 pesos, e, naging 90,000 pesos na lang daw ang talent fee, bakit? Si Dominic Ochoa din daw, may super delayed na bayad ang Regal?

Bakit meron akong mga kaibigang director, production designer, at cinematographer na ayaw gumawa ng movie sa Regal?

Bakit daw ang ibang suppliers ng extras sa pelikula, ayaw mag-service sa Regal?

Bakit yung mga dating Regal babies, parang ayaw na din gumawa ng movie with Mother Lily?

Bakit nga ba hindi na raw part ng Regal ang anak ni Mother na si Dondon?

Sino ba ang nagsimula ng mga pelikulang pito-pito (movies done in only seven days) na isa sa naging dahilan ng pagbagsak ng movie industry?

Mahirap na ba si Mother Lily? E, bakit pa siya nagpo-produce?

Halos pare-pareho ang mga sagot ng mga pinagtanungan ko sa mga nabanggit na tanong.

But I would just dwell on my own personal experience.

Jean Garcia is one of those actresses na nagdadala ng baon sa set kapag movie sa Regal ang gagawin niya. Medyo tipid daw kasi ang Regal sa food, so instead na magreklamo, nagbabaon na lang siya. I asked her, “Why do a movie with Regal in the first place?” Without batting an eyelash, she answered, “My God Sweet, malaki ang utang na loob ko diyan. Remember, siya ang producer ng launching movie kong Impaktita!”

She further said na ‘pag sa Regal daw ang pelikulang gagawin niya, tatanungin lang niya ang role niya at hihingi lang siya ng script, go na. Hindi na daw siya nagtatanong ng talent fee at kung kailan makukuha.

I’ve been hearing some stories in the past, na ‘pag nag-claim ka daw sa Regal ng tseke, tatlo lang ang usual na sagot ng mga cashier: “Friday po ang kuhanan,” “Wala pa pong pirma ni Mader,” “Mainit ang ulo ni Mader.” I personally experienced and heard the first two pero natawa na lang ako, kasi totoo pala ang chismis. Ang hindi ko alam, ‘pag sinasabi ito ng cashier face to face, you will see in her eyes na sad din siya kasi wala pa nga ang tseke mo and wala naman siyang magawa.

During the shooting of Pedrong Palad (the movie which I didn’t include in my filmography), SRR9, and Love is All That Matters (working title of the movie I just finished shooting with Regal last Thursday)—I have seen and heard staff, crew, and artist (oh yes, kasama na ako) talking about Mother Lily.

Some are funny stories of her kakuriputan at pagtitipid, but others are worse. Yung iba, minumura na siya. Blaming her sa mga kapalpakan na nagaganap sa set. Mainit ang ulo ng iba dahil gutom na daw sila at walang pa-breakfast sa shooting. Yung iba, bwiset na sa antok kasi almost 24 hours na nagwo-work dahil may deadline ang pelikula. Some of them believe na alam ni Mother na nahihirapan na sila but she doesn’t care. They are angry at Mother Lily!

It was then that I had a change of heart. Yung inis ko sa Regal for delaying my talent fee for SRR9, naging awa. Yung awa ko, naging lungkot. I wanted to emphatize with Mother Lily. I wanted to hug her.

I remembered her speech during her birthday special in SOP. It went something like, “Kahit hindi na ako kumita basta makagawa lang ng pelikula.” She just love to help the industry by producing movies.

Oo nga naman. Maliban sa Star Cinema, Viva Films, and GMA Films, ano pa ba ang local major film company ngayon?

Kung wala si Mother, papaano mabibigyan ng launching movie ang mga teen stars like Aljur Abrenica and Kris Bernal, na napakahuhusay na mga bata? Maski love team nina Jennylyn Mercado at Mark Herras, si Mother din ang nagbigay ng chance ‘di ba?

Who would give the opportunity to my friend, Don Cuaresma, to direct his first full length movie Love is All That Matters? My God! Napakahusay mag-direk ng kaibigan kong ito.

Sino pa ba, maliban kay Mother, ang gagawa ng pelikulang dedicated entirely sa kabaklaan (Manay Po 1 and 2)? E, yun ngang Zsa Zsa Zaturnnah na comics, sold out pero si Mother lang ang nakaisip na bilhin para gawing pelikula.

Hindi ba si Mother din ang nakaisip na gawan ng pelikula sina Juday at Gladys noong kasagsagan ng Mara Clara?

No wonder gumagawa pa din ang mga big stars ng pelikula with Mother Lily. Malaki siguro ang utang na loob nila or maganda talaga yung project.

Noong una, naisip ko, wala naman akong utang na loob kay Mother Lily ‘no. Tinanggap ko lang naman ang Love is All That Matters dahil kay Direk Don at napakaganda ng role ko.

But I remembered, siya nga pala ang nag-produce ng mga pelikula ni Maricel Soriano na hinangaan ko mula pagkabata. Mga pelikulang ginagaya ko ang mga eksena ng aking idolo at nagmulat sa akin sa pagiging bakla.

Si Mother nga pala ang producer ng Temptation Island na sa sobrang campy, e, nakakatawa. Sa sobrang nakakatawa ng pelikulang ‘yan, ginawa pa naming stage play. Eto at may special screening pa sa Boracay next week.

Si Mother nga pala ang co-producer ng Star Cinema during the latter’s infancy stage. E, hindi ba sa Star Cinema ako nagkaroon ng launching movie at iba pang movies that followed?

Ay, si Mother din pala ang producer ng Bala at Lipistik starring Roderick Paulate. Nag-extra ako doon. First movie appearance ko at, take note, may close-up ako.

I almost forgot, si Mother Lily nga pala ang naglibre sa aming mga Showbiz Lingo staff noon papuntang Hong Kong. Gosh, first time ko mag-out of the country. Thanks, Mother.

Two weeks ago, dumalaw siya sa shooting namin. Favorite daw niya ako at ang show ko. Hindi niya mabanggit ang name ko at ang title ng Showbiz Central pero pwede na ‘yon. Thanks ulit, Mother.

Now I realized, ok lang na na-delay ang sweldo ko sa SRR9. ‘Pag na-delay ulit ang sweldo ko for Love is All That Matters, ok pa din. Basta bayaran lang ako, ha.

Just like what she said, mahal nga ni Mother Lily ang Philippine Showbiz industry. Sa sobrang pagmamahal niya, she would still do movies to give breaks and chances to new directors and budding actors. Wala siyang paki kung pag-usapan man siya behind her back. Bongga ka, Mother!

Eto pa ang isang change of heart that happened last Friday. Nagsimula sa isang text na natanggap ko from 09162146434. Wala siya sa contacts ko so pangalanan na lang natin siya ng “Baliw.”

Baliw: Pahingi po ng # ni dingdong dantes! Thanks! Wait ko po now!

JOHN: Ha? Sino po ‘to?

Baliw: Si pawpaw po. thanks po. wait ko po # ni dingdong dantes.

JOHN: Pawpaw who?

Baliw: Pawpaw Castro. Wer na po # ni Dingdong?

JOHN: Hi, Pawpaw. Sa’n tayo nag-meet?

Baliw: i dont know kung natatandaan mo pa. pls yung # ni dingdong. i wont tell naman na ikaw ang nagbigay sa akin. pls po.

JOHN: Sorry, I don’t remember you.

Baliw: wer na po # ni dingdong? para di na kita istorbo.

JOHN: San ba tayo nag-meet dear?

Baliw: Sa gma last january! yung # ni dingdong.

JOHN: Sino nagpakilala sa atin?

Baliw: Walang nagpakilala. Sa set ng showbiz central. nagcongrats pa nga ako, sabi mo, thanks pasyal kayo ulit. yung # ni dingdong pls.

JOHN: San mo nakuha ang number ko?

Baliw: sa gma. hindi ko kilala, di naman ako taga-gma. nanonood lang ako. malay ko naman sa mga nagwowork sa gma. cge na po yung # ni dingdong. pls.

By this time hindi ko na siya sinagot. Nakaramdam na ako ng kabaliwan. Nagpa-make-up na lang ako in time for my guesting sa birthday show ni Vice Ganda that night. Then suddenly, sunud-sunod na text ang dumating sa akin. Mga 30 plus with the same message.

Baliw: wer na po ni dingdong? kanina pa po ako wait.

Naloka ako! Pwede pala ‘yon? Sabi ng assistant ko, may gano’n unit daw ang Ericsson. So sinagot ko na naman ang baliw. As in pumatol talaga ako sa sobrang inis. Warla!

JOHN: Dear, wag naman ganyan. Hindi ko alam ang number ni Dingdong at kung alam ko man hindi ko ibibigay sa ‘yo kasi parang baliw ka.

Sumagot ang bruha. Paulit-ulit na naman.

Baliw: O cge. # na lang ni Dennis Trillo at Alfred Vargas.

‘Di ba baliw?! By this time, gigil na gigil na ako. Kaya tumawag na ako sa 188, ang service number for Globe Platinum subscribers. I explained to them my predicament and asked them kung pwede bang putulan ang baliw ng linya. Hindi daw pwede kasi nga prepaid ang number at NTC lang daw ang pwede gumawa non. So nag-request na lang ako na kung pwede, padalan ng warning. Globe agreed. After a few minutes, eto naman ang text niya.

Baliw: wag ka nga magsumbong sa globe. akala ko ba matapang ka at walang inuurungan? simpleng text lang nagsusumbong ka na kung kanino.

Napagod na ako sa pagpatol sa kanya at sumalang na sa show ni Vice. Hindi ko na siya sinagot since then, pero panay ang missed call niya. Eto pa ang iba niyang text since yesterday.

Baliw: ayaw mo kasi bigay # ni dingdong ayan tuloy nasira ang gabi mo, may show ka pa naman ngayon.

si sweet ka. kung wala kang number ni dingdong magagawan mo ng paraan.

piliin mo pagmamalditahan mo! hindi lahat ng tao makakaya mong awayin. ikaw ito nag umpisa ng away. tandaan mo yan.

para nanghihingi lang ng # ni dingdong, dennis at alfred. nagmamaldita ka na. imbes na di kita guluhin mapapraning ka sa panggugulo ko.

cge pahinga ka na muna! mamaya guguluhin kita ulit. kawawa ka naman. kailangan mo rin ng pahinga. remember ikaw ang nag umpisa ng away. ayaw sana kita guluhin.

hoy sweet humanda ka bukas. mas guguluhin pa kita. aaraw arawin na kita! seryosohin mo, panggugulo ko sayo. tandaan mo yan.

At tinupad nga niya ang pangako niya. Until now, nagmi-missed call siya sa akin every 2 minutes. Walang pagitan halos. Matatapos ng 3:00 am pero magsisimula ulit ng 7:00 am.

Yung inis ko naging awa. Naawa ako sa konseptong, may mga taong tulad niya ang nag-aabala para lang makainis ng ibang tao. Hindi na yata natutulog at kahit habang kumakain mini-missed call ako. Kawawa naman. Baliw na talaga. ‘Tapos na-offend nang sabihang kong baliw. Oh my! Hahaha. Kawawa.

As promised, here are the 15 head shots from my latest pictorial with Sara Black. Si Chechel Joson ang nag-make-up, si Warren Santos ng Hairwatch Salon ang hairstylist, and si John Paul Dizon naman ang nag-style.

But before the chika behind each face, I would like to thank my Star Magic family for allowing PEP to use my Star Magic 2008 Catalog picture. Iyan po ang nakakabit na pic sa header ko ngayon. Sina Sara at Chechel din ang may gawa n’yan. Sa sobrang ganda ng kinalabasan, I promised myself to get their duo again in the future. Ergo, the 15 faces for the Sweetilicious pictorial. After this entry, isa sa 15 faces ko na ang nakalagay na pic ko sa header, depending on my mood or present state of mind while doing each entry.

The 15 faces pictorial was inspired by the 15 emotions and situations I experienced during my 15 years in show business. It was my idea for the Sweetilicious teasers that are now posted in major sing-a-long bars in the Metro. Nakuha ko ang idea sa isang t-shirt na nakita kong may mukha ni Smiley pero iba’t-iba ang expressions niya. Sa computer din pala may ganoon, na ang tawag ay Emoticons. Cute! Tuwang-tuwa sina Sara at Chechel sa mga pics na ito kasi I was able to change my look daw kahit walang change ng make-up at iniiba lang ang buhok.

So let the 15 pics be my very own blog Korek ka John emoticons. Wow! Try niyo din i-grab tapos gawin niyong bagong Smiley. Hahaha. Tawagin nating Sweeticons. Hahaha.

HAPPY
Masaya, no worries, free and, at that moment, contented.

I was very happy during the premiere night of Kailangan Ko’y Ikaw starring Robin Padilla and Regine Velasquez. People were actually clapping for every scene na kasama ako. After the movie, Sweet na din ang tawag nila sa akin, which was also my name in the movie.

Dapat mawawala na ang Arriba Arriba noon when Jolina left ABS-CBN, pero na extend ng mga three months dahil pinasok si Heart Evangelista. Ang siste, pinasok na ako sa Bituin that time—starring Nora Aunor, Cherrie Gil, and Carol Banawa—thinking na mawawala na nga ang Arriba. E, may The Buzz pa ako noon every Sunday. So for that three months na extended ang Arriba, I was having three regular shows and seen on TV everyday. As in. Monday to Friday sa Bituin, Saturday sa Arriba, at Sunday sa The Buzz. Three different shows pero different din ang mga ginagawa ko—drama, comedy, and talk show. Ang saya! Artistically and financially rewarding. Happy!

SAD
Lungkot, emote to death, ang sakit.

Bago ako kinuha ng GMA, I do not have a regular show. Tengga! Walang jowa, dami utang at hindi ko alam kung saan ako pupunta. Humabol pa ang pagkamatay ng Tatay ko. I am normally poised under pressure, but that time, I was terribly sad in the inside. In fairness, nagdadasal naman ako. While praying, I was crying. Then He heard my crying.

I was very sad when my former housemate Joel Siervo was murdered in his own room almost two years ago. He was the executive producer of Pinoy Dream Academy. He didn’t deserv that kind of death. May God rest his soul.

BOKOT
Afraid. Katakot. Inay ko po.

After Joel’s death, hindi ako masyadong lumalabas ng bahay. Lagi akong nagpapatulog ng kaibigan sa room ko. Hindi ako kumakausap ng lalaking stranger.

Remember my past entry Pamantayan sa Buhay? ‘Pag di ka magandang bakla at may naglibre sa ‘yo ng drinks sa isang bar, kabahan ka na. Alam ko naman na hindi ako kagandahan kaya ‘pag may naglibre sa akin ng drinks, matatakot ako.

I have an autophobia. Fear of being alone daw ‘yon. May isang production manager sa Star Cinema na nakatrabaho ko noon. She was found dead sa bahay niya after suffering from a heart attack while in her sleep. Nakakatakot. After three days na yata nakita ang bangkay niya kasi mag-isa lang sa bahay. Afraid.

DEDMA
No reaction. Wala lang. Paki ko. Ok.

Hindi ko alam kung bakit inookray ako ng isang tabloid reporter. Wala akong atraso sa kanya at hindi kami close. I consulted my lawyer kasi nga imbento na ang mga sinusulat. Pero sabi ni Attorney, “Konti lang circulation ng tabloid. Hindi naman ‘yan si Ricky Lo na credible journalist. Wala naman naniniwala kasi hindi kilala. Dedma!” May point si attorney.

OKRAY
Lait. Nagsasabi ng totoo pero yung negative lang. Nakakakita din ng positive pero hindi sasabihin.

Ang husay kong mang-okray maski noong bata pa ako. Yung mga kalaro ko at classmates napapaiyak ko ng bunganga ko lang ang gamit ko. Ang pangit ng hair mo, ang pangit ng damit mo, ang pangit mo! Tuwang-tuwa ang mga nakakarinig pero takot sila kasi baka sila ang isunod ko.

Maski noong college ako, sa sobrang galing kong mang-okray, nakakatakot akong kaaway. May professor kami na sinabihan ako ng, “Mr. Lapus, sinasapian ka yata ng demonyo.”

Pinagkakitaan ko ang prowess ko sa pang-o-okray sa Cristy Per Minute. Bongga yung segment kong “Prangka Ka John!” Inaabangan talaga. Alam ko naman na magaling na host si Lyn Ching pero ang katabaan lang niya noon ang sinabi ko. Maganda si Isabel Granada pero ang lashes lang niya ang napansin ko noon. Si Jessa, sinabihan kong kamukha ni Tweety Bird pero Phenomenal Diva siya.

Hanggang sa mga live shows ko sa mga sing-a-long bars at mga corporate shows, nagamit ko ‘yan. ‘Pag ako ang nakasalang noon, huwag kang uupo sa harap kung pikon ka.

BORNOT
Boring. Walang gawa.

Noong tengga ako, tanging panonood ng sine at TV lang ang ginagawa ko. May time nga na na-watch ko na ang lahat ng palabas sa sine at wala naman magandang palabas sa TV. Buong gabi lang ako nakatulala. Sa sobrang bornot ko, kumain ako ng kumain at natutong uminom. Ayun, tumaba ako ng sobra.

CHIKA
Joke only. Ikaw naman hindi na mabiro.

Hanggang ngayon nang-o-okray pa din ako sa mga live shows ko. This time, I assure you, chika lang ang lahat.

May nakita akong Pinay na maganda sa audience na may kasamang hapon na matanda at mukhang mayaman. Say ko sa kababayan natin, “Ate, may edad na ang kasama mong Hapon. Pera lang habol mo d’yan ‘no?! Chika!” Tawanan ang audience, pati si ate natawa. Bakit kaya? Chika! Hahaha.

PRANING
Parang may mangyayari, parang may sumusunod, parang may nakikita…parang…tamang hinala.

Yung dalawang ex-boyfriend ko ‘pag tini-text ako ng “Muzta,” ang feeling ko kailangan ng pera. One time nag-text yung isa, nag-text back ako ng, “Buti, wala akong pera.” Nag-text back siya ng, “Ako meron, gusto mo, pautangin kita?” Pahiya ako, sh*t. Ini-invite lang pala ako sa binyag ng anak.

‘Pag nasa isang bar ako or restaurant, naka-pwesto ako facing the majority of the crowd. Yung ibang artista, tumatalikod kasi ayaw sigurong mapansin ng public. Ako, humaharap not because gusto ko mapansin but praning ako na baka may biglang lumapit sa akin na kriminal or may biglang mang-away mula sa likod ko nang hindi ko namamalayan.

KRUNG-KRUNG
Parang nababaliw, di alam ang gagawin. Bilog daw kasi ang buwan. Topak!

‘Pag nababaliw ako, bigla akong sumisigaw ng gibberish like, “Kerkesta valafongfong!”, “Buskayna Kushketi!”, “Kushketiku Vilvar!” Sa kakaganyan ko maski noong bata pa ako, pinagalitan ako ni Nanay noon. Say ni Madir, “Baka pangtawag na pala sa demonyo ‘yang sinisigaw mo, hindi mo pa alam!”

‘Pag may topak ako, nagpapa-rape ako sa mga unan ko. Hahaha. Try mo. Hahaha.

‘Pag bilog ang buwan, affected talaga ako. Ganoon daw ang mga Cancerian. Bigla na lang ako malulungkot ‘tapos tatawa. Baliw!

IMBYERNA
Inis. Pikon. Galit.

Imbyerna ako sa sinungaling. As in!

Inis ako sa magnanakaw. Kahit 15 pesos lang ang kinuha, para sa akin pagnanakaw na ‘yon. Hindi niya pinaghirapan ‘tapos siya ang kukuha. Hate it.

Pikon ako ‘pag nali-late ako sa sine. Minsan, kahit ako ang may kasalanan, naiinis ako sa sarili ko.

Galit ako sa traffic at ‘pag naliligaw ang driver ko. Ang point ko, dapat magtanong keysa maligaw.

WARLA
Pinaghalong krung-krung at imbyerna. Sa sobrang galit, nabaliw. Away na ito. Patay kung patay. Nagwawala.

I found myself driving in a village somewhere in Quezon City. I was locating my ex-boyfriend’s whereabouts. The tracker in the cell phone, which I gave him, gave me the exact location. May dala akong kutsilyo. I don’t even remember kung saan ko nakuha. Nasa harap na ako ng bahay. May dumaan na guard. I asked the guard kung sino ang nakatira doon. Nang sabihin niya sa akin kung sino, umiyak lang ako ng umiyak habang sumisigaw. After a week, I found myself entering a psychiatrist room.

MALDITA
Mataray na may sense, prangka pero nasa lugar. Bitchy.

Memorize ng mga little sisters kong bakla at ng mga diva ng Hairwatch Salon ang litanya kong ito noon sa S-Files. Ako nga nakalimutan ko na.

“Jobert, sabi mo wala akong kaibigan. Pwes, alam ko nanonood ka ngayon. Tumingin ka sa kanan mo, sa kaliwa mo at sa likod mo. Kaibigan ko silang lahat. Nandito ako ngayon sa studio ng S-Files. Tumitingin ako sa kanan ko, sa kaliwa ko, sa likod ko at sa harap ko. Wala kang kaibigan.”

After that episode, more than 15 na kaibigan ko from ang ABS-CBN ang nag-text sa akin. Halos lahat sa kanila, one word lang ang text sa akin, “MALDITA!”

JELLY
Selos. Inggit. Bakit siya meron pero ako wala?

Um-attend ako ng birthday party ng dance instructor sa gym ko last Saturday. Ang boyfriend niyang gay din for 12 years ang nag-host ng party. Nandoon ang family nilang dalawa at mga kaibigan. Nag-surprise song number si boyfriend para sa celebrator. Inamin niyang hindi siya singer pero he will try daw to sing for his boyfriend. Halos tumalon ako sa building sa inggit.

BONGGANG-BONGGA
Mas bongga pa sa bongga. Extreme. Sobra.

I became a bigger star when I joined the Kapuso network. Mas bonggang-bongga!

GMA is supporting my 15th Anniversary show at The Music Museum on May 31. For sure, bonggang-bongga ang mga guests ko at production numbers. Nag-confirm na ng sponsorship ang Toblerone at si Doctor Manny and Pie Calayan. Bongga!

SWEETILICIOUS
‘Yung sa sobrang tamis, sumarap. Nagustuhan niyo ang timpla and you just can’t help but to have some more.

Hindi ako nagpaka-sweetilicious dahil gusto ko or gusto ng ibang tao. Pero ‘yon kasi ang tama. I am now trying my best to see the good in people and the positive things around me. Ang sarap pala ng feeling. Stress-free at nakaka-fresh. Sobra. Minsan yung iba, dahil hindi pa sanay, parang nauumay sa sobrang tamis. But most of you, I feel, na-appreciate ninyo ang efforts ko. Evident sa ratings ng Showbiz Central at number of hits sa blog kong ito. My God, yung iba sa inyo nag-e-email at tumatawag pa sa GMA just to give me more shows. Pssst, mukhang dininig ang dasal at panawagan niyo. Update you soon. Hehehe. Gusto ko, gusto niyo, e, di masaya. Sweetilicious!

Sa dami ng experience ko during my 15 years in show business, madami pa akong naramdaman. 15 lang muna ang nilagay ko dahil 15 years nga. Pero kung lalahatin ko, baka makabog ko ang Emoticons ni Smiley dito sa computer. Praning ako na huwag makaramdam ng sad kasi baka ma-bornot na naman ako. Imbyerna ‘yon! ‘Pag ganoon, may tendency akong ma-krung-krung. Lately, dedma lang ako sa mga okray at iniisip ko na chika lang ang lahat or jelly sila sa akin. Yung iba, talagang walang bokot. Pero huwag din ako subukan at baka magmaldita na naman ako, or worst, mawarla. ‘Pag nangyari ‘yon, hindi sila magiging happy nang bonggang-bongga. So gayahin na lang sana ako at magpaka-sweetilicious.

Yehey!!! One year na ang “Korek ka John” dito sa PEP. One year niyo na ito binabasa, pinagtatawanan, iniiyakan at kinukuwento sa mga kaibigan. Maraming salamat sa inyong lahat na patuloy na sumusuporta sa blog kong ito.

One year ago na pala when I asked my friend to teach me how to type on a computer and send an email. Oh yes, dahil SA blog na ito kaya lang ako nagpaturo at natuto. Another reason to thank for.

Isang taon ko na din pala chini-chika sa inyo ang aking mga saloobin, sweet dreams, anxiety, kabaliwan, joy, and sadness. I am so happy and proud that I was given this opportunity to share my life with you. Knowing that some of you actually agree and are inspired by the things I put in here makes me feel more humble.

In a way, comfortable akong mag-share sa inyo ng aking mga saloobin dahil siguro sa fact na hindi ko kayo nakikita. Walang mang-o-okray in an instant. Walang sasagot at magre-react straight to my face. Walang mapanghusga. May mga nega ang comments, pero natatabunan naman ng napakaraming papuri at positive words na binibigay niyo sa akin. Truly inspiring. For the nth time, salamat.

I watched Dr. Seuss’ Horton Hears a Who! last Sunday with my pamangkins. Sa Trinoma sana kami manonood, dahil malapit sa bahay ko, pero nagsara agad ang mga sinehan nila dahil sira daw ang aircon. Kaya pala, nahilo ako sa init.

So, tumakbo pa kami ng Eastwood kahit nahihilo na ako sa init at puyat. I usually wake up early ‘pag Sunday in time for Showbiz Central. I promised my pamangkins that we will watched a movie that night. A promise is a promise at kilala ko ang mga pamangkin ko. Pareho ko sila ng ugali, ‘pag ipinangako mo, dapat tuparin or maiinis kami.

I assumed na pambata ang pelikula dahil cartoons nga. I really didn’t mind kasi nag-i-enjoy naman ako sa cartoons. Pero as usual, na-stress ako at may mga batang three to five years old na nag-watch with their parents. My god, last full show na ito at 11:00 p.m. na, bakit gising pa sila? But after watching the movie, nawala ang hilo ko at stress. Thank you, Dr. Seuss!

Ang cute ni Horton. Isang elepante na napakatalino at creative. Sa laki ng tenga niya, nakarinig siya ng sound from a tiny spec na tinangay ng hangin sa harap niya. It turned out, may microscopic world pala na nakatira sa tiny spec na ‘yon called Who Ville. Inalagaan ni Horton ang spec when he found out na may mga living creatures doon, ang mga Whos. Say niya, “A person is a person no matter how small.”

Nag-worry siya lalo na nung makausap ang Mayor ng Who Ville. Horton realized na madaming creatures doon, whose lives are endangered dahil nga sa loob ng isang tiny spec lang sila nakatira.

Ang conflict, ang leader na Kangaroo sa jungle nina Horton, may pagka-insecure sa kanya. Naiinis siya dahil si Horton ang pinapaniwalaan ng mga batang animals sa jungle nila. E, type ni Kangaroo ma-maintain ang usual order ng jungle at mag-leader-leaderan.

Ang kaso, ginaya ng mga kids si Horton knowing na ini-imagine lang nito na may tiny world sa loob ng spec. Si Horton lang kasi ang nakakadinig sa Mayor ng Who Ville. Kangaroo saw that as a threat kaya gusto niyang sirain ang flower na dala ni Horton kung saan nakadapo yung spec. Horton was determined to protect the tiny world by traveling to the highest peak of the jungle para doon ilagay ang spec.

Meanwhile, pinagtatawanan naman ng buong Who Ville si Mayor dahil hindi sila naniniwala sa sinabi nito na they live inside a tiny spec. It was only Mayor’s family who believed in him.

Determined si Kangaroo na sirain ang flower kaya nag-hire pa siya ng vulture para dito. Subalit flop si vulture, kaya, nag-resort si Kangaroo sa pag-brainwash ng lahat ng animals sa jungle para pagtulungan na dakpin si Horton at sirain ang flower. Nang mahuli si Horton ng mga animals, Kangaroo said na pakakawalan niya si Horton ‘pag sinabi niya na wala namang tiny world sa spec. But Horton was very honest and really believed na merong Who Ville.

By this time, napaniwala na ni Mayor ang buong Who Ville when they heard the voice of Horton. Nung narinig nila ang mga nangyayari kay Horton, they decided to help him and protect their world by creating a noise. The entire Who Ville produced a sound. Iba’t-ibang sound at music ang ginawa nila at sabay-sabay sumigaw ng, “We are here!”

By this time, humahagulgol na ako sa pag-iyak. I was touched by the idea that all creatures of Who Ville united to help Horton and save their world. Pinagtawanan tuloy ako ng mga pamangkin ko.

Yung isang anak ni Mayor na lalaki, na hindi nagsasalita, finally joined the people shouting, “We are here!” And it was only then na narinig ng lahat ng animals sa jungle ang sound from the spec. One voice made a difference. Ironically, ang anak pa ni Kangaroo ang unang nakarinig. The animals finally released Horton, and even decided to help him bring the spec to the peak of the jungle. Horton forgave Kangaroo and they lived happily ever after.

You are my Who Ville, my dear PEPsters. Hindi ko kayo nakikita but I feel your presence, I sense your support, and I hear you shouting, “We are here!” As much as I want to protect you all, like what Horton did to Who Ville, I cannot. At least, let me try to entertain and inspire you through this blog. I am sure there will be some Kangaroos and Vultures out there in the future, but knowing you are there, I feel a lot safer.

MISTY_BLUE, thanks for even sharing that article about herbal cure for Tita Cory. It was so sweet of you.

GOSSIP, I know you are a regular. Kung inaabangan mo ang latest post ko, inaabangan ko naman ang latest comment mo.

JAYKEE, domo arigatu for linking my blog to your friends. Hope they like it, like you do.

DEANSLISTER, I can feel your relief ‘pag nakikita mo na ang new post ko. You can relax now.

BLONDE, I miss you, bitch!

MAM, salamat po. I can sense that you are educated and a good mother. Kiss your children for me.

JACKEL, nakakataba ka naman ng puso.

KIKAY, thanks for appreciating my honesty. You make it all worth it.

PINK TABLE, Consuelo ikaw ba ‘yan?

NAIWAN, I hear it when you cry. Let my blog be your shoulder to cry on. Release mo lang ang lahat ng anxiety mo dito tulad ng ginagawa ko. It’s effective.

GIANCARL, you, my dear is a sunshine after the rain. Let’s shine more brightly.

MOMMY and GINGERSNAP, thanks for the consistent posting.

Sa mga nananawagan pa sa GMA para bigyan ako ng isa pang show, wow! What can I say? Salamat na naman. Gosh, even some of my friends don’t or would not do that for me. Grabe kayo!

By the way, we did not get Dyesebel. Kay Teri Onor yata napunta. But it’s ok. ‘Wag malungkot. ‘Di ba may isang show daw para kay Regine soon? ‘Yon naman ang pag-pray natin. Pag ukol, bubukol.

Also, on behalf of my Showbiz Central family, super thanks! Taas na naman ng ratings namin. Almost double ng katapat. Tuloy lang ang pag-text brigade, email at chika sa mga friends na mag-watch please.

Sa mga nagre-request na gawin itong book, good news. I started to review my past entries now and a friend of mine, na may printing press, showed interest in publishing Korek ka John! Let’s hope for the best. Eto at inaayos ko na din ang mga pictures ko noon para malagay sa book. Nakakatawa! Promise.

Eto pa, I have a new pictorial by Sara Black, make-up by Chechel Joson, and Hair by Hairwatch Salon. We did these 15 head shots, showing my 15 different emotions. I will ask PEP to make the header of “Korek ka John” changeable so you will have an idea kung ano ang emotion ko when posting a particular entry. Cute ba ‘yon? PEP, pwede ba ‘yon?

Speaking of PEP, I would like to give credit to the men and women of PEP. They were the ones who actually thought of this. An applause for them. Clap, clap, clap. To Karen—sa kanya ko ito ipinapadala at siya ang nagche-check ng spelling at grammar. I guess, siya ang editor. To Erwin, hindi ko alam kung ano ang posisyon niya sa PEP. Basta siya ang tinatawagan ko ‘pag ‘di ko ma-contact si Karen. And to all the guys in that small corner of your office. Salamat mga pare!

Again, happy anniversary to all! Let’s live happily ever after.

P.S.

Speaking of anniversary, I’m celebrating my 15th year in showbiz on May 31 through a show Sweetilicious. Please celebrate with me and my special guests at The Music Museum. For sponsorship, please call 0916-7637868. Baka may kilala kayo willing mag-sponsor, we badly need one. Thanks again.