Simula na ng rehearsals para sa aking anniversary show on May 14, at the Music Museum na pinamagatang Sweet @ 18, The Universal Sweet Anniversary Show.

Para sa mga curious kung bakit ako tinatawag na “The Universal Sweet” sa showbiz, it was my former manager, Biboy Arboleda, who set a brainstorming session with our other gay friends from ABS-CBN para isipan ako ng title. Nagdatingan ang lahat ng bakla—mga producers, writers at directors. That time kasi, madami din akong work—production staff, stage actor, co-host sa TV, stand-up comedian—so, naisip nila na Universal daw ako. Ayun, dinikit na lang yung Sweet na pet name ko na that time.

Back to the show, kaloka! Isang bagong character ang magkakaroon ng launching —ang Hermana Mayor sa isang town, na magse-celebrate ng kanilang fiesta. Pinaghalong Imelda Marcos at Madam Auring si Hermana. Nakakatawa!

Siyempre, hindi mawawala ang favorite character kong si Kris Anino, na inspired by my friend Kris Aquino. Hindi ako nag-Kris Anino sa last show ko two years ago na Sweet 16, madaming naka-miss at nag-request na ibalik ko daw. Kaya magbabalik siya. Mas taklesa at mas nakakaloka. She will talk about her busy schedule at kung paano niya ginagamit ang mga products na kanyang ini-endorse.

Siyanga pala, dumating na rin ang script ng monologues mula sa mga comedy writers na sina Edwin Serrano, Gie Salonga at Ms. Ador.

Sa aking opening, reminiscing mode ang lola—pagbabalik-tanaw sa aking mga struggles, adventures, and victories in the past 18 years of my showbiz career.

“Na-realize ko nga, for the past 18 years, nagtatrabaho ako sa isang showbiz talk show.  Masaya mag-work sa isang showbiz talk show kahit magulo. From researcher naging head researcher ako ’tapos segment producer, then chiwariwap, ‘tapos co-host. Ngayon, main host na ako ng Showniz Central. Hindi ako tatagal ng 18 years kung hindi ako nag-i-enjoy.“

Say ng matalik kong kaibigan na si Phillip Lazaro, na siya ring director ng Sweet @ 18, best show ko raw ito. Heto ang quote niya, o: “Kilala na namin ni Sweet ang isa’t-isa kaya madali kaming magtrabaho. Nakakaloka ang baklang ‘yan. Kahit tumatanda, e, humuhusay naman.”

Isa pang kaabang-abang ay ang aking wardrobe, na gagawin ng mga magagaling na designers—sina Frederick Peralta, Pepsi Herrera, JC Buendia, Vee Jay Floresca, Maxi Cinco, Tatah Galias at Bing Cristobal. Sobrang bongga ang pitong ‘yan. Lahat sila kaibigan ko at talaga namang mahal ako. I’m so thankful na pumayag silang damitan ako nang libre. Nakaka-touch. Kadalasan, nagdadamit-babae ako sa mga stand-up show. Ngayon, ganun pa rin, pero debut ang concept. Kaya nga 18^th Anniversary Show.

Siyempre, hindi mawawala ang aking buwis-buhay dance na kadalasang ginagawa ko sa “Don’t Lie To Me” segment ng Showbiz Central. Sabi ni Mosang, na production manager ng show, “Malamang magpapa-ready na kami ng ambulansya. Naloka ako sa dance number ni Sweet. Napatili ako ng bongga.” Paano kasi, pinaghalo ang sayaw at circus!

At bago ako ma-excite nang todo sa show, magpapasalamat na ako sa mga tumulong sa loob ng 18 years.

Isa na rito ang dati kong home network na ABS-CBN. Thirteen years ako doon. Malaki ang utang na loob ko sa kanila. At lahat ng mga naging kaibigan ko doon, e, kaibigan ko pa din ngayon. Bihira ko na silang makita pero imbitado pa rin ako sa mga birthdays at special occasions. Minsan nga, birthday yata ‘yon ng dati kong boss na si Deo Endrinal, ako lang ang Kapusong nandoon pero welcome pa din ako ng lahat.

Laking pasasalamat ko din sa Star Magic family na hanggang ngayon ay nagma-manage sa aking career. Lahat ng movies ko, stand-up shows, endorsement at corporate events, sila pa rin ang humahawak. Super thankful ako kasi dahil sa kanila, nakakakuha ako ng mga magagandang movie projects tulad ng Here Comes the Bride, na nagpanalo sa akin as Best Comedy Actor sa Golden Screen Awards at Guillermo Mendoza Memorial Awards.

Siyempre, hindi mawawala ang GMA-7. Hanggang ngayon, hindi ako makapaniwalang five years na akong Kapuso. Ang bilis ng panahon. Parang kailan lang, e, bago ako sa GMA. Nagpapasalamat ako sa kanila for making me a bigger star at sa pagsuporta nila sa mga raket ko tulad nitong Sweet @ 18.

Patapos na ang aking kontrata sa June, pero hindi ako lilipat. Ok naman ako dito sa GMA. I will just do some guestings on TV5 and ABS-CBN by June or July. Nakapangako na din kasi ako. But I assure you, I will not leave Showbiz Central and Show Me The Manny. Sobrang saya namin at love ko ang mga katrabaho ko doon.

Ang anniversary show ay pa-thank you na rin sa aking Best Comedy Actor award. God gave me so much blessings this year kahit wala pang kalahati ang taon kaya dapat mag-celebrate.

At habang abala na ako sa rehearsal, tinatapos ko rin ang remake ng pelikulang Temptation Island para sa Regal Films at GMA Films.

Pagkatapos ng show, tatapusin ko ang indie movie na Becky at ang part two ng Here Comes The Bride.

Pagkatapos ng movies, tatanggap na ako ng soap. Nami-miss ko na mag-soap. Kailangan ko ang soap, pambayad sa bago kung bahay. Hahaha.

Thank you din: Calayan Surgicenter, Junnes and Grand Villa Resort, APT Entertaiment at Bench bilang mga major sponsors ng Sweet @ 18. Sponsors din ang Hairwatch Salon, Kulay Express Printing, Cleo’s Flowershop, RFM, Noel Abelardo Photography at Zayra Carreon Editing House. Media partners ang Showbiz Central, RX 93.1, Magic 89.9, Asian Star Express Balita at PEP.ph.

As promised, heto yung monologue ko nung nag-celebrate ang aking alma mater—University of Sto. Tomas—ng kanyang Quadricentennial.

Magandang gabi po sa inyong lahat—guests, Fathers, professors, councilors, barangay captains, board of judges, and fellow Thomasians. Mga Fathers, may ginawa po ako kagabi, pagdasal niyo na lang po ako.

I am Jonathan Anthony Solis Lapus from College of Education, BS HRM 1993. Student number, 89070820. Kayo mga alumni, memorize niyo pa student number niyo?

I am so happy and proud na ang HRM pala ay may sarili nang College. Wow! At ang uniform, ang ganda. May vest, may tie, may scarf. Sosyal! No’ng panahon namin, polo, barong lang, kaya madalas akong mapagkamalang taga-City Hall or ahente ng insurance. At least ngayon, mukha nang ahente ng vacuum cleaner or kasama ng mga Amerikano na nagtitinda ng Bible.

I am so proud to be a Thomasian. Dahil ang University of Santo Tomas ay talaga namang UST.

University ng Sobrang Talented (mga Athletes natin sa UAAP, Salinggawi Dance Troupe…)

University ng mga Saksakan ng Talino (mga nag-top sa board exams, bar exams…kahit eye exam, physical exam at psychological exam nagta-top ang mga Thomasians). Nag-psychological exam ako noon, ang taas ng score ko.

At higit sa lahat, hindi naman po sa pagmamayabang, ang UST ay UNIVERSITY ng mga SIKAT na TAO!

Our National Hero, Dr. Jose Rizal, ay isang Thomasian. Pero sabi ng Ateneo, Atenista daw talaga si Rizal. O, sige na nga. Tutal nasa piso lang naman si Rizal. E, ang mga full-fledged Thomasians at mga naging Presidente ng Pilipinas na sina Quezon, Osmena at Macapagal, nasa bente, singkwenta at 200 pesos! Di hamak na malaki sa piso.

May-ari ng Jollibee na si Tony Tan Caktiong, UST ‘yan. May-ari ng Mercury Drug na si Vivian Que Azcona, UST’ yan. May-ari ng Century Tuna na si Ricardo Po, UST ‘yan.

Sa sobrang sikat ng mga Thomasians na ‘yan, e, may ibang Filipino Chinese daw na gustong makisosyo sa kanilang negosyo. Si Henry Sy ng SM, e, nakipag-ayos na daw at gustong pumartner kay Vivian Que Azcona ng Mercury Drug. Tatawagin ang mall na ito ng SM MEGAMOT. Kaloka! Isang buong mall puro gamot ang tinda.

Ang mga Cojuangco ng San Miguel pa-partner kay Tony Tan Caktiong ng Jollibee at gagawa sila ng Jollibee Chicken Beer. Hindi na basta Chicken Joy, Happy Hour Chicken na.

By the way, gagawa daw ang Century Tuna ng Tuna in Baha Oil. Gawa po ito sa mga Tuna na mahuhuli sa palibot ng UST kapag baha. At dahil 400 years na ang UST, ang Century Tuna ay gagawin ng 4Century Tuna!

UST din po ang alma mater ng mga kagalang-galang na mga National Artists ng bansa:

Architecture

Francisco Mañosa

Ildefonso Santos

Leandro Locsin

Literature

Bienvenido Lumbera

F. Sionil Jose

Rolando Tinio

Nick Joaquin

Music

Ernani Cuenco

Theater

Daisy Avellana

Visual Arts

Ang Kiukok

Victorio Edades

National Artist for Film, Carlo Caparas, ang may gawa ng mga massacre movies ni Kris Aquino, na habang sinasaksak ay sumisigaw ng, “Oh my gosh!” Ay teka, parang may mali. Para sa inyo, National Artist ba si Carlo Caparas? (Hindi). Buti na lang hindi siya Thomasian.

Ang UST din ay tahanan ng mga sikat na basketball players—Bal David, Dennis Espino, Dylan Ababou at si…Lebron James, hindi sya Thomasian pero gusto niya maging Thomasian. Opo, nag-text siya sa ‘kin.

Mga sikat na News and Public Affairs people na sina Sandra Aguinaldo, Winnie Cordero, Arnold Clavio at Mike Enriquez. Ay hindi pala Thomasian si Mike pero “hindi niya tayo tatantanan! Excuse me po!”

Mga sikat na directors, Thomasian din. Ang internationaly-acclaimed director Brilliante Mendoza, na pangalan pa lang, kumikinang na. Box office director Wenn Deramas…Thomasian sila. Steven Spielberg, wala lang, nabanggit ko lang.

Eto, pinakamataas na achievement ng isang Thomasian. Romy Garduce. Unang Pinoy na nakaakyat sa Mt. Everest. Wala nang tataas pa doon.

Ano ang common sa mga sikat na singers na sina Sylvia La Torre, Jamie Rivera, Ciara Sotto, Sarah Geronimo at Aiza Seguerra? Anong tomboy? Hindi po, Thomasian sila lahat.

Mga crush ng bayan na sina Jao Mapa, Polo Ravales, Romnick Sarmenta at Piolo Pascual. Thomasian silang lahat.

Eula Valdes, Jenifer Sevilla, Angel Locsin. Thomasian silang lahat.

Eto, atin-atin na lang. Ano ang common kanila Vicki Belo, Maricar Reyes at Hayden Kho? Hindi video. Thomasian silang lahat.

E, ano ang common kina Eagle Riggs, Joel Cruz at Jovit Moya? Wala akong sinabi. Thomasian silang lahat.

Mga pang-world class, madami ang UST.

Ginny Santos, animator ng Pixar Animation. World class!

Janet and Ruben Nepales, mga miyembro ng Hollywood Foreign Press. World class!

Brad Pete! Hindi yung asawa ni Angelina ha, yung Dating Doon. Alien. World class!

Ang ibang school ipinagmamalaki ang mga bandang sikat na galing sa kanila. Tinignan ko ang listahan, karamihan, adik! Diyusko. E, nandito ang UST Singers, ang mga boses nakaka-adik. World class!

Last but not the least, ano ang common kina Miriam Quiambao, Charlene Gonzalez and John Lapus? Maliban sa pare-pareho kaming Thomasians, e, pare-pare po kaming Beauty Queens!

Magandang gabi po sa inyong lahat! John Lapus po, Proud to be Thomasian. Mabuhay ang UST!

I was given the opportunity to perform for my fellow Thomasians last January 27 and 28, as we celebrate the 400 years of the University of Santo Tomas.

It was indeed an honor for me.

January 27 was the countdown to our Quadricentennial held at the UST Grandstand. Grabe, ang daming tao. I was really emotional as I entered the stage at tuluyan na akong napa-emote nang palakpakan ako ng libu-libong tao na nando’n. Kaya naman, hinusayan ko ang hinanda kong monologue for them.

Good evening po sa inyong lahat. Grabe! Parang tumigil yata tayo sa ‘70s. At parang ang daming nangyari, ni hindi natin hinimay ang isang dekada. Paano pa kaya ang apat na mikenyo? Kung hihimayin natin ‘yan ngayong gabi, talagang 400 years tayo dito bago matapos.

At this point, let’s talk about the ‘80s. Ako po ang naatasang mag-present kasi, ‘80s ako nagdalaga at pumasok dito sa UST. 1989 naman so medyo a few years ago lang. Ako po si Jonathan Anthony Solis Lapus, BS Hotel and Restaurant Management, student number 89070820. Naalala ko noong nag-aaral pa ako dito sa UST.

(MUSIC ENTERS)

Bata pa lamang ako ay gusto ko na pong mag-aral dito sa UST. Nadadaanan namin ito ng Nanay ko ‘pag nagpupunta kami ng Quiapo. Dinadasal ko sa Nazareno na sana makapag-aral ako sa UST. At ang Nanay ko naman, dinadasal na huwag akong matuluyang maging bading. At least ang dasal ko, dininig. Yung sa Nanay ko, pinasa-Diyos na lang niya.

Sino ba naman ang hindi gustong mag-aral dito sa UST, e, ang itsura pa lang pag sinilip mo sa labas, para talagang University.

Ang ibang school, ang nasa harapan sinehan na ang palabas bold or yung iba na hiwa-hiwalay ang campus, kaya kailangan mo pang mag-tricycle, jeep, or taxi. Worst, yung ibang school ang nasa labas, pagawaan ng pekeng Diploma at passport. Maryosep!

Ang UST, pinalilibutan ng apat na makabuluhang mga kalye. Ang España sa harap, sosyal!

Pag tinatanong ako noon kung nasaan ang school ko, ang sagot ko sa Spain! Suplada.

Not to mention na sa España nakapuwesto noon ang Mayric’s, na tambayan ng mga adik, ngunit pinagmulan ng mga sikat na banda sa bansa. Sa kanan ang P. Noval, kung saan makikita ang oldest carinderia in Asia—ang Lopez Canteen.

Sa likod ang Dapitan, kung saan makikita ang mga dormitory ng mga magaganda at guwapo. Not to mention na may fire exit ang mga dormitoryo na ‘yan. At nakita ko may Condo na din pala sa Dapitan at next year daw, e, ang Dapitan International Hotel and Resort. Sosyal!

At sa kaliwa naman ang Forbes na ngayon ay Lacson Street, kung saan nakapuwesto noon si Joan na nagtitinda ng Banana Q. Nasaan na kaya si Joan, may utang akong isang stick ng Banana Q sa kanya.

At not to mention na nasa Forbes noon ang nag-iisang branch ng beauty parlor ng world-renowned Madam Auring. Dito din siya nanghuhula. Si Madam Auring ang “oldest manghuhula in Asia.”

Section H1 ako no’ng college. Akala ko noon, matalino ako kaya nasa H1 ako. Yun pala, una lang kasi ako nag-enroll.

Favorite subject ko ang Chemistry, Physics, at cooking. Hindi lang nila ako favorite. Hindi naman po sa pagmamayabang, napakahusay ko sa lahat ng Theology subjects, na meron tayo every semester. Pre-requisite ‘yan. Kaya alam ko na, “Man does not live in bread alone and God is in our hearts,” sabi nga sa Colossians 1:27.

At alam ko din na sa mga ginawa ko noong araw, malamang mapunta ako sa impiyerno. Kaya ipagdasal niyo na lang po ako tulad ng dasal ko noong mga panahon na required pa ang ROTC. Diyos ko po! Opo, dito sa grandstand na ito ako nagsuot ng fatigue at combat shoes habang kumekembot.

College crush ko ang mga ka-batch kong sina Vergil Ocampo, Erwin Zhornack at Cresnoyl Lim. Mga Tatay na sila ngayon. Ok lang, mukha naman na akong Nanay.

Mula sa Lagro Novaliches ay sasakay ako ng jeep patungong Quiapo at baba ako sa España papasok ng gate ng UST. Isang oras at kalahati lang ang biyahe ko mula sa amin ngunit pag traffic, isang oras at kalahating araw.

Maglalakad ako mula sa España gate papuntang Education Building, kung saan madadaanan ko ang Engineering Building, na may pinakamadaming Thomasian na lalaki.

Kaya kahit late na, binabagalan ko ang lakad ko sa tapat ng Engineering Building. At habang tinititigan ko ang mga Engineering students, nagsisisi ako kung bakit hindi ako doon ako nag-enroll. Pero pagdating naman sa Education Building, kung saan may pinakamadaming Thomasian na babae, nasasambit ko sa sarili ko, “Dito ako nababagay.”

And yes, tulad ninyo, e, na-experience ko ang baha dito sa UST. Exciting ang experience ng baha lalo na pag stranded tayo sa kani-kaniya nating building. Salamat sa mga Pari na nagdadala ng pagkain sa aming mga stranded. Bilang mahirap kami noong araw, dinadasal ko laging magkabaha at ma-stranded ako. Sayang ang libreng pagkain.

Napakaganda ng Plaza Mayor. No’ng panahon namin, lover’s lane yan ng mga mag-syota, kung alam lang nila na sementeryo ‘yan noong panahon ng hapon.

Malaki ang utang na loob ko dito sa ating Alma Mater. Maliban sa literal na “utang,” dahil puro Promissory Note ako noong college, dito po sa UST na-develop ang aking talento bilang actor. Ako po ay active member noon ng Teatro Tomasino, The university-wide theater guild of UST. Sa sobrang active ko noon sa Teatro, akala ko yun na ang subject ko.

I am so proud to be a Thomasian noon, ngayon and forever.

Maliban kay Madonna, Boy George at Spandau Ballet, noong ‘80s naganap ang People Power, ang bloodless revolution. Noong ‘80s nagkita sina Sharon at Gabby at si Maricel at William. Noong ‘80s nabutas ang Ozone Layer dahil sa mga spray net na ginamit namin noon. At higit sa lahat, noong 80’s nagkakilala at nagkaligawan ang mga Nanay at Tatay niyo. At upang pagpugayan ang Dekada Otsenta, heto ang Hotlegs and Manoeuvres para mag-feeling ‘80s pa kayo nang todo.

January 28 naman ang Grand Alumni Homecoming, organized by The Office of Alumni Affairs and headed by Mr. Mike Malicsi. Bago, bata at fresh si Mike so I’m very sure may mga bagong pasabog para sa mga UST Alumni.

Nakakakilabot ang makakita ng mga kapwa Thomasian na mga lolo at lola na at kasama ang mga apo na mga Thomasian din. Wow!

At ang ultimate doon ay nag-perform ako sa harap ng mga Dominican Fathers, Mothers, Brothers and Sisters. How do you brush your teeth? Hahaha. At maski sila, sinuklian ang performance ko ng masigabong palakpakan at over na tawanan. Kabog!

SUSUNOD: Ang aking monologue. Abangan niyo iyan this week!

Maraming beses na ako nasabihan ng ibang tao na “isip bata” daw ako—nanay ko, mga kaibigan ko at mga naging boss ko.

Nagugulat pa ako kunwari or tumatanggi pero deep inside, alam ko naman na totoo. But I can’t help it. Ganito talaga ako, e.

“Peekaboo!”

Mahilig akong manggulat or manakot ng mga kaibigan. Nakakatawa kasi ang reactions nila pag nagugulat ko sila. Hehehe.

The other day, nag-watch kami nina Nikki at Boyet ng sine. Ang bilis kong maglakad (kasi ayaw kong nali-late sa sine) at ang mga bakla, ang bagal. Pag-kanan sa mga upuan, nagtago ako para gulatin sila. Nakakita na ako ng aninong parating, “Bulaga!” Pucha ibang tao yung nagulat ko. Nag-CR pala ang mga bakla. Kakahiya.

“Mommy what’s that? Mommy what’s that? Mommy what’s that?”

Ay, makulit ako. Lalo na sa text. Pag hindi sumagot agad sakin ang mga tini-text ko, super text ako nang major-major! Nagwo-worry lang kasi ako baka naaksidente na sila or what. Hindi ko na naiisip na baka busy sila. Pasensiya!

Makulit ako mag-invite pag may event ako, show, pa-party or kahit na anong okasyon. Kaya minsan, ako ang ginagawang taga-invite ng mga kaibigan ko sa mga get-together namin. 8 out of 10 ang pupunta pag ako ang nangulit.

“No! I don’t like!”

Sumpungin ako nang bongga. Gano’n daw ang lahat ng Cancerian lalo na pag bilog ang buwan. Kahit bigyan ako ng candy pag wala ako sa mood, “wala ako sa mood!” Pag walang gawa, bigla na lang ako natutulala. Bigla na lang ako kumakanta pag inaantok ako or sumasayaw pag bored. Oh yes, maski sa public place. Buti na lang artista ako kaya hindi ako napagkakamalang baliw. Natatawa na lang ang mga tao na nakakakita. Baliw!

“Uha, uha, uha…”

Pag gutom na ang baby, umiiyak na. Pag gutom na ako, away! Acidic kasi ako, so pag gutom na ako, “gutom na gutom” na ako. ‘Tapos umiinit pa ulo ko. Umaakyat yata ang acid sa tiyan ko. Lalo na pag bagong gising, naku kailangan kong kumain. Bago mag-show (TV, play or stand-up) hindi ako nakakakain sa tensiyon. Pero after noon, pucha, pakainin mo ‘ko or else, iiyak ako! Minsan naglalaban sa akin ang gutom at antok, lalo na pag madaling araw. Madalas manalo si gutom. Hahaha!!! Kaya eto, nananalo din si taba.

“Mommy, where do babies come from?”

Hindi naman ako chismosa, palatanong lang. Gusto ko, alam ko lahat. Pag may naririnig akong nag-uusap tapos hindi ko alam kung ano yung pinag-uusapan nila, sumasali ako. “Sino yan? Kailan yan? Bakit ganyan?” May pagka-inosente din kasi ako. Mabuti naagapan kasi papunta na sa bobo. Yung mamahaling damit na sinusuot ni Rufa Mae sa Showbiz Central, hindi ko kilala. Ang dinig ko “Van Dam [Van Damme].” E, alam ko, action star ‘yon… Eto nga at hindi ko ma-type dito kasi hindi ko alam ang spelling. Feeling ko, hindi din alam ni Pchi pero at least suot niya. Sosyal!

“Mommy gusto ko din no’n.”

Pag nagugustuhan ko ang isang bagay na nakikita ko na suot or gamit ng ibang tao, gusto ko din may gano’n ako. Thank God for work kasi may pambili naman ako. Bahay at van na lang yung gusto ko na meron ang iba, wala pa nga lang akong pambili.

May pagka-inggitera din naman kasi ako na inamin ko naman na dito. I’m happy naman for others na meron ng mga bagay na wala ako. Naiingit lang ako kasi may mga bagay silang nagagawa na hindi ko kaya or hindi ako sanay gawin. Si Eugene Domingo at Direk Andoy, sobrang busy din pero nakakapag-schedule sila ng three-week vacation sa Amerika. E, pucha, three days lang ako sa Boracay. Iniisip ko na kung kailan ulit ang work ko. Ang bongga ni Vice Ganda, kaswal na nag-leave sa Showtime para tapusin ang Petrang Kabayo, magpahinga, at rumaket sa ibang bansa. Naku, hindi ko maiwan-iwan ang Showbiz Central. Minsan lang ako um-absent, masama pa sa loob ko. Alam ng Star Magic na puwede ako mag-shooting ng Sunday pero before and after SC lang. Pag out of the country na raket, I make sure na nandito na ako ng Sunday for SC.

“Adult: Don’t cry na baby, pupunta tayo ng Jollibee.

Bata: Huhu, ok, yehey!!!”

May pagkauto-uto din ako minsan. Purihin lang ako, gumaganda na ang araw ko. Lately, hindi ako nauuto sa mga chikang, “Ang payat mo ngayon, Sweet,” kasi alam ko namang hindi totoo. Pero yung “Ang ganda mo ngayon, Sweet” or “Ang galing mo talaga,” effective!

Hindi kasi ako napupuri no’ng bata ako. Pag may program sa school, lagi akong nasa harapan pero wala naman nanonood sa akin or nagti-take ng picture kasi nagtatrabaho ang Nanay ko. Yun yata ang dahilan kung bakit ako naging performer. Ngayon naman ay panay ang tanggap ko ng papuri. Review ng SRR, Here Comes the Bride, at Mamarazzi. Wow! Thank you, Lord!

“Adult: Maganda ba ko?

Bata: Hindi!”

Hindi ko talaga kaya magsinungaling. Sumasakit tiyan ko or nauutal ako. Kaya ang mga kaibigan ko bina-value or kinatatakutan ang opinyon ko kasi totoo naman. Minsan nga lang, nasasaktan sila pero gano’n talaga. So kadalasan, para huwag na lang makasakit ng damdamin, e, hindi na lang ako nagsasalita or hindi na lang ako nagbibigay ng opinyon.

Kris vs. James…No comment!

Claudine vs. Angelica…No comment!

Marian vs. Bela…No comment!

Ok na ‘yon, at least hindi sumasakit ang tiyan ko at hindi ako nauutal. Delikado ako pag nakainom, walang preno ang honesty ko. ‘Yan ang dahilan kaya ayaw ko mag TWITTER. Madaming malalagot.

“Susumbong kita sa Mommy ko…”

Pag may nangyayari sa akin na magandang bagay, kailangan may sabihan ako. May piling tao nga lang na alam na hindi ako nagmamayabang. Si Direk Chris Martinez ang una kong sinabihan na may solo movie na ako sa Regal next year. Gusto ko din kasi na siya ang sumulat at magdirek. Confirmed naman siya!!!

Na-imagine niyo pa kapag may nangyayari sa ‘kin na hindi maganda?! Pucha para akong sasabog. Kailangan may masumbungan ako. Kaya tawag agad kay Boyet pag tungkol sa lovelife or family.

“Tangna Marse, nakita ko yung ex ko kasama si kalbo, na-stress pa din ako!”

Kay Uge, pag career or kaibigan.

“Tangna Ma, ginagawa akong starlet ng mga leche!”

Kay Bru (Direk Chris), pag ibang tao or yung wala lang.

“Tangna Bru, omniscient ang baklang yan! Aliw awardee ako ‘no.”

Sanay na silang tatlo. Hahayaan lang nila ako mag-emote nang mag-emote. Tapos!

“Mommy, mumu!!!!”

Takot ako sa baliw pero lagi akong nilalapitan. Takot ako sa grupo ng mga lalaking nag-iinuman pero madalas ko silang makita sa gimikan. Takot ako sa adik pero may mga kilala akong adik. Takot ako mag-isa. Takot ako sa Diyos pero lagi ko pa din siyang nilalapitan.

“Huhuhu, bakit hindi ako kasama. Huhuhu…”

Sobra akong matampuhin. Excuse lang yung pagiging sensitive eklat pero in tagalog “tampo” pa din yon. Pag hindi ako na-invite sa birthday party or okasyon ng isang kaibigan, na alam ko na pag ako nagpa-party, e, invited siya, nagtatampo ako. Bakit gano’n? Ikaw kasama sa guest list ko, ako hindi kasama sa ‘yo. May pagkagaga din kasi ako. Hindi ko naiisip na iba’t-iba ang degree of friendship ng mga tao. Yung iba, ang turing ko friends pero for them, acquintance lang ako. Ako kasi pag friend, friend, at pag hindi, di hindi. Nachi-cheapan ako sa “acquaintance” lang.

Mas lalo akong nabubwiset pag nakikita ko sa party ng isang friend na hindi ako invited (thanks to Facebook), pero nasa photo album yung ibang tao na feeling ko hindi naman niya friend. Hmp. Yung ibang mga kaibigan ko din naman kasi pasosyal at ang so-showbiz. Yun na!

“Bata, puwedeng pasali sa laro niyo?

May mga tao na gustung-gusto ko kaya gusto ko silang makasama, makatrabaho or better yet,maging friend. Naiinis ako pag parang ayaw nila.

Etong si Coco Martin, husay na husay akong umarte. Bukod pa sa gwapo. Pinanood ko lahat ng indie movie niya. Maski yung pagka-chaka-chakang Daybreak. Inaliw ko na lang ang sarili sa pelikulang ‘yon bilang hubad naman sila ng hubad ni Paolo Rivero. At kahit chaka yung pelikula, ang husay pa din ni Coco. Sobrang happy ako for Coco nang ma-invade ang television. Hindi na niya kailangang maghubad para mapansin ang galing niya sa pag-arte.

Pucha, dalawang taon na niya ko hindi pinapansin sa Star Magic Ball. Kainis. Next year nga, ako na unang lalapit sa kanya. Gano’n ko siya ka-like. I love you, Coco!!!

“Bahala ka! Ewan ko sa ‘yo!”

Nag-e-effort ako sa mga taong gusto ko pero pag ayaw talaga ng friendship ko, e, dedma. E, di ba nga, para sa ‘kin, kung hindi kita friend, kakilala lang kita. Ok na ‘yon keysa kaaway kita.

Yun nga lang, may pagka-maldita din ako. Mahilig akong gumanti. Pag di mo ko invite, hindi na din kita invite. May friend akong big star, delete niya sa FB yung isang friend namin na nambwiset sa kanya, parang gusto kong gayahin.

“Liar ka, bad ka, susumbong kita…”

Kung gaano ako ka-honest, ganoon ko naman ka-hate ang mga sinungaling. Binura ko sa buhay ko ang mga dati kong kaibigan dahil sa kasinungalingan. Mas gusto ko na yung honest nang todo kahit masakit na magsalita keysa sa sinungaling na mabulaklak ang bunganga.

Yan yung hindi ko ma-get sa ibang reporter. Yung pinagkakakitaan, puro kasinungalingan. Yan ang reason kung bakit hindi ko type ang blind item sa mga tabloids. Hindi nga babanggitin yung name ng artista pero obvious naman yung clue. Ok lang sana kung totoo, e, kadalasan hindi. Minsan naman, kaya daw bina-blind item, e, kasi wala silang ebidensiya. In other words, takot mademanda. E, kung walang ebidensiya, bakit ire-report mo pa ‘tapos wala namang pangalan?

Kaya mas gusto ko pa si Mo Twister, prangka. Sagad to the bones.

Tangna ‘yang mga nag-blind item kay John Lloyd at Shaina, mukhang mga tanga. Ikaw ba naman si John Lloyd at Shaina, magkadikit ang nota at petchay niyo, pupunta ka ba ng ospital? Common sense!!! Minsan din kasi, ang mga tao madaling mauto. Parang bata.

Lately, sinusubukan ko yung white lie. Payo ng ibang friends ko. Yung magla-lie ka sa isang tao para huwag lang makasakit ng damdamin. Yung kaibigan ko, guwapong-guwapo sa jowa niya, e, mukhang abre de lata. So when she asked me kung anong masasabi ko, say ko, “In fairness.” Natuwa naman siya at nag-thank you pa. Hahaha!

“Gusto mo? Sayo na lang, o…”

Mahilig akong magbigay ng mga pasalubong sa mga kaibigan ko at pamilya. Kung ano yung sikat na product sa lugar na pinuntahan ko, dapat yun ang pasalubong ko sa kanila. Ang sweet, di ba?!

Noong araw, nakatira kami ng mga kaibigan ko sa iisang compound. As in 12 yata kaming bakla at babaeng bakla doon. Pag Pasko may regalo ako sa kanilang lahat. Pag may out of town ako, may pasalubong ako sa kanilang lahat. E, napansin ko, ako lang ang madalas magregalo, ayun, ginaya ko na din sila.

Pag birthday ng mga kaibigan ko, I make sure may regalo ako. Yun nga lang, pag ako naman ang may birthday, expectorant ako ng regalo from them. Hahaha.

Minsan nakakalimutan ko ang “it’s better to give than to receive”.

“Mommy sleepy na me…”

Sobra akong antukin. Lalo na pag wala akong ginagawa or bored ako sa pinapanood ko. Lately, inaantok ako sa mga napapanood ko sa TV. Sorry, Lord, pero minsan nakakatulog ako sa simbahan. Si Father kasi minsan, ang boring ng sermon. Minsan, nakatayo ako and yet nakatulog ako, ayun nahulog ako. Chismis!

“Mommy o…si Ate, inaaway ako…”

Pag may nagtarantado sa ‘kin, kailangan ko ng kakampi. Kailangan ko ng ibang tao na magsasabi sa ‘kin na tarantado yung mga tumarantado sa ‘kin.

May tumarantado sa ‘kin a few years ago. Nag-emote ako sa isang kaibigan. Leche, ang pinaniwalaan yung tumarantado sa ‘kin. Nawala sa isip ko na friends din pala sila. Tanga din ako, e. May mga tao nga pala na may degree ang friendship—may BFF, close friend, family friend at friend lang. Cheap!

“Akin yan, e. Waaaaaa!!!!”

Ang pinakamalala kong ugali na over daw sa pagka-isip bata, ayaw na ayaw ko ang inaagawan ako.

Kahit hindi ko masyadong gusto, basta akin, akin.

Kahit luma na, akin pa din yon.

Kasi ang point ko, puwede namang hingin, di ba?

Pag pinaghirapan ko, akin.

Lalong hindi ko ma-take yung mga taong meron naman na ng isang gano’n, aagawin pa rin yung gano’n ng iba.

E, pucha, away yan. Sabi nga ni Mike Enriquez, “hindi kita tatantanan!”

Pag sinabi kong akin, akin. Waaaaa…Huhuhu…..Mommy, o. I hate you. Huhuhu. Sumbong kita…Basilio…Crispin…

Teka bago ako umiyak at mag-tantrum na parang bata. Baka type niyo manood ng play namin sa Dulaang UP entitled SHOCK VALUE, written by Floy Quintos and directed by Alex Cortez. Cast din sina Direk Andoy Ranay, Jojit Lorenzo, Mylene Dizon, at Ana Abad Santos. See below for the schedule of my performance (since may alternate ako na mahusay din naman).

Sept. 15 Opening Night 7pm

Sept. 16 & 17 at 7pm

Sept. 19, 26 & Oct 3 at 10am

Sept 22, 24, 29 & 30 at 7pm

Story ito ng mga ka-showbizan sa mundo ng showbiz. Yun na! Waaaaa…huhuhu…hahahaha!

Nakakatawa yung mga tao na nagpo-post ng status at links nila sa FACEBOOK ‘tapos sila din ang naglalagay ng LIKE. Mukhang tanga!

E, di ba, pag nilagay mo sa profile mo, ibig sabihin “like” mo? Baka sobrang like nila kaya kini-click din nila yung “like.”

Ang maganda, puwede mo din pala i-“un-like” yung na-like mo sa FB.

Bilang matagal naman ako hindi nakapag-update ng blog ko dito, babawi ako sa pag-chika ng mga na-”like” at “un-like” nitong mga nakaraang araw. Kumapit ka na dahil wala akong pakialam kung ma-like mo ito o ma-un-like.

LIKE. Yung mga nag-comment sa entry kong ASAP na hindi ginawang issue ang pagsulat ko noon. Nakita ko ang mga ASAP staff at host sa Boracay, naalala ko na staff at host din ako noon ng ASAP so naisipan kong gawan ng entry.

Salamat sa pag-intindi na nag-“down the memory lane” lang ako. Salamat nga pala sa ASAP XV special magazine for mentioning me.

UN-LIKE. Nakakaloka yung iba na umabot na sa “bitter” daw ako at mas gusto ko daw ang ABS-CBN. Maryosep! San galing ‘yon? Mukhang tanga. So pag nagsulat pala ako ng entry tungkol sa PTV 4 or RPN 9, e, mas gusto ko sila? Baliw!

LIKE. Maganda yung Sam Pinto na galing daw sa PBB. Isa siya sa nakita ko sa Bora with the ASAP people that summer for Kimmy Dora sa Bora.

Kamag-anak kaya niya yung model dati na si Vince Pinto? Ang guwapo no’n. E, si Father Pinto kaya ng UST na napakabait na pari? Patawarin ako ng Diyos pero ang guwapo din no’n. Hahaha. Sa sobrang ganda no’ng Sam Pinto, nagandahan ako sa kanya, e, di ba, bakla ako? Hindi naman ako natomboy, sure ako doon.

UN-LIKE. Mahiyain daw si Sam kaya patapos na ang gabi nang makipagkilala sa akin. Mahiyain? E, bakit nag-artista?!

LIKE. Grabe yung charisma nong Fabio Ide. Napakamasa at sobrang ma-PR. Kaya crush tuloy ni Eugene Domingo. Unang bumabati, unang naghe-hello at unang nakikipagkamay. Bongga!

UN-LIKE. Hindi kasing-friendly ni Fabio sina Akihiro Sato at Daniel Matsunaga. Sana mag-aral pa sila mag-Tagalog para hindi “ma-Troy Montero” ang career. Sama na nila si Sam Milby na nakakasawa na din ang role na galing siyang Amerika. Sayang, kasi mahusay na umarte si Sam. At pucha, ang guwapo!

LIKE. Nung nag-artista si Rafael Rosel, “Mubuhay” lang ang alam na Tagalog bilang galing siyang Norway. Norwegian at Cebuano (dahil Cebuana ang nanay niya) ang alam niyang salita kaya NORBUANO  ang tawag ko sa kanya. Ngayon, kahit “Lupang Hinirang” kaya niyang kantahin nang walang punto or accent. Taray!

UN-LIKE. Ano na ba ang projects ni Norbuano ngayon? Pucha, sayang ang talent niya. Mabait, guwapo, sumasayaw, umaarte, naghuhubad, ano pa kulang?

LIKE. Tatlo na naman ang shows ko sa GMA-7 ngayon. SC, Pilyang Kerubin at Show Me da Manny. Araw-araw na naman akong nagwo-work. Thank you, Lord! SC pag Sunday, MWF ang PK, Tuesday ang Show Me… at TH-Sat ang shooting ng pelikulang Mamarazzi. Gaya ng dati, “Hindi baleng walang tulog keysa walang gising”.

UN-LIKE. Tagal ko nang hindi nakaka-watch ng sine. Nami-miss ko ang guestings sa TV 5. Bakit wala pa din akong sariling bahay at lupa? Asan ako? Sino kayo? Basilio? Crispin?

LIKE. Salamat naman at tinanggap ni Diether Ocampo ang role sa pelikulang Mamarazzi. Golden Anniversary presentation ito ng Regal Films at birthday celebration pa ni Mother Lily. Kinampanya ko talaga si Diet for the role bilang ang sarap niya ngayon, bukod pa sa mabait at hindi pa gumagawa ng solid comedy movie. Siya ang pag-aagawan namin ni Eugene sa movie. Casting coup ito. Pinagsama ng Regal ang mga Kapuso at Kapamilya. Carla, JC, Andi, AJ, Carl, Aaron at madami pang iba. Written by Ricky Lee at Chris Violago and directed by Joel Lamangan. Kabog!

UN-LIKE. Sa dami ng araw na ibinigay namin for shooting, kinukuha ng Mamarazzi ang isang Sunday afternoon ko. E, SC day ‘yon. Hindi puwede!!! I’ve been working every Sunday afternoon for the past 16 years. I’m in my best element pag Sunday afternoon (Showbiz Lingo, The Buzz, S Files at SC) kaya hindi puwedeng magalaw ‘yon. Please!

LIKE. Sobrang daming tao na nag-watch sa pagparada ko sa Malabon bilang Talyada Queen nila for 2010. Big event pala ang pagrampa ng mga bakla doon since the 1960s. Ang bongga na ako ang sumunod kay BB Gandanghari na nag-reyna last year. Naglabasan ang mga Malabonians ng kanilang mga bahay para makita lang ang beauty ko. Sinisigawan ako ng “Sweet ang ganda mo!” at inaabutan ako ng bulaklak ng mga bata at kalalakihan. May mga nanay pang inaabot sa akin ang anak nila para mahawakan. I’m sure, manicure, pedicure, kulot nadagdagan ang viewership ng GMA-7 sa Malabon. Kaloka!

UN-LIKE. Tanging Showbiz Central lang ang nag-cover ng Talyada ng Malabon 2010. Tanging Showbiz Central lang marahil ang naniniwala na ang tagumpay ko ay tagumpay ng buong Kapuso Network. In English, “Synergy.” Shit, hindi pa yata talaga ako sikat para ma-cover ng ibang Kapuso shows. Itong PEP.ph ang isa pang naniniwala sa aking mga adhikain. Salamat po!

LIKE. Synergized ang News and Public Affairs ng ABS-CBN sa kanilang Entertainment Department. Panalo!

UN-LIKE. Sabi ni Cheryl Cosim, “It’s like a snake pit.”

LIKE. Nanalo na naman ng International Award ang GMA News and Public Affairs. Congrats!

UN-LIKE. Ah, e, uhmmmmm…

LIKE. Gandang-ganda ako sa mga little sisters ko sa Star Magic na sina Erich Gonzales at Melissa Ricks.

UN-LIKE. Hindi sila masyadong friendly sa akin when I saw them recently in a friend’s party. But I remembered that they were pleasant to me when I was still in ABS-CBN. Either hindi ako nakilala or lasing na yata.

LIKE. Nakita sa same party na ‘yon si Alex Castro. As usual, nagbigay-pugay siya sa akin with matching hug. Ang guwapo niya nang sobra.

UN-LIKE. Kapamilya na si Alex. Huhuhu. Mami-miss ko siya.

LIKE. Gustung-gusto ko ang mga grupo ng mga artista na nagiging matalik na magkakaibigan. Tipong dating magkatrabaho lang ‘tapos naging super close. Sina Juday at Gladys, Amy Perez-Agot Isidro-Bing Loyzaga, Gelli at Mina, at marami pang iba.

UN-LIKE. Ampalaya Anonymous.

LIKE. Gandang-ganda ako kay Jennylyn Mercado. Kumakanta, umaarte, nagho-host, sexy. Kumpleto! Gusto ko din yung nakabalik pa siya sa showbiz at lalong gumanda matapos maging dalagang-ina.

UN-LIKE. May reputasyon si Jennylyn na nagba-back-out nang last minute sa mga guestings. Tsk, tsk, tsk.

LIKE. Startalk pa din ang “Showbiz Authority.”

UN-LIKE. Yung ibang “Da Who?” imbento.

LIKE. After 25 years, nandiyan pa din ang The Library sa Malate. Ang The Library ang pinagmulan ng ilang sikat na nga komedyante ngayon. Maski ako, ang stand-up comedy career ko ay nagsimula sa The Library.

UN-LIKE. Yung ibang nagsimula sa The Library, wala na. Hay…..

LIKE. Bench Uncut. Especially Diether Ocampo na rumampa nang simple and with class. Extra applause sa kanyang katawan na tama lang naman at hindi umabot sa pagka “Carlos Agassi.”

UN-LIKE. Mga nagpapansin sa Bench Uncut to elicit an applause. Sad!

LIKE. Bench and Mental.

UN-LIKE. “Folded and Hung”!

LIKE. Manny Pacquiao, the pound for pound King!

UN-LIKE. Manny Pacquiao, the Congressman. I’m giving him a chance though.

LIKE. May fiance na si Rufa Mae.

UN-LIKE. Nagwo-worry ako para sa kanya kung sino.

LIKE. Jacob!

UN-LIKE. Edward. Parang Jojo Alejar lang, e.

LIKE. Facebook!

UN-LIKE. Twitter.

LIKE. Magde-debut na ang pamangkin kong si Bea.

UN-LIKE. Magastos ang debut!

LIKE. Birthday ko na naman.

UN-LIKE. Tumanda!

Sorry! Pasensiya! Busy!

Tatlong pelikula ang tinatapos ko: Of All the Things with Aga Muhlach and Regine Velasquez, Mother’s Day movie with Eugene Domingo at Here Comes the Bride ng Quantum/Star Cinema with Tito Jaime, Tuesday Vargas, Uge and Angelica Panganiban.

Pag may time naman na mag-blog, mental block naman. Kaloka!

Nandito ako ngayon sa Boracay to host a summer party, KIMMY DORA sa BORA. Kami na naman ni Ms. Eugene Domingo ang magkasama. Malamang magkatuluyan kami. Hahaha. May time akong mag-blog habang nag-aantay ng briefing for the show. Mental block na naman!!!

Bigla kong nakita ang mga ibang staff at host ng ASAP XV. Ayun, nakaisip ako ng entry, ASAP.

I was one of the segment producers of ASAP when it was launched 15 years ago by ABS-CBN. Its original main hosts were Martin Nievera, Pops Fernandez, Ariel Rivera, and Dayanara Torres.

Kakatapos lang ng 1994 Ms. Universe dito sa Pilipinas (Ms. India Sushmita Sen won) and Yari, after relinquishing her title, decided to stay. And I’m sure, may Aga Muhlach factor.

It was an All-Star Afternoon Party kaya ASAP!

Dalawa lang kaming segment producer ng kaibigan naming si Joel Siervo. Siya ang fabulous associate producer ng Teysi ng Tahanan that time at ako naman ang Divang head reasearcher ng Showbiz Lingo. Our boss, Deo Endrinal, chose the best and trusted people for ASAP. Segment ni Joel ang “Sayawnara” ni Yari at akin naman ang “Pare Ko Club” with the cast of the movie Pare Ko, na naging box office hit that year. ASAP is technically my first promotion from being a researcher to a segment producer. Ang saya!

Ang simple ng concept ng ASAP. Concert lang si Martin, Pops at Ariel, hataw naman sa sayaw si Yari. Ang mga Pare Ko teens naman would go to hip and trendy places or do “in” activities. ‘Tapos sa live show naman, magsasayaw lang sila ng magsasayaw at magpapa-cute nang magpapa-cute. Ang cute!

Grabe si Yari, tingin lang siya sa sayaw ng dalawang beses tapos pag inulit kasama na siya at alam na niya. Kaloka!

Grabe ang tili ng mga babae, matrona at bakla kay Ariel pag lumabas. Siya talaga ang “Kilabot ng mga Kolehiyala.”

Si Martin at Pops naman, lagi mong hihintayin ang duet. Pag magkaaway sila that time, walang duet. Nung nagkahiwalay sila, inabangan ng buong Pilipinas ang spot number nila. Nauna si Martin sa kanta (nakalimutan ko kung ano) at si Pops the week after sa kantang “I Wanna Know What Love Is.”

ASAP ang pumalit sa long running Sa Lingo nAPO Sila na tumalo sa GMA Supershow ni Kuya Germs kaya dapat mas bongga ang papalit. In fairness sa APO naging daily sila via Isang Lingo Napo Sila to compete with the legendary Eat Bulaga.

When I was promoted as a segment producer in my mother show, Showbiz Lingo, I needed to let go ASAP though I didn’t want to. Sayang ang raket. Pero mas hectic na ang sked ng Showbiz Lingo that time as it bacame the no. 1 showbiz-oriented talk show in the country. Ginawa na din kasi akong chiwariwap nina Tita Cristy Fermin at Tito Butch Francisco, together with Ogie Diaz. Nanlalait lang ako ng mga damit ng artista pag may awards night. Hehehe.

Few years after, I found my self being one of ASAP’s co-host. Hindi ko na maalala kung paano nangyari. Basta ang alam ko, when I was about to tranfer to GMA in 1999, I was given by ABS-CBN two shows for me to stay—Arriba Arriba and The Buzz, where I became a segment host. But I was told later that it was ASAP’s director and my new manager that time, Mr. Johnny Manahan, who requested me to be part of the variety show. Para daw may masayang host na taga-“Thank you” ng mga sponsors/ex-deals at taga-interview ng mga guest na magpo-promote. Tama!

8:00 a.m. ang call time sa ASAP pag may production number ka. Eventually, lahat na ng regulars, 8:00 am na din ang call time.

Pagdating mo, nando’n na si Mr. M., checking the set and lights. ‘Tapos watch na siya ng rehearsals.

Nakakahiyang ma-late. Kasi yung director at mga staff, nakabalandra sa dadaanan mo. Huli ka!

Everybody—even the main hosts Martin, Pops, Gary Valenciano, Zsa Zsa Padilla and Kuh Ledesma—would come at 8:00 a.m. ‘Tapos sumasama ang loob nila kapag hindi sila nasasalang for rehearsals. Mga professionals ang mga lolo’t lola niyo. To think na nag-band rehearsal na sila ng Friday or Saturday, kaya may sama ng loob factor.

Even The Hunks—Piolo Pascual, Echo Rosales, Bernard Palanca, Carlos Agassi, and Diether Ocampo—would arrive at 8:00 a.m. Yung iba sa kanila, kahit galing sa gimik (as in may hangover or lasing pa) would be on time.

Sa dami naming artista sa ASAP, sa isang gilid na lang ako nagdi-dressing room near the stage. As in bihis at make-up. Bilang, bigla din akong tinatawag minsan sa isang biglaang spiels at mas type ko pang ka-chika yung mga staff na matagal ko na din namang mga katrabaho at kaibigan.

Naabutan ko pa nga si Sarah when she transferred to ABS-CBN from GMA. Para siyang ibon na nagbo-vocalize tuwing umaga. Sila ni Piolo ang nakikita at naririnig kong gano’n pag umaga. Mihihahaha…Doremifasolaytititittitititidooo…

Being a Star Magic artist, madalas akong masali sa “Full Circle” prod ng mga Star Magic artist. Si Georzel ang nagko-choreo ng number namin na inaabangan every Sunday kasi career talaga. Pag hip-hop ang prod mo, si Dennis naman ang choreo. Pag mga Jazz na sayaw, ang back-up ang G Force ni Georzel; at pag hip-hop, ang X 10 ni Dennis.

‘Tapos yung kanta naman, si Iza ang nagre-research. Voice coach pa si Love pag kakanta kami ng live. As in bawal ang recorded na kanta. Suplada!

Pag birthday ng isang Star Magic artist, bida ka sa “Full Circle” prod. Either kakanta ka or sasayaw. I remembered my last guesting in ASAP was  birthday ko. “How Sweet It Is” ni Michael Buble ang kinanta ko. Lalaki. Hahaha.

Two to three days at least ang rehearsals namin. Pag magaling ka, papayagan ka ng two days. Pag hindi ka magaling at feeling ni Georzel na hindi ka dapat sumali sa prod, makaka-receive ka na lang ng text or bulong sa handler mo na, “Next Prod ka na lang.” Thank God, hindi ko naman na-experience ‘yon. May isang big star na tinanggal sa prod kasi hindi nagre-rehearse. Hehehe. Buti nga.

Ultimo yung fashion show ng mga Star Magic artist pag Anniversary namin may rehearsals. Kahit yung mga big stars like Claudine Barretto at Piolo ay uma-attend. Lahat ng mga isusuot namin, may mga provided silang fashion designer to dress as up with matching stylist. Taray! Hindi yung basta-basta ka na lang magbibihis ‘tapos rampa na.

Bongga yung sub-unit ng ASAP, yung ASAP Live! na nagpo-produce ng mga concerts at live shows para sa ASAP regulars and even guest like me. Kahit nasa GMA na ako, sinali pa din nila ako sa Rock da Vote ng 2006 at Spooftacular ng 2008. Sayang nga at hindi me puwede sa Rock da Vote dapat this year, ayun, na-cancel. In fairness sa ASAP Live!, pasok ako lagi sa line-up pag may ensemble show sila ng mga komedyante. Salamat po!

Pag nakaka-watch ako ng ASAP, naaalala ko ang happy days  ko sa ABS-CBN. Masaya and yet professional ang mga katrabaho ko doon. Bukod sa most of them ay mga kaibigan ko nang todo.

Pag nakaka-watch ako ng ASAP, naaalala ko si Joel Siervo. Bukod sa magkasama kami noon sa ASAP, naging housemates din kami sa Melrose Place sa Heroes Hills. He was eventually promoted as an executive producer at ako naman ay ginawa ng career ang pagiging starlet. Pinatay si Joel at sinibukang chop-chopin na isang mala-demonyong masahista at security guard. Pinatay siya sa dati kong room noong magkasama pa kami sa bahay. Nang lumipat ako ng town house, he decided to leave alone at yung dati kong room ang ginawa niyang kuwarto. Minsan naiisip ko na sinalba niya ang buhay ko. Sabi kasi ng mga kaibigan namin, “It could have been you, Sweet!”

Pag nakaka-watch ako ng ASAP, naaalala ko yung mga experiences ko sa ibang artista at singers nila doon. Natatawa na lang ako pag naiisip ko na may ibang celebrities na iba ang ugali sa tunay na buhay at iba din ang pinapakita nila sa TV at fans nila. Ang “showbiz” nga naman.

Pag nakaka-watch ako ng ASAP, nalulungkot ako para sa iba. Para sa iba.

O ayan may entry na ako, hindi nga lang ASAP. Pasensiya na.

Sa Lagro, Novaliches ako lumaki. Sa may Plaza mismo, malapit sa Lagro High School.

 

Three years old pa lang ako, doon na kami nakatira. Sa Lagro Elementary School ako pumasok. Doon ako natae sa salawal noong Grade 2, napingot ni Mrs. Lumawig, at tuluyan nang niregla. Hehehe.

 

Ang alam ko, sa Lagro High School din ako magha-high school since doon nag-aral ang Ate ko. Happy ako at magkakasama kami doon ng mga elementary barkada kong sina Rosalie Antonio, Lily Adique, Joan Tria, Leah Batad at Donuela Geronimo. O diva puro dalagita kami?! Mali ako.

 

Noong bata ako, naglalakad kami nina Nanay papuntang Grotto pag Holy week. Mga two to three hours na lakaran din ‘yon from Lagro to San Jose del Monte, Bulacan. Masaya ‘yon kasi minsan, buong kalye namin ang sabay-sabay na naglalakad—bata, matanda, boy, girl, bakla, tomboy at pami-pamilya. Ang saya!

 

I remembered passing by an establishment I thought, that time, was a factory. Yung exhaust fan kasi, e, parang sa factory. Yung parang mushroom na bilog na umiikot sa bubong. Sa factory ko lang kasi nakikita ‘yon. Alam niyo ‘yon? So buong Elementary days ko at every time naglalakad kami papunta sa Grotto, akala ko factory ‘yon. Mali ako!

 

Pagka-graduate ko ng Grade 6, all set na ako for high school. Jackpot ako, mga sampung kandirit lang ang Lagro High School mula sa bahay namin. Say pa ng mga kaklase ko sa Grade 6, same section daw kami sa first year. Exciting!

 

Pucha, malapit na ang pasukan. Di ba pag public, sa first day din ng school ang enrollment so relax lang ako at ini-enjoy ang bakasyon. Bagong tuli din ako noon kaya dapat pahinga. Pa-last week of May na nang sabihin ng Nanay ko sa akin na hindi daw ako sa Lagro magha-high school. Private school na daw ako. Kesyo matalino naman daw ako, may ipon na daw sila eklat ng Tatay ko at baka personalin daw ako ng mga naging teachers ng Ate ko doon. Naging terror student kasi si Ate noong high school siya. Siya yata ang pinakasikat na babae sa Lagro High that time. Actually, until now, Ate ko pa din ang pinakasikat na babaeng taga-Lagro, next to Miriam Quiambao.

 

So wala naman akong nagawa. Medyo na-sad ako but Nanay knows best. 

 

1985, dalawa lang ang alam ko at sikat na private school sa may Lagro Novaliches—St. Francis sa Zabarte at Sacred Heart sa may bayan. Mali na naman ako!

 

Sabi ng Nanay ko, “Doon ka sa St. Anthony sa Caloocan. Board of director doon si Mr. Andres na asawa ni Mommy Andres, na co-teacher ko sa PUP.” Caloocan? Pucha ang layo noon, di ba sa may Monumento ‘yon.  Mali na naman ako!

 

Yun palang pagitan ng Novaliches at San Jose del Monte, Bulacan ay Caloocan. Weird! Noon ko lang nalaman na dalawa pala ang Caloocan. Sa may Novaliches at sa may Monumento. North at South daw. Kaloka!

 

From bahay namin sa plaza ng Lagro, sumakay kami papunta ng taas ng Lagro, then another sakay papunta sa direction ng San Jose del Monte, Bulacan. Nainis ako. Mag-aaral ako sa school na dalawa pa ang sakay from our house at hindi Quezon City ang address. At feeling ko, malayo na ‘yon kasi para sa akin, ang Caloocan ay nasa Monumento na malapit sa Tondo, Malabon at Valenzuela. At para sa akin, ang lugar na ‘yon, e, dinadaanan lang namin pag pupunta kami ng Grotto, na alam ko ay probinsiya na.

 

Pucha, bumaba kami sa AmparoVillage, Caloocan. Malapit lang naman sa boundary ng Novaliches at Caloocan. As in five minutes lang from Lagro. Pucha, naglakad kami papunta doon sa “factory.” Pucha, ‘yon pala yung St. Anthony. Pucha, school pala ‘yon. All those years, akala ko talaga, factory. Kaloka!!! Nakatalikod pala sa kalye ang entrance at signage.

 

“School ba ‘yan? Ayaw ko dito!”  say ko kay Nanay. Tinitigan lang niya ako nang masama. Katakot! Sinalubong kami ni Mr. Andres. Tinignan yung card ko nung elementary, mag-entrace exam na daw ako at pa-close na ang enrollment. Pumasa naman ako sa sa test. In-enrol ako ni Nanay that same day. Ang bilis ng pangyayari. Dinaan ako ng sarili kong ina sa bilis. Ina, Kasusuklaman ba kita? ang drama ko. Hahaha.

 

St. Anthony Nova School. “Tone.” SANS. Akala ko noon, yung Nova ay abbreviation ng Novaliches. Ang weird kasi nasa Caloocan nga. Yun pala, Nova as in “nova” in Supernova. As in life. Asus, pauso.

 

First year.

 

Pasukan na, umuulan. May mga nakita akong galing din sa Lagro Elementary pero hindi ko ka-section. Kasabay ng pagbagsak ng ulan ang pagbagsak ng mood ko. Nazareth yung section ko. 20 plus lang kami sa klase kasi kami daw yung mga late enrollees. Diyos ko! Para kaming mga special children na hiniwalay sa Section Capernaum at Canaa na parehong 40+ ang mga students. Nasa Caphernum yung mga doon na nag-elementary at sa Canaa naman yung mga new enrollees, at kami ang mga yagit. 

 

In fairness, tatlo kami nila Cornelio Diccion at Cynthia Daguman sa Top 10 ng buong first year. Yun lang ang maganda kong memory noong first year. Puwede!

 

Eto na yung iba. Bakla yung adviser namin, si Mr. Lonceras. Yung isa kong kaklaseng bakla at yung barumbadong lalaki, nagsaksakan ng ballpen. Naghampasan kami ng dictionary ni Grace Paredes at ni Edlyn Ramirez. Hinubaran ako ni Harold Luna habang nagma-monkey bars sa P.E. Hinabol ko siya at binato ng stick. Tumama sa noo niya, five stitches. Hehehe.

 

Second year.

 

Dalawa na lang ang section. Ephesus at Betlehem. Napunta ako sa section Bethlehem. Grades na daw ang basehan. In fairness, may mga matatalino din naman sa Ephesus. Nahiwalay ako sa mga barkada kong sina Grace at Edlyn. Sina Cornelio, Cynthia at ako lang ang napunta doon. Wala akong ka-chika. Outsider na naman ako. Ako yung baklang maingay pero Top 10, at dahilan ng peklat ni Harold sa noo. Feeling ko, pinagchi-chismisan nila ako.

 

Kahit nasa Betlehem ako, madalas akong chumika sa Ephesus. Ang nakakaloka, yung adviser namin na si Ms. Manipon, nabibingi sa kadaldalan ko. Hindi niya ‘ko type. Binigyan niya ako ng line of 7 sa Practical Arts (Animal Husbandry at pagtatanim ng pechay). Ayun, natanggal ako sa Top 10. Grabe si Ms. Manipon, binabato ako ng chalk. Huhuhu. 

 

Sa Homeroom namin, walang gustong makipag-group sa akin. Dedma! Sumayaw at kumanta ako mag-isa. Ayun, line of 7 na naman ang give ni Ms. Manipon. Okray!

 

Third year.

 

Gethsemane at Sinai.

 

Naiba ang ihip ng hangin. May barkadahan na kasi at medyo close na ang lahat. Yung barkada namin, JR. GEST. Ako ang nag-pangalan. First letters ng mga names namin. Kacheapan! Hahaha. Jonathan, Jocelyn, Raquel, Grace, Gare, Edlyn, Sheila, Teresa. 

 

May mga bagong salta. Si Jorold Montelibano. Ang guwapo. Tisoy! Kaya lang, napunta na agad kay Michelle Manalac. Si Kenneth Libao, ang guwapo din, pero kay Charizma Gonzales naman napunta. Kaya inis ako noon kina Michelle at Charizma. Si Rowena Ingusan, ganda, haba ng kuko at mukhang pokpok. Letter R ang name, pasok sa JR. GEST. Hahaha!

 

Mabait ang adviser namin. Si Mrs. Austria. Siya din ang teacher namin sa Chemistry. Medyo mahigpit lang siya sa attendance. Si Shiela na barkada ko, hinanapan ng excuse letter nang mag-absent. Friday ‘yon, say ni Shiela, “Ma’am sa Monday na lang po, puwede?” Say ni Mrs. Austria, “Monday, Monday never ends.” Hahaha. Quote of the year ‘yon noong third year kami. 

 

Nag-outing kami sa Gubat sa Ciudad. Bongga ‘yon noon pag doon nag-a-outing kasi ang daming swimming pool at giant slides.  Kasama pa namin si Ms. Ferrer na P.E. teacher namin since first year.

 

May teacher kami sa Economics, si Mr. Zapata. Baklang mahaba ang baba. Mataray ang Lola mo. Minsan, pagpasok niya sa classroom namin, ang ingay ng lahat. Say niya, “I can hear your voices from here to Novaliches!” Hahaha. Ano siya si Superman? Lumaban din ito sa quote of the year.

 

Top 10 ako ulit. Ang saya!

 

Mind you, nag-COCC ako sa CAT. Ako lang yata ang baklang nag-COCC at naging officer sa SANS.

 

But wait, bago ang principal namin. Si Ms. Cabrieto. Kapatid siya ng mga may-ari ng school. Matandang dalaga, mahigpit at matapang.  Terror! Barok siya mag-Tagalog kasi laking-Iloilo. Ilonggo at English lang siya fluent. “Some of you here would like to be called real students. But in the corridor, may nagatakbo, may nagasigaw.” So nag-impose siya ng SPEAK ENGLISH WHEN INSIDE SCHOOL GROUNDS policy.  Every time na dumadaan ako sa office niya, nilalakasan ko ang boses ko habang nagsasalita ng English. Ayun, naging favorite niya ko. Hehehe. Ini-announce pa niya ang name ko after flag ceremony, kung saan may daily speech siya na parang si Hitler. Kung alam lang niya na paglampas ko sa office niya, e, super Tagalog na ako at may halo pang gay lingo. Hahaha. 

 

Fourth year.

 

Mas solid na kami. May mga nasa section Vatican na bf or gf ang mga taga-Jerusalem and vice versa. Naging bf ni Teresa ang barkada naming si Dexter at mag-jowa pa din si Michelle at Jorold. Si Kenneth, lumipat ng school kaya naiwan si Charizma. 

 

Si Mrs. Suplido ang adviser naming mga Vatican at si Ms. Condes naman ang sa Jerusalem. Ten Boys sa Vatican, pang-11th ako. Sa Jerusalem naman, mas madami ang boys. Solid din ang barkadahan. Maliban sa JR. GEST, may SEASHELLS, SEMPLIBOYZ, BLOOPERS at madami pang kacheapan. 

 

Meron pa kaming ginawang drama eklat na kalaban namin ang mga third year. In fairness sa mga Junior namin (Batch 90), solid din sila. Madaming bakla sa mga third year at isa lang ako sa amin. Diyosa talaga ako. Hahaha.

 

May nangyaring gulo sa Commandant namin na si Mr. Joven kaya tinanggal siya. Pucha, yung CAT namin, naging parang P.E. pa rin. Baklang P.E. teacher ang pumalit—si Mr. Antonio. Siyempre isa ako sa favorite niya since baklita ako. Okray ang lola mo. Nangjo-jombag ng mga students. Mabigat at mabilis ang kamay. Nagreklamo yung mga third year. Kinausap kaming mga fourth year. Nag-agree ang mga fourth year. Ayun, pinatalsik namin siya. The next day, dumating yung President ng school na ang tawag namin ay Peking Duck kasi nakausli ang puwet. Kinausap ang mga leaders ng SANS People Power from third year at fourth year. Siyempre join ako. Kaloka! Tinakot kaming hindi ga-graduate. Noong time na ‘yon, feeling namin true.

 

Babae ang pumalit kay Mr. Antonio. Si Mrs. Reyes na akala namin buntis kasi ang laki ng puson. Folk dance ang tinuro sa mga boys at Taichi naman sa mga girls. Hahaha. Kacheapan talaga.

 

Natanggal na naman ako sa top 10 dahil sa elective naming Steno ni Ms. Gratil. Kacheapan kasi. Sumugod pa ang Nanay ko sa school. Until now, hindi ko ma-get kung bakit yun ang elective namin. May gumagamit pa ba ng steno ngayon?

 

Sa Caloocan High School sa 10th Avenue kami nag NCEE (National College Entrance Exam). Grabe, ang layo pero ok lang kasi SM City North Edsa na kami lahat pagkatapos. Pag walang pera, sa Bayan lang ng Novaliches ang gimik pero pag may pera kami, SM City North Edsa. Opening pa lang yata, nando’n na kami. Hehehe.

 

Very memorable sa ‘kin ang SANS. Totoo yung kanta ni Sharon, “High school life/ Oh my high school life/ Every memory kay ganda/ High school days/ Oh my high school days/ How exciting kay saya!”

 

Kahit madaming kacheapan ang naganap sa ‘kin sa SANS, nag-enjoy naman ako at naging memorable ang lahat. 

 

Doon ko nakakalimutan na iniwan na nga pala kami ng Tatay ko at mahirap na kami.

 

Doon ako nagsuot ng Combat Shoes (for CAT)  sa P.E. dahil sira na ang rubber shoes ko at wala kaming pangbili. Hindi nila ako pinagtawanan kasi akala nila fashion statement ko lang.

 

Doon ko na-meet ang mga high school barkada ko na nililibre ako ng favorite kong 2.50 twirl ice cream sa tapat ng Tropical sa Bayan. Panay din ang libre nila sa akin ng sine since masaya daw ako kasama. May pa-softdrink at popcorn pa ‘yon. Sa baon kong sampung piso, malabo ako maka-watch ng sine.

 

Doon ko na-meet ang mga teachers ko na madami naman naituro sa akin. Noong college ako, ang galing ko sa Chemistry at Algebra dahil kay Mrs. Austria at Ms. Condes, respectively. Sa English class ni Mrs. Quiambao ako unang umarte sa stage, I mean, sa classroom pala.

 

Doon ako unang nakaramdam na ok lang na bakla ako. Mas nauna pa silang tanggapin ang kabaklaan ko keysa sa Nanay ko.

 

Doon ako unang nagka-award. Presidential Award for having the highest score in the NCEE. Wow! 98 lang naman. Hahaha.

 

Doon ako una nakaramdam ng appreciation, fame at flattery from people na hindi ko kilala. Gandang-ganda at aliw na aliw sa ‘kin ang ibang batch. Hahaha. High school pa lang, artistahin na ako. Ang mga ka-batch ‘89 ko naman ay proud na proud at ka-batch nila ako. Hindi ko naman sila masisisi. Hehehe.

 

Now, after 20 years, madaming nabago sa SANS.

 

Letter “K” na yata ang spelling ng Kalookan.

 

Ang School of St. Anthony sa Lagro na ang tinatawag na “Tone.” Yung mga taga-SANS at alumni ng SANS na lang ang tumatawag ng “Tone” sa alma mater namin. Di hamak na maganda ang facilities ng School of St. Anthony sa SANS pero di hamak din na mas mahal ang tuition.

 

Hindi na mukhang factory ang SANS kasi modern na ang exhaust fan at nasa harap na ng street ang entrance at signage.

 

Hindi na mga lugar sa bible ang mga sections sa SANS. Mga virtues na, like humility and honesty.

 

Artista na ko, abogado na ng Meralco si Cornelio, at nakita ko sa Facebook si Cynthia.

 

Ninang ako ng lahat ng panganay na anak ng JR. GEST girls. Maliban kay Sheila na dalaga pa din until now. Kami na lang ang dalaga sa barkada. Hay…

 

Nasa Amerika na si Harold, happily married at mayaman na. Pero may peklat pa din siya sa noo. Sorry!

 

Nakita ko si Ms. Manipon sa TV. Misis siya ni Master of Pain. Yung naglalagay ng malalaking karayom sa katawan at humihila ng truck. Yung na-feature sa Guinness. Yung panganay nilang anak na babae, binabato (hindi ng chalk) ng dart sa likod. Ouch! At yung bunso nilang lalaki, hinihinto ang umaandar na electric fan sa pamamagitan ng dila. Siya yata ang manager ng pamilya niya. Hindi ko alam kung matutuwa ako or maaawa.

 

Bulok na daw ang Gubat sa Ciudad. Huli akong nagpunta doon, puro pokpok ang nakita ko.

 

Nag-Grand Alumni homecoming ang SANS six years ago, ang saya namin. That day pala namatay si Ms. Cabrieto sa Iloilo.

 

Ang ka-batch ‘89 naming police na si Marc Castronuevo na ang Commandant ng SANS ngayon.

 

Until now, punchline ng mga ka-batch ko sa akin ang steno at si Ms. Gratil. Hindi na siya nagtuturo at active na lang daw sa church.

 

Di nagkatuluyan sina Michelle at Jorold pero may dalawang anak sila. Sina Teresa at Dexter, solid pa din at dalawa na din ang anak. Grabe ang tagal na nila.

 

39 years na ang SANS at nabubulok na ito. As in.

 

Nagpunta ako two weeks ago para i-shoot ang school sa ipapalabas naming VTR for our Grand Alumni Homecoming this January 30, 2010.

 

Naiyak ako. Butas ang ceiling, walang flush ang mga inidoro, may anay na ang mga pader, madaming crack ang sahig at walang chemical supplies ang Chem Lab, to name a few.

 

Marami kasing may-ari ang school. Yung ibang board members daw, dedma na at yung iba naman, e, hindi na yata interesado. Bumaba ang enrollment rate dahil nga sa facilities na bulok at madami ng school na bago sa paligid. Kaya walang pondo para sa repairs at paggawa ng ibang facilities. Majority ng enrollees ngayon, e, mga kapatid, pinsan, anak or kapit-bahay ng mga alumni. At the rate it’s going, baka hindi na umabot ng 45 years ang SANS. Kawawa. But I admire the new President, Ms. Andrea Jimenez, for admitting it and asking for our help.

 

Sponsor ang Batch ‘89 sa Grand Alumni on January 30, 2010, Saturday at 6:00 pm. Mahirap pala at ngarag mag-organize ng ganito pero ok lang para sa Alma Mater ko. Tiga-SANS  ako. Ikaw, tiga-SANS ka ba? Attend ka at tumulong para sa SANS. May program, awarding, games, concert, kainan, inuman at chikahan. Darating ang mga ka-batch mo, barkada at dating mga teachers. Tara na! 500 ang with dinner at 150 lang kung wala. May mga food carts naman doon para may mabilhan ka ng pagkain. Ang lahat ng kikitain, mapupunta sa repair at kung may sobra pa, e, facilities para sa Alma Mater nating nabubulok na. Kung nakakapagsalita lang ang SANS, magsusumamo siya sa iyo.

 

Sayang kasi nando’n pa din ang quality of  education. Kahit papaano. Nando’n pa din si Ms. Ferrer at namamayagpag pa din sa pagtuturo ng iba’t-ibang sports. Nando’n pa din si Ms. Juane pero registrar na siya ngayon. At maloka ka, nando’n pa din ang janitor nating si Mang Miguel.

 

Before I end this entry, let me share with you our school hymn. Iba na ang tono ngayon pero same pa din ng lyrics.

 

St. Anthony Nova School

Our Alma Mater, hail to you

You bring us the light of mind.

And the joy of hearts.

We thank you,

dear school.

Our St. Anthony Nova School.

Buti ka pa, lagi kong kasama. Pasko, bagong taon, umaga, hapon, gabi at lalo na pag madaling araw.

 

Buti ka pa, anytime na kailangan ko, nandiyan lang para sa akin.

 

Buti ka pa, hindi mo ako sinasabihan ng “nakakapagod kang kasama Sweet!” May mga kaibigan ako na sinabihan ako ng ganyan.

 

Buti ka pa, pinapatawa mo ako. Nakakapagod din kasi kapag ako na lang lagi ang nagpapatawa ng iba.

 

Buti ka pa, pag nagbabaliw-baliwan ako, ok lang sa iyo at naiintindihan mo ako.

 

Buti ka pa, naiibsan mo ang lungkot ko. Pag inaatake ako ng lungkot, ikaw lang ang katapat.

 

Buti ka pa, wala kang jowa kaya hindi mo ako iiwan tulad ng iba kong mga kaibigan.

 

Buti ka pa, forever single kahit puwedeng dalawahan, tatlohan or apatan.

 

Buti ka pa, hindi pera ang habol mo sa akin tulad ng ibang kalalakihan.

 

Buti ka pa, hindi ka sinungaling. Sinasabi mo kung pwede or hindi at kung ayaw mo na.

 

Buti ka pa, kahit nade-delay ka minsan, dumadating ka pa din.

 

Buti ka pa, hindi mo ako ipinagpapalit sa kung sino man. Kaya naman, ikaw pa rin ang gusto ko.

 

Buti ka pa, nandiyan palagi at hindi yung kung kelan lang ako manglilibre or kung kelan suweldo. Hahaha. Alam mo na kung sino ‘yon.

 

Buti ka pa, hindi ka “showbiz.”

 

Buti ka pa, hindi mo ako pinaghihintay sa taping at darating nang parang hindi ako naghintay at parang walang nangyari.

Buti ka pa, matalino. Kaya kahit sikat ka, hindi mo pinipili ang kakausap sa iyo. Boy, girl, bakla or tomboy. Bata at matanda puwede.

 

Buti ka pa, kahit mayaman, hindi mayabang.

 

Buti ka pa, hindi kurakot at hindi mandaraya.

 

Buti ka pa, hindi nangangako sa taong bayan.

 

Buti ka pa, hindi corrupt.

Buti ka pa, hindi ka katulad ng ibang pulitiko. Bwiset ang mga ‘yan!

 

Buti ka pa, kahit may mga kalaban, confident!

 

Buti ka pa, sinasabi mo kung sino ang baguhan, sino ang seryoso at sino ang magaling. At least maayos at alam namin kung saan kami pupunta.

 

Buti ka pa, alam mo ang lahat ng salita. Salamat at pinapaalam mo din sa amin. Ang galing mo!

 

Buti ka pa, hindi pabigat. 

 

Buti ka pa, hindi nangungutang na parang obligasyon ko na pautangin ka.

 

Buti ka pa, hindi tamad. Kahit sabay-sabay kami, kaya mo. 

 

Buti ka pa, International. Kahit sa iba’t-ibang bansa, puwede kang gamitin—London, India, Thailand at marami pang iba. Wow!

 

Buti ka pa, pinagtatagpo mo ang mga taong hindi magkakakilala. Kahit pa yung iba, taga-ibang bansa at hindi namin kilala.

 

Buti ka pa, inaabisuhan mo ako pag mali ang ginawa ko.

 

Buti ka pa, pinupuri mo ako pag tama at bongga ang mga ginawa ko.

Buti ka pa, madaming naituturo sa akin. Feeling ko nga tumalino ako dahil sa iyo.

 

Buti ka pa, nandiyan pag bored ako. Nakakaaliw ka kasi talaga!

 

Buti ka pa, nandiyan pag hindi ako makatulog.

 

Buti ka pa, nandiyan pag bad mood ako at nalulungkot.

Buti ka pa, nandiyan at nagpapaasa sa akin na puwede pa akong manalo sa laban.

 

Buti ka pa, naiintindihan mo ako.

 

Buti ka pa, kahit tinitira kita, ok lang sa iyo. Tira lang ng tira kahit paulit-ulit! Patira ulit ha. 

 

Buti ka pa, may tumitira sa iyo, sa akin wala. Huhuhu.

 

Buti ka pa, kahit mali ako, hindi mo ako pinagtatawanan. Maayos mong sinasabing mali ako na may kasama pang abiso.

 

Buti ka pa, binibigyan ako ng pagkakataon na dumiskarte ng gusto ko at palagay kong tama.

Buti ka pa, sumisigaw ng “BINGO” kapag nakagawa ako ng “BONGGA!” May music pa.

 

Buti ka pa, binibigyan mo kami ng pagkakataon na magbuhat ng bangko at malaman ng ibang tao. Panay nga ang yabang ko lately dahil tinatanong mo ako kung gusto ko magmayabang. Hehehe.

Buti ka pa, puwede kahit pag-antayin namin nang matagal. “Patience is a virtue” siguro ang motto mo.

 

Buti ka pa, hindi “stress” sa buhay ko!

 

Buti ka pa, kahit isang tira lang puwede na akong manalo sa laro.

 

Buti ka pa, dinodoble or triple mo ang ambag ko sa laro. Salamat ha.

 

Buti ka pa, binibigyan mo ako ng chance na purihin ng iba. Nakaka-flatter.

 

Buti ka pa, hindi nagagalit kahit matagal ako. Yung iba lang kasi nagmamadali. Bwiset! Salamat nga pala at may choices ka pa ng oras. 

 

Buti ka pa, kahit may nag-cancel sa akin, nag-forfeit or tuluyan na akong natalo, puwede pa ulit. Salamat sa chances.

 

Buti ka pa, SCRABBLE. Buti ka pa. Salamat at nakilala kita.

 

Mabuhay ang SCRABBLE sa facebook!

 

Happy New Year to all!

Favorite ko ang Twilight Zone sa Channel 2 noong araw. Every Friday ‘yon ng 7:00 p.m. Iba’t-iba yung story nila na puro kakaiba. Minsan, nakakatakot but most of the time, mga weird, unexplained or peculiar (nakita ko sa Sesame Street) na mga pangyayari.

Meron silang episode na tungkol sa dalawang mag-asawa na bigla na lang na-trap sa loob ng bahay nila. Pagbukas nila ng pinto at bintana nakaharang ang isang malaking kulay blue na pader. Maski sa ceiling, nang gibaiin nila, nando’n pa din yung kulay blue na pader na sobrang tigas. Ang ending, mga dolls lang pala sila sa dollhouse ng isang bata, na nilagay sa blue cabinet yung doll house niya.

Meron pa yung Boogeyman. Lumalabas siya do’n sa ilalim ng kama no’ng bidang bata. Say niya palagi sa bata, “I am the Boogeyman. I will never harm the person in which his bed I live.” So nasanay na yung bata kaya, hindi na natatakot kahit may mga balita na pinapatay ng Boogeyman ang mga bata sa park nila. May isang nagbu-bully doon sa batang bida. Niyaya niya yung bully na magpunta sa park ng madaling araw para malaman daw kung talagang matapang. True enough, lumabas yung Boogeyman, tumakbo yung bully. Smile lang yung bida, bigla siyang sinakal nong Boogeyman. Say niya sa Boogeyman, “I thought you will never harm the person in which his bed you live? You live in my bed.” Say ng Boogeyman, “I am the Boogeyman from someone else’s bed…” Inay ko po!

Pag nakakarinig ako ng mga bagay na weird or kakaiba, naaalala ko ang Twilight Zone.

One time sa Greenbelt. Watch ako ng last full show which I normally do. Malapit na magsimula yung sine so nagmamadali na ako. May dalawang bakla sa harap ko. Sila na ang bumibili. Pucha nagtatalo pa kung ano ang papanoodin. Nang mapagkasunduan, pinagtalunan naman ng mag-sisters kung saan uupo. So kapwa bakla naman, kinausap ko sila. “Mga sisters, bilisan natin. Late na tayo!” Natapos na sila, so finally ako na. Pucha, bumalik yung isa. Yung mas bakla pero kalbo. Hysterical siya, “Don’t you dare do that to me again!!!” (sabay irap at walk out). Ha? Saan galing ‘yon? Hanggang ngayon, hindi ko alam kung ano ‘yung sinasabi niya. Weird!

Tuwang-tuwa ako nang mag-open ang TriNoma. Malapit lang kasi sa bahay ko. Hindi ko na kailangang pumunta sa Greenbelt, Makati or Eastwood para maka-watch sa magandang sinehan. Since Ayala din ang TriNoma, sure akong maganda. Pucha, bago pa lang ang Trinoma, sira na agad ang escalator doon sa ground floor na lagi kong pinapasukan. Ang aircon, parang mahina. E, di ba bago lang? E, di ba Ayala ito? Weird!

Kumain ako sa Chowking Trinoma last Saturday. Ang bongga ng Chowking kasi salamin ang cover ng kitchen kaya kita mo ang pagluluto ng mga kusinero nila. Pero nagulat ako kasi nasa gitna yung counter nila kung saan ka mag-o-order. Hala! Yung kuhanan ng dessert at mga drinks nasa tapat ng counter. So tatawid pa yung mga kumuha ng order para kumuha ng drinks. Kaloka!

Sa Robinson’s Galleria kami nagwa-watch ng mga bakla ng mga FOR ADULTS na movies. Doon lang kasi pinapalabas ang Indie movies na may gay theme at hubaran. Kaya pag may showing na baklaang movie, takbo kami agad sa Galeria. Pero napansin ko, ang tagal ng sira nong escalator paakyat sa Cinema 8. Doon pa naman lagi palabas ang mga movies namin. Hingal-kabayo ang mga bakla paakyat. Kaloka! Napakatarik pa naman ng escalator na ‘yon. Eto mas weird, kapag FOR ADULTS ang movie, maraming bakla ang nakatayo lang sa likod kahit marami pang upuan. Bakit kaya?

Madalas ko makita ang isang actress sa mga showbiz gatherings at mga TV guestings niya. Nakikita ko din siya sa mga magazines at newspapers. Mahaba ang buhok niya na lampas lang ng konti sa balikat niya. May bago siyang shampoo commercial. Ang buhok niya na nakatrintas pa, hanggang bewang. Paano nangyari ‘yon? Kakatakot!

Sigurado akong hindi naka-graduate ng college yung isang actress. Laking gulat ko nang makita ko ang picture nya sa isang chipipay na school at naka-nurse uniform pa. Yung isang actor naman, sa pang-mayaman na school nag-graduate pero naka-pose siya sa ad ng isang mumurahing unibersidad. Peculiar.

400 years na ng UST o University of Sto. Tomas. May kick-off program this December. Kaibigan ko ang isa sa organizers. Tinawagan niya ako kung pwede ba daw ako mag-intermission. Monologue ko tungkol sa buhay college days ko sa USte na nakakatawa ang gusto niya. Nag-agree naman ako. May bayad naman daw pero small budget lang. Kung maari daw sana ay pumayag na ako kasi pinaglaban niya ako sa mga pari para mag-guest. Nag-”yes” naman ako agad kasi kaibigan ko nga siya at Thomasian naman ako. Tinanong ko siya kung sino ang host. Binanggit niya ang name ng isang magaling na TV host pero hindi Thomasian. I asked her kung bakit ‘yon, say niya, “Requested ng mga Pari.” Ano? Ako na proud Thomasian, ipinaglaban pa, yung hindi taga UST-nirequest. Weird!

Um-attend ako ng celebrity premiere ng New Moon last Thursday sa SM The Block. Nag-outfit ako nang bonggang-bongga. Paglakad ko sa red carpet, pinagkaguluhan ako ng mga paparazzi at mga  camera ng iba’t-ibang shows. Nagpa-picture din ang ilang fans na nasa labas ng red carpet. Nakita ko din ang ibang kapwa ko Kapuso stars. Maski na ang mga baguhan na less than three months pa lamang. Pag-uwi ko sa bahay, nag-watch ako ng isang news program. Ipinakita ang celebrity premiere ng New Moon sa The Block. Mainit-init pa. Binanggit at ipinakita ang lahat ng Kapuso Stars na nadoon (kasama yung mga baguhan), maliban sa beauty ko. Kinapa ko agad ang sarili ko kasi baka multo na lang ako. Katakot!

May kasama si Manny sa kotse pero hindi daw si Jinky. Nasa Las Vegas din daw ang pamilya ni Krista. Umiyak si Jinky sa misa. Cold si Jinky sa pag-kiss kay Manny. Pinag-uusapan sa buong sulok ng Pilipinas. Bulung-bulungan sa call center habang coffee break, sa parlor habang nagpapa-manicure-pedicure-kulot, sa school habang recess at sa batis habang naglalaba. Pero sabi ni Manny, wala naman daw silang problema. Twilight Zone! (tinin tinin tinin tinin…)

Nationalistic yata ako.

 

Kaya I really don’t mind na hindi ako kagalingan mag-English.

 

Kahit anong klaseng kabwisitan ang meron dito sa bansa natin, gusto ko pa rin dito. Pag nasa ibang bansa naman ako, sa mga Pinoy pa rin ako sumasama. At home kasi ako with them. 

 

Pag may nami-meet akong Pinoy na hindi na marunong mag-Tagalog, dahil hindi na sanay, naiinis ako. Pero pag may mga foreigner naman na nag-aaral ng Tagalog, tuwang-tuwa ako. To name a few, tignan niyo sina Akihiro Sato at Daiana Meneses ng Eat Bulaga.

 

Parada pa lang ng Philippine Team sa Olympics at Sea Games, umiiyak na ako. Kahit deep inside alam ko naman na konti lang ang medalya na maiuuwi nila para sa bansa natin. Wala daw kwenta ang suporta ng gobyerno sa sports. Hay!

 

Saludo ako sa mga boksingerong Pinoy, na laki na sa ibang bansa, pero hinahawakan pa din nila ang Philippine flag. Kahit National Anthem na ng nire-represent nilang bansa ang kinakanta, proud pa din sila sa lahing Pinoy. Sabagay, karamihan sa kanila, sarat ang ilong.

 

Tinatawag pa lang si Manny Pacquio papasok ng ring kinikilabutan na ako. Pag kinanta na yung “Lupang Hinirang” lalo na akong nagiging emotional. Kahit pa yung Jennifer Bautista na walang kakwenta-kwenta ang pagkanta, natawa na lang tuloy ako habang lumuluha noong tuluyan na siyang pumiyok. Pero pag naririnig ko ang mga intriga tungkol kay Manny, lalo akong naiiyak. 

 

Tumulo ang luha ko habang pinapanood sa isang post sa Facebook, ang isang French choir sa New Jersey, USA, na kumakanta ng “Bahay Kubo.” Sinundan pa ‘yon ng isang choir naman sa Los Angeles, USA, na “Rosas Pandan” naman ang kinanta. My God, puti silang lahat. May accent pa nga ang pag-pronounce ng talong. Ang bongga!

 

Pag pinapakita yung music video ng mga Pinoy, na tulung-tulong sa pagtulong sa mga kababayan nating nasalanta ng bagyo, naiiyak ako. Nare-realize ko kasi na may pag-asa pa itong bayan natin kahit anong delubyo at politikong demonyo na ang sumugod. Basta tulung-tulong!

 

Panay ang boto ko kay Efren Peñaflorida doon sa CNN Heroes. Vote niyo din please. Grabe ‘yang kababayan natin na ‘yan. Nagtuturo sa mga batang lansangan na walang pang-aral. Kaka-proud! Maski ‘tong girl na si Fathin Amira na sumali sa Singapore Idol, e, parang gusto ko na din iboto. Kumanta ba naman ng “Bakit Pa” ni Jessa, e, halatang laking-Singapore na. Dinedicate pa niya ang kanta sa mga nasalanta ng bagyo. Wow!

 

Bata pa ako noong unang EDSA People Power pero pag pinapakita yung mga video at picture na humaharang ang mga madre at pari sa mga tangke, pucha, teary-eyed ako. Kaya noong pangalawang EDSA, sumali na ako. Naiisip ko lang, diba doon naluklok si Gloria? Ayan, mas teary-eyed tuloy ako.

 

Simula nang maging botante ako, lagi na akong bumuboto kapag election. Halos lahat naman ng binoboto ko, nanalo. Yung iba naman nadadaya. Kawawa naman.

 

Proud na proud ako sa mga Pinoy film makers na nanalo sa ibang bansa. Masaklap nga lang na ang mga pelikula nilang nanalo ay hindi kumita or kikita sa ating bansa kapag pinalabas na. Kasi nga, kulang daw sa budget kaya di masyadong sikat ang arista at walang pang-romote. Nagtataka naman ako, bakit hindi gumawa ang mga malalaking kumpanya ng mga gano’ng pelikula? Ah, siguro mas kaunti ang budget, mas determinadong gandahan ang paggawa ng pelikua na pang-International Awards. Ayun. Siguro lang, ha. 

 

Noong inokray ni Teri Hatcher sa Desperate Housewives yung doctor niya na nagsabing baka menopausal na sya at ang hirit niya wa something like, “Maybe you got your diploma in some medical school in the Phillippines.” Pucha, uminit talaga ulo ko. Nakisama ako sa mga threads sa internet at nakimura na din sa writer at kay Teri Hatcher na din. Nag-isip pa ako ng mga wagi na English, as if naman, mababasa ni Teri. 

 

“Teri, you are a bitch! You are a has-been. Because of Desperate Housewives, your dead career was resurrected, skinny bitch! Don’t you show your face here in the Philippines or I will let the Abu Sayyaf rape you while watching reruns of your has-been show Louise and Clark. And tell your freaking creator, Marc Cherry, that he is a fat, ugly, bald gay—like this somebody I know here. Sh*it, I’m so fucking mad!!!” Parang ganyan yung mga pinost ko. Hahaha. Mukhang tanga.

 

Noon naman lumabas sa isang Comedy Show sa Europe yung Pinay na katulong na ginagawang sex toy ng amo nya, hindi na ako nagalit. Naawa na lang ako doon sa kababayan nating umarte. Kawawa talaga, kasi alam ko kahit joke ‘yon, nangyayari talaga sa ibang bansa.

 

Kahit type na type ko si Alec Baldwin sa 30 Rock, nainis ako sa joke niyang, “I want a Filipina mail order bride!” Magaling lang talaga yung show nila kaya pinapanood ko pa din. Hay, kelan kaya magkakaroon ng mala-30 Rock dito sa pIlipinas? Yung dialogue pa lang, nakakatawa na. 

 

Yung kaibigan ko kasing Palanca winner na si Chris Martinez (na siyang sumulat ng Kimmy Dora, ang hit movie ng Comedy empress na si Eugene domingo), ayaw magsulat sa TV. Mga network, kunin niyo si Chris. Lakihan niyo ang TF at huwag biguan ng stress masyado para pumayag. (Parang yung nabalitaan kong executive na nagpa-revise ng drama script nang bongga sa mga alagad niya, e, siya mismo walang drama sa buhay). Pwe! Basahin nyo yung play ni Chris ”Sabado sa Sam’s” at “Last Order sa Penguin” to name a few. Nakakatawa. Basa pa lang ‘yon ha, kaya imagime niyo na lang nung gawin naming play. Ibang comedy writer din kasi dito, ang bobobo. Sila mismo, hindi natatawa sa ginagawa nila. O, di lahat, ha. Relax! 

 

Ayan, uminit na naman ang ulo ko! Ako tuloy yung hindi na-relax…

 

Naalala ko tuloy ‘tong si Terry (oo nga, Terry din pala name noon) na kababayan nating sumali sa Amazing Race Asia. Ka-team nya yung mister niyang Egoy. Pucha kawawa yung mister. Squating ‘yong kababayan nating si Teri. Mura at sigaw ang inabot noong asawa na pagkabait-bait. Pinapakita lang daw ng bruha ang tunay niyang emotions. O sige na, e, gaga ka pala, Pilipinas ang team na nire-represent mo at napapanood ka sa ibang bansa. Le*se! Isipin tuloy ng iba, bungangera ang mga Pinay.

 

(Editor’s note: We got the chance to talk to Terry last year, and she felt really unhappy that she was portrayed that way. She said, “They only showed a portion of the entire thing I said. People didn’t know the context, what happened,…They only captured the part where I was screaming and shouting!”)

 

Parang si Aubrey at ka-team mate niyang si Jackie Yu na puro pagre-retouch ng make-up ang ginagawa. Baka akalain ng ibang bayan na makaka-watch na lahat ng babae sa bansa natin ay ganoon umasta. Ayan, natalo tuloy sa kaka-retouch. Hehehe.

 

Nabigyan ako ng pag-asa nina Mark Nelson at Rovilson Fernandez noong sumali sila. Pucha, si Rovilson, hindi alam ang flag ng mga pinuntahang bansa. Puro gimik at pagpapa-pogi kasi ang inatupag. Bwiset! Pasalamat ‘tong si Rovilson at nal*l*bugan ako sa kanya. Actually, kay Mark din, huwag lang magsalita.

 

Finally, itong si Geoff Rodriguez na dating Power Boy at si Tisha Silang naman na dating beauty queen ang sumali. Noon ko lang nalaman na mag-syota pala ang dalawang ito. Di ba every batch ng Amazing Race may pair na laging nag-aaway? Sa batch nila, sila ‘yon. Okray! Kahit Philippines ang niri-represent nila, natuwa ako na hindi sila ang nanalo. Buti nga.

 

Yung mga susunod na Pinoy na sasali sa Amazing Race at iba pang contest na nire-represent niyo ang bansa natin, please naman umayos-ayos kayo! Utang na loob! I’m watching you. Nationalistic yata ako!

 

Teka nga at kakanta muna ako ng “Lupang Hinirang” at “Bahay Kubo” para kumalma. 

 

Anyway, highway, by the way, this is my 121st entry as we enter the year 3 of Korek ka John! Let’s make it more interesting. I will answer, react or even explain to your comments in the Comments section, which can be found at the lower part of each entry starting this one (Nationalistic yata Ako).

I will be using Korek ka John! as my username. It’s this blog’s title anyways so huwag na po kayong mag-attempt na gamitin din ‘yon. Nakatimbre na po ito sa ating Tech Team. This is it! Enjoy! 

 

Happy 2nd Anniversary, Korek ka John!       Welcome all to year 3!