Men at the “Esquire Ball”

A lucky 10,000 were able to watch the opening and the games live in the Olympic stadium which can only house a maximum of 8,000 seating capacity.

Ten thousand… Aba’y sisiw pala ‘ yan sa mga Pinoy na dumalo sa London Barrio Fiesta 2012, sa Hampton Park, Houslow, London.

Imagine, umabot ang crowd sa 63,000 on June 30,  and 75,000 peeps on July 1, Sunday. O, di ba!

Kakalula talaga ang tao, sobrang successful talaga ang partnership ng Philippine Center at ABS-CBN.

For the Saturday show, kasama ko ang mga Star Magic artists na sina Jed Madela, Angelica Panganiban, at ang mega crowd drawer na si Gerald Anderson. For the Sunday show, sina Jericho Rosales, Cristine Reyes, Jed Madela, at ang Blake band naman ang kasama ko. At siyempre, may kuwento tayo sa tungkol sa kanilang lahat.

JERICHO ROSALES IN LOVE. In love si Jericho in London. Kasama niya ang kanyang girlfriend na si Kim Jones, isang half-Brit/ half Pinay na fashion TV host sa isang cable channel dito sa Pilipinas.

Tuwang-tuwang ako for my friend Jericho.

The last time kasi na magkasama kami sa London, in despair siya with Heart Evangelista. Wala siyang ginawa kundi kundi makipag- away sa cellphone. Hindi namin matiyempuhan si Echo na good mood dahil laging kagagaling sa cellphone fights. Kapag good mood naman siya at tumatawa na , biglang magri-ring ang telepono ‘tapos biglang lalayo siya sa grupo, pagbalik niya, tahimik na siya at wala sa sarili.

Kuwento niya sa akin , umabot ng 175,000 pesos ang bill niya. Ang mahal naman makipag-break!

Buti na lang, in love si Echo kasi toxic siya pag in despair. Nakakaawa.

But when he is in love, kakatuwa siya. Nanlilibre!

Plus, like na like ko yung girlfriend niya ngayon. Maganda siya pero di niya alam na maganda siya. Hate ko kasi yung mga magaganda na alam nila na maganda sila, ang aarte! Yung iba, ang yayabang! But Kim Jones is beautiful inside and out. I told Echo na sana THIS IS IT!

“Sana nga…we have so much in common. I have met my soul mate,” Echo told me.

ANGELICA PANGANIBAN IN HEALING. “Okay na ako,” ang sabi sa akin ni Angel.

What she was trying to say is that Angel is now finally healed from her breakup with actor Derek Ramsay. Matagal-tagal din ang healing process niya. Nung mag- show kami sa Barcelona, di pa siya okay. Gusto lang niya lagi mapag-isa. Di siya sumasama sa amin nina Enchong Dee at Bea Alonzo para mamasayal.

Pati handler niya, na handler na niya mula bata pa siya, ay pinapakiusapan niya na sumama na lang sa amin mag-sightseeing kasi gusto lang ni Angel mamasyal mag-isa.

Pag-uwi niya sa Manila galing Barcelona, nakiusap siya sa manager niya na kung puwede bigyan siya ng dalawang linggo para mapag-isa.

Kaya nang dumating siya sa London (FYI, sa London lumaki at nag- aral si Derek! Oxford graduate si Derek!) , sabi ni Angelica, healed na raw siya.

Natuwa naman kaming lahat sa news kaya nag-plano kaming lahat na manuod ng musicale. Napagkasuanduan ng lahat manuod ng Ghost kasi well-recommended ni Direk Johnny Manahan na kasama namin.

Hindi ata alam ni Angel na tungkol sa love that never dies ang Ghost. Pagdating namin sa theater, ang daming kissing, hugging, at love scenes. At yung leading man, sing-katawan ni Derek with matching abs and everything!

Pinusta ko sa sarili ko na di tatapusin ni Angel ang Ghost. Pagbalik namin after intermission, di na bumalik sa upuan niya si Angel. At walang may alam kung saan siya pumunta. Inisip ko, tumalon kaya yung bata sa London Bridge? Si Derek nga naman kasi ang ex! Katalon-talon talaga ito kahit sa Quiapo Bridge. Pero dahil artista, pa- sosy naman tayo, London Bridge!

In fairness, nag-text naman siya kay Ms. Mariole Alberto, ang head ng Star Magic, at sinabing masama na raw pakiramdam niya at masakit na ang lalamunan niya kaya umuwi na siya. At totoo naman ang sakit ng bata dahil the next day, tatlong medic ang nag aaalaga kay Angel backstage!

Naku, ang dami ko pang kuwento tungkol kina Gerald Anderson, Jed Madela, Cristine Reyes, at Blake kaya wait for my future blogs. Ayoko na mag-promise, basta abangan WEEKLY…

Laking gulat ko na lang dahil habang nagsasayaw ng tinikling ang mga OFW sa stage ay nagsisigawan na ang lahat ng audience ng, “Coco! Coco! Coco!”

Di tumigil ang pagsigaw ng pangalan ni Coco sa loob ng limang minuto kaya bigla kong biniro si Coco at sinabi sa ibang mga artista, “Halika na Enchong [Dee], Bea [Alonzo], at Angelica [Panganiban], total bayad na tayo, si Coco lang naman ang kailangan dito.”

Biglang natawa si Coco kahit pagod dahil kararating lang niya galing Pilipinas (at galing taping!). At ngayon, isinalang na siya mag-show sa Barcelona. Jetlag? Ano yun para kay Coco? Bago niya ma-experience ang jetlag, nakabalik na siya ng Pinas at nag-te-taping na uli.

Tinignan ko si Coco at inisip kung ano meron ang taong ito at bakit sobra siyang sikat at kinalolokohan hindi lamang ng mga kababaihan, pati lalaki, bakla, bata, at lalun-lalo na mga lola.

Ang tawag nga sa kanya ng taga-Globe Telecom na si Lizet Sabalvaro ay, “The Lola Whisperer.”

Paano, nang dinala niya si Coco na mag-mall show sa Guam, aba’y puro lola ang humabol kay Coco at nakipag-unahan sa elevator at sa stage makita lang ang kanilang idol.

Say ni Coco, “Malapit talaga ako sa mga lola kasi laking-lola ako. Mahal na mahal ko ang lola ko.”

Kuwento naman ni Mikki Gonzales ng ABS-CBN Regional group (RNG), iba raw talaga ang appeal ni Coco sa masa. Madalas palang imbitahan ng RNG si Coco mag-perform dahil sigurado sila na full-pack ang gym o park pag si coco ang kanilang artista.

Sa Dagupan, naloka siya dahil five thousand lang and expected nila pumunta pero nadoble at naging ten thousand dahil si Coco ang artista.

Binigyan naman ng local government ng Baguio si Coco at ang ABS-CBN Regional Network Group ng award dahil nang dumating si Coco sa Penagbenga Festival ay nakalikom ang Baguio ng pinakamaraming tao recorded in all history.

Ang kuwento pa ni Mikki Gonzales ng RNG, “Minsan nga ay halos mahimatay ako sa isang show dahil nasira ng mga fans yung stage barricade, na sobrang tibay dahil gawa yun sa steel at konkreto, dahil gusto lamang nila mahawakan si Coco. Natakot ako para sa safety ni Coco dahil tiyak na dumog yun pag naabutan siya. Mahilig pa naman si Coco lumapit sa fans kayo lalong naloloka ang mga fans.”

Siguro nga yun ang isang alas ni Coco, hindi siya takot sa tao. At hindi aral ang kilos niya, nasa puso talaga.

Nang dumating ang mommy ko sa loob ng tent para magpa-picture sa mga artista, binati naman siya ng mga artista with a smile at nag-pose for a picture. Pero iba si Coco, tumayo sa upuan si Coco at biglang binati si mommy ng, “Mommy, kumusta na kayo! Kumain na po ba kayo? Upo po kayo dito, oh.” (Sabay bigay ng kamyang sariling upuan sa nanay ko. Siyempre walang bukang-bibig ang nanay ko pagkatapos ng show kundi Coco, Coco, at Coco dahil sa warmth and sincerity nito.)

Nang lumabas at kumanta si Coco sa kanyang mga fans, lalo naman ako naloka nang may revelation siyang ibinulatlat sa limang libong OFW na pumunta sa show namin sa Barcelona. Mysterious kasi itong si Coco kaya laking gulat ko nang bigla niyang sabihin sa mga tao, “Alam ninyo, naging OFW rin ako tulad ninyo sa Alberta, Canada. At proud ako na naging bagong bayani rin ako ng bayan tulad ninyo. Salamat sa pagmamahal ninyo.”

Siyempre, may I interview ako pagkatapos dahil sa kanyang revelation.

Si Coco, OFW dati? Korek!

Kuwento niya, “Nag-housekeeping at naging janitor ako dati sa Alberta, Canada… Naglinis ng toilet, nagpalit ng mga higaan, trabahong kalabaw talaga. Pinili ko yun. Nag-aartista na ako nun, nasa indie films na ‘ko. Pero ang tingin ko kasi sa trabaho ay trabaho, mapa-commercial actor, actor sa teatro, indie actor, TV actor, movie actor, janitor at housekeeping. Hindi ko ikinahihiya lahat ng napagdaanan ko dahil lahat ito ay marangal na trabaho.”

And that’s when I realized what makes Coco click. Tao siya at totoong tao.

Hindi lang siya magaling umarte dahil napakaraming magaling umarte. Hindi lang siya guwapo dahil sobrang daming guwapong artista.

Totoong tao siya at nararamdaman pala yun ng mga manonood sa TV at pelikula.

Totoo siya at ang katotohanan pala ay tumatawid at tumatagas sa puso at damdamin ng bawat manonood, ng bawat fan, ng bawat maka-enkwentro ni Coco Martin.

Kaya ngayon, fan na rin ako ni Rodel Nacancieno, also known as Coco Martin! Mabuhay ka, Coco!

P.S.

Ewan ko kung nagde-delirio lang ako at kung nangangarap nga ako, pakisampal nga ako. Pero feeling ko talaga ang laki ng resemblance ng asawa ko kay Coco lalo na nung bata pa asawa ko at lalo na kung naka-salamin si Coco. Baka nga feeling ko lang, kas,i idol ko si Coco ngayon, hehe…

Hay, 40 na ‘ko.

Yes, ladies and gentlemen, isa akong mapagpanggap na bata ako pero sa totoo lang, gurangits na! I syet!

Buti na lang tuloy-tuloy pa rin ang blessing ni Lord sa akin lalo na pag nag-bi-birthday ako.

In three weeks, I will leave for Barcelona to be part of this concert for our overseas Filipino workers.

Kasama ko sina Coco Martin, Angelica Panganiban, Bea Alonzo, at Enchong Dee.

One month din ako sa Europe kasi after Barcelona, may Frankfurt pa kami ni Enchong ng June 8, ‘tapos lipad kami the next day para mag-show sa Hamburg, ‘tapos Palermo, Italy ng June 10, and Milan ng June 11.

After that, I will fly to Yorkshire for their barrio fiesta on June 18, Salerno on June 24, and Hounslow, London on June 30, and July 1 with Jed Madela, Jericho Rosales, and Angelica Panganiban.

Sa lahat ng artista na nabanggit ko, si Angelica Panganiban ang isa sa pinaka-loka-loka na naka-bonding ko. Unang beses ko siyang nakasama sa Globe Telecom Christmas party at naka-black nails siya, black lipstick, at black outfit.

Buti na lang, mukha siyang anghel kasi kung mala-Celia Rodriguez o Bella Flores ang fez niya, mukha na talaga siyang witch or queen of darkness sa Christmas party.

Quiet lang siya with her i-Pad at di pala-usap kaya iisipin mo na suplada siya dahil ang maganda na tahimik ay laging napagkakamalang suplada.

Kaya kung maganda kayo, always make an effort to smile, talk to people and be friendly. Parang ako—CHOS!

Buti na lang, may pangalawa pa kaming pagkakataon na mag-bonding sa Cebu.

Mas madaldal si Angel kung kasama niya ang kanyang biyaw na biyaw (some spell it as “beau na beau”) na jowa na si Derek Ramsey.

At dun ko nalaman na tahimik lang talaga si Angel.

Pero kapag nagsalita, talagang pak na pak sa pagka-funny at walang echos, walang kiyeme. In English, she’s uncanny and unpredictable. She actually reminds me of Eliza Doolittle in My Fair Lady based on George Bernard Shaw’s Pygmalion.

Sa aming kuwentuhan, nalaman ko na ang half-American, half-Pinay na ito ay galing Tondo at hindi niya ikinahihiya ito.

Actually, this is the trait that Derek loves most about her, “Angel is very very different from the other girls. She showed me a different world, binisita ko pa siya sa Tondo kapag nandoon siya kasama ng mga friends niya, up to now. We came from different worlds but we share a lot of values, like, how she values her friends just like I do.”

Tutal na-traffic na kami nang bonggang-bongga sa Sinulog motorcade, tinanong ko na yungdalawa kung paano sila nagkakilala.

Dito ako nawindang sa mga kuwento ni Angel at Derek.

Kasi ‘pag titignan mo ang dalawang ito sa malayo, parang ang sosyal-sosyal, lalo na si Derek. Basahin niyo itong blog ko at makikita ninyo kung gaano katotooong tao ang dalawang ito na akala ko, sosyal.

Giselle: Saan ba kayo unang nagkakilala?

Angelica: Tumatae ako noon! Yun ang sinabi ko sa kanya!

Derek: She was on the crapper! Hahaha! Angel and I met thru a common friend, Direk Ga . It was those idle times during taping and Direk Ga was talking to Angel.

Being my “makulit” self, I grabbed the phone not knowing who she was and I found out I was talking to a girl who was on the crapper!

Giselle: Are you sure you want me to blog about that?

Derek: Ya blog it!

Angel: Di naman talaga noh. Ang kulit niyakasi, ayaw niya ka sisabihin kung sino siya kaya sabi ko, tumatae ako. Ang kulit kasi, e. [Sabi ni Derek], “Saan ka? Ano ginagawa mo?”

Kaya sabi ko, tumatae ako. Malay ko ba na siya ang kausapko. Pero ang totoo, nag-be-bake talaga ako nung panahon na yun. Siguro naaliw siya kasi ganoon ako makipag-usap sa kanya

Derek: Who cooks and shits at the same time? That’s soooo hygenic.

Angel: Tumatak na yun sa isip niya forever.

Giselle: Maganda si Angel, nung makausap mo ba siya Derek nun sa phone, type mo na siya?

Derek: I did not know who she was.

Angel: Nag-pre-pretend siya nun.

Derek: How can I pretend if I don’t know who you were?

Angel: Unang beses ko punta sa bahay, may mga magazines siya na cover ako.

Derek: I had to know who I was going to meet.

Angel: Lumang magazines. September kami nag-meet, March yung issue.

Derek: I didn’t really know it was you on the magazine. I only realized after we met. Aaminin ko naman kung kilala kita. Kapal at haba ng buhok mo, ha!

Angel: Nakita ko yung mga magazines, at sa C.R. pa niya. Habang nagwiwiwi ako, sabi ko sa sarili ko, “OMG! bakit may mga picture ako dito na nakahubad?” At dito pa man din sa CR niya kung saan siya nag-hmmmmmm habang nakatingin sa sexy pictures. OMG! Ginawa kaya niya yun dito sa pictures kong nakahubad?

Ganyan kaloka-loka si Angelica Panganiban, all in the spirit of fun. Super blush tuloy si Derek. E, maitim si Derek so naging violet tuloy. Pero guwapo pa rin at ang abs, pamatay!

Giselle: Angel, nung magkita kayo finally, face to face, was it love agad for you?

Angel: Ganito na lang, may MMK kami dapat, ‘tapos siya yung leading man ko. Hinindian ko yung project kasi sabi ko, “Ha, Derek Ramsey? Ang tanda!”

Giselle: Age gap?

Angel: 10 years

Derek: 8 lang!

Angel: Hindi ko talaga tinanggap yung project. Eeeeiw! Ang tanda!

Giselle: (Sa isip-isip ko, e, anong tawag mo sa akin? Dinosaur? Barney?)

Derek: Hindi ko rin tinanggap, yuck!

Ange: Tinanggap niya! Hinahanap niya ako sa set, hindi ako ang nakita niya.

Derek: She wishes.

Sapul na naman si Derek. Twice na ito in a matter of five minutes. Loka-loka talaga si Angel.

Angel: Naguwapuhan ako sa kanya after three days.

Giselle to Derek: So when did you realize that you wanted to court Angelika and have a relationship with her?

Derek; One year din, bago ko sinabi, “Sige na nga.”

Angel: One year niya akong pinag-isipan.

Strike 3! Talo ka na Derek!

Angel: More of buddy-buddies kami na may kilig factor.

Giselle: So friends who had a crush on each other?

Angel: Alam ko talaga na crush niya ako.

Derek: (rolls his eyes) That’s what she tells herself. Okay, sige na, para masaya ka na.

Angel: (Sweetens up to Derek) Babe, aminin mo na crush mo ‘ko…

Derek: Okay, crush na crush kita sobra…

Giselle: Paano mo naman na-feel na crush ka nga ni Derek?

Angel: Magkatabi kami ‘tapos tine-text niya ako na pumunta ak osa taping niya. Sabi niya dalawin mo ako sa set ko. Ay, grabe talaga yung moment na yun.

Magkatabi kami nun, skin to skin. Ano ito? Tine-text niyaako. ‘Tapos na-realize ko na masarap pala yung skin niya.

Ganyan ka-bakla si Angelika sa friends.

Kaya abangan ninyo ang pinakamagandang babaeng bakla na nakitako sa Barcelona on June 3 and Houslow, London on June 30 and July 1. Kitakits tayo dun!

Last July 2010, a total of almost 80,000 attended the London Barrio Fiesta in Lampton Park, Hounslow. This was the two-day attendance count. If you look behind our backs, it’s like a sea of people.

Thank you, ABS-CBN, for making me perform again in this kind of crowd. Kelangan na magsulat ng new material!

Anak siya nina Jaime Zobel de Ayala at Doña Bea Zobel. Kapatid niya ang chairman ng Ayala Corporation, Globe Telecom, Bank of the Philippine Islands at Integrated Microelectronics Inc. na si Jaime Augusto Zobel de Ayala (Jaza ang kinagigiliwang tawag sa kanya). Kapatid din niya ang guwapong si Fernando Zobel, na presidenteng Ayala Corporation, at sina Bea, Sofia, at Monica Zobel de Ayala.

Kung makapag-kuwento ako, parang close na close ako sa pamilya nila. Ang totoo niyan ay si Patsy (o, di ba, close kami!) ang talagang nakadaupang palad ko bagamat nakapag-show na ‘ko dati sa Ayala Corporation at IMI sa harap nina JAZA at Fernando.

Nakakatawa ang first meeting namin ni Patsy. Dinala kami ni Gabby Concepcion ng ABS-CBN para mag-show sa Monaco.

At dahil si Patsy ang consul ng Monaco, naghanda siya ng special dinner para sa amin (o, di ba, ang bonggang concept na pinaghahandaan kami ng dinner ng isangZobel de Ayala, no other).

Siyempre, na-excite ang kaluluwa ko, makaka-rubbing elbows ko ang isang blue blood!

Siyempre, first rule in Social Climbing 101: Wear your best dress in social climbing ocassions!

Huwag susuot ng Ukay dahil baka sabihin ng mayaman mong host, “Oh I have that same dress! I donated it to the Salvation army a couple of years back.” Di niya alam, that is exactly the same dress na nag-end-up sa Ukay ngPilipinas. Kaya no-no ang Ukay sa malalaking handaan.

Siyempre, great dresses need great shoes kaya wear naman ako ng four-inch Stella Luna shoes ko na pinabiliko pa sa asawa ko because I have no guts to buy a 16,000-peso pair of shoes. Hanggang 3 thousand lang ang budget ko, masama pa ang loob ko nun. Ganyan ka-kuripot si Giselle Sanchez.

Pagdating sa posh apartment ni Consul Patsy, sira ang elevator at ang handaan ay sa…6th floor?

Sa 6th floor nga!

Kailangan akyatin ko six flights of stairs with my four-inch heels! Putrisna elevator ito, ah! Bakit kailangan kang masira in my moment of social climbing? Kainis, di ba?

Upon reaching the 6th floor, I had to fold my exhausted tongue that reached the floor, puff an inhaler for my asthma and wipe my baskil (basang kili-kili— eeeew!) Sige nga, ikaw nga umakyat sa six floors nang walang elevator on a summer in France! Tignan ko nga kung di mababasa yung kili-kili mo.

Medyo hilo-hilo pa ako sa pag-akyat kaya di kami masyadong nagkaintindahan nung staff na pinagtanungan ko.

Nakita ko si Gabby Concepcion na nakikipa-picture sa isang Espanyola na naka-black Coco Chanel dress. Ang nag-pi-picture sa kanila ay isang matangkad na babae na naka-simple summer dress.

So siyempre, ginamit ko ang logic ko. At dahil isa akong asyumera, tinanong ko yung staff kung yung katabi ba ni Gabby na naka Chanel dress ay si Patsy Zobel de Ayala? Siyempre, di ba? Naka–Chanel, Espanyola, katabi ni Gabby!

Tumango naman na parang di naintindihan yung tanong ko at na-istar-istrack lang sa akin yung lalaking staff. So dahil asyumera nga ako, nilapitan ko yung matangkad na babae na nagpi-picture kina Gabby. In-assume ko na siya si Cristina, ang executive assistant ni Consul Patsy dahil siya yung nagpi-picture. Eto ang eksena:

Giselle: Hi, Cristina. I’m Giselle Sanchez.

Consul Patsy: Hi, Giselle. I’m Patsy. The girl in black is Cristina.

OMG!!! Did I just mistake a Zobel de Ayala for her executive assistant? Can somebody throw me off the building now? Lahat ng pinag-aralan ko sa social climbing 101 ay itinapon ko agad sa inidoro.

What can a social climber do in a moment like this? Nothing! Just be yourself!

At yun nga, ang ginawa ko—nothing.

Natulala ako sa kamalian ko. Double SIYET! Buti na lang napakabait ni Patsy. Niyakap niya agad ako at sinabi, “It’s ok, welcome to Monaco. Sit beside me in the table!”

Doon ko naalaala ang isang sermon ng isang pari tungkol sa nanay ni Patsy Zobel de Ayala—si Doña Bea.

Isa sa pinakamalaking benefactor si Doña Bea Zobel de Ayala sa Elsie Gaches Village, an institution for mentally challenged children.

Doña Bea celebrated one of her birthdays in Elsie Gaches and brought the priest that gave the sermon. Nakita ng pari kung paano pagsilbihan ni Donya Bea ang mga bata. Pinapakain niya, pinupunasan niya ang mga tumutulong-laway, at memorized niya lahat ng panagalan ng bawat bata dun sa Elsie Gaches.

Tinanong ng pari kung bakit niya kailangan gawin ang pagpupunas ng laway, e, Bea Zobel na siya. Nag-do-donate naman siya ng napakalaki para tumakbo nang maayos ang Elsie Gaches, bakit kelangan pa niya pagsilbihan ang mgabata?

Sinagot ni Doña Bea ang pari nang nakangiti, “Money, I can easily part with because I have that and a lot of others have that. But it’s love and service that these children and adults need so I would like to give it to them. And if I have to clean them after eating, I will do so because I love them.”

Doon ko na-realize that humility runs in the family of the Zobel de Ayalas. Napakabait din ni Patsy. Wala pala siyang bayad as honorary consul.

Gusto lang niyang makatulong sa mga OFW sa southern France. Ang pangarap niya ang magkaisa ang mga Pilipino dun ant magtulungan. Madalas siyang pabalik-balik sa Manila. Pero hindi para mag-party. Nag-o-ogranize siya ng 20 doctors and volunteers galing sa Ayala Foundation at pumupunta sila sa mga lugar na hindi nadadatnan ng mga duktor at nag-me-medical mission dun.

The next day, inimbitahan niya kami mag-boating ni Gabby. Naka-lumang T-shirt lang siya at shorts.

Sa party, hinahanapan ko siya ng Hermes na bag o Louis Vuitton pero hindi daw siya nag-ga-ganun. Ultimo yung anak ni Patsy na ten years old, hindi alam na mayaman siya.

Minsan, naglaro ang asawa ko at ang anak niyang ten years old.

Patsy’s son: Where do you work?

Emil: I work in a building in your business district, in Ayala.

Patsy’s son: We have a business district?

Yaya ng anak ni Patsy: Huwag ninyong pinag-kwe-kwentuhan ng ganyan ang bata at baka di na sumunod sa akin.

Ang bongga sa humility ng mga Ayala, di ba? Pati anak nila, di alam na ang net worth ng pamilya nila ay 1.5 billion u.s. dollars! (Source: Jaime Zobel de Ayala | pinoyprofile.com)

And I still can’t believe my good luck. After I mistake a Zobel de Ayala for her assistant, she invites me to sit beside her during dinner, go boating with her the next day, and dig this…stay and vacation in her house in Monaco with my husband!

Natutuwa daw siya sa akin, napapatawa ko raw siya. Sobra pa ako kinilig nang ikinwento niya na nag-usap siyaat ang guwapo niyang kapatid na si Fernando Zobel de Ayala sa telepono.

Fernando: Take care of Giselle. She always does a good job hosting our companies’ events whether it be Globe, BPI, IMI, or Ayala. Why don’t you invite her to stay a couple of days with you?

Patsy: I’m way ahead of you. I invited her already. In fact, she’s upstairs having pink champagne and amuse bouche with her husband.

Hayyyy, thank you, Lord, for my humor and the Zobels’ humility.

Hindi ko ikukuwento ang kanyang talambuhay, don’t worry…Pero inilista ko ang mga naaalala kong quotes ng politician na magpapakita ng kanyang humor.

Basahin niyo ang mga nasa ibaba:
1. Public Servant Quote

Imee: “You know why he lost? Because he and his family are eye-poor.”

Giselle: “Imee, what’s eye-poor?”

Imee: “Eye-poor, Mata-pobre, hello!”

2. Her best friend Bessie Badilla, former model and actress, who is now the Carnival Queen in Sao Paolo, Brazil brought some Brazilians to Manila. They went to a party but Bessie was late so Imee was left baby-sitting Bessie’s Brazilians. When the press asked the Ilocos Norte governor about the handsome Brazilians beside her, she answered, “I didn’t have time to buy gladiator shoes, so I brought them as my accessories.” Ito ang best quote ever para sa akin

3. Some friends were making a comment about the acting of Kris Aquino. I told them to stop because she was a fellow actress and, in fairness, she was nice to me when we were in high school. Imee followed suit and said, “Giselle is right, everyone in this table should stop talking about Kris Aquino, she’s my P.R.”

4. Imee was so mad at at a former president for endorsing her rival in the gubernatorial campaign after promising her that he was going to endorse her. “I texted him a five-page angst text, then I erased it because I realized I texted it all in English!” Pero friends na raw sila ngayon.

5. In her party last year, Senator Loren Legarda asked her how old she was. She changed the topic and complimented the senator’s dress. But Loren was persistent.

Loren: “No, really how old are you?”

Imee: “I’m 100 years old! Now, let me bring you to your table.”

6. Quote about her mom Imelda Romualdez Marcos while shopping in Divisoria 168:

“Yes it’s true. My mom goes to 168. Her happiness is to give things away to everyone she sees. If she doesn’t shop it in 168 and in some expensive store, mamumulubi kami!”

7. Quote about her dad President Ferdinand Marcos.

Giselle: “Imee, it’s pretty windy. The wind is knocking down the entire set and backdrop. You want to call a lunch break first before we resume.”

Imee: “No, it’s my father. Sorry, Dad, we didn’t ask permission that we’re going to shoot in your house. You can stop now ‘coz you’re creeping them out.”

And the wind stopped. (That was the time, we got creeped out.)

8. “What do you wear when you’re a governor? This is a fashion nightmare! Now I have to give all my sexy clothes to you and buy new ones!”

9. “I made my son Matthew commute in MRT everyday from the house to his work in Makati so he would know the value of money and hard labor. Then my mom finds out and gives him her Benz. Purrrrrrfect!”

Ang ibig sabihin ng Pinta*Kasi ay sabong dahil pinagsabong dito ang mabuting grupo niJawe (John Wayne) at ang kontrabidang grupo nina (JM).

Hindi ninyo masyadong makikilala si JM sa pelikulang ito.

Unang-una, mataba pa siya dito at ginawa siyang mukhang hoodlum!

Kinalbo siya dito, nilagyan ng maraming tattoo at peklat sa mukha.

Kung sa Angelito na programa niya sa ABS-CBN ay mukha siyang anghel, dito, demonyong-demonyo siya talaga!

Dito sa pelikulang ito, isa siyang adik, mastermind ng lahat ng magnanakaw, drug-pusher, leader sa prostitution rings, basta lahat ng kasamaan, hinakot na niya.

May eksena nga kami, nag-adik-adik at nagalit siya at tinatakot niya kami. As in! Sobrang takot talaga ako sa mga mata ni Angelito dahil para talagang demonyo. Ang galling umarte ng batang ito.

Ang producer ng pelikulang ito ay walang iba kundi si Governor Imee Marcos.

Tandang-tanda ko pa yung quotable quote ni Governor Imee Marcos a long time ago, “You can kick the girl out of Malacañang but you can’t kick Malacañang out of the girl!”

O, laban ka!?

Ang tarush ng quote, di ba! Tarush talaga si Governor Imee lalo na sa paggawa ng pelikula.

Siya lang naman ang nag-produce ng award-winning na Himala ni Nora Aunor at ang Oro, Plata, Mata.

Para sa mga little children (at mga nagpapanggap na bata pa sila kahit ka-edad nila si Nora Aunor) na di naabutan ang Himala ni Ate Guy, let me refresh your memory.

Ang Himala ay humakot ng halos lahat ng awards—mula Best Picture, Best Actress, Best Editing, Best Cinematography, Best Art Direction, Best Production Design, Best Supporting Actor (Manikan), Best Supporting Actress (Duenas), and Best Story/Screenplay sa 1982 Metro Manila Film Festival.

Hinakot din niya ang awards ng1982 Catholic Mass Media Awards at Gawad Urian.

Nakilala din ang Himala sa ibang bansa nang manalo ito sa Chicago Film Festival at Asia-Pacific Film Festival Special Achievement for Best Depiction of socially-involved religion noong 1983.

Pagkatapos ng isang dekada, napansin pa rin ito ng CNN APSA Viewers Choice Award at binigyan ng parangal na Best Asian-Pacific Movie of All Time.

Kung di pa ‘yan tarush sa inyo, magpapakamatay na lang ako!

Kung di niyo pa rin matandaan, punta na lang kayo sa comedy bars dahil doon makikita ninyo lahat ng Nora Aunor look-alikes na nakaputi at nagsisigaw sa stage ng, “Walang himala! Walang himala! Ang himala ay nasa puso.”

Ang Oro, Plata, Mata (Gold, Silver, Death) naman ay humakot ng halos lahat ng awards sa 1982 Gawad Urian.

Nanalo ito sa mga katergoyang picture, director, cinematography, production design, musical score, and sound.

Noong 1982 din nanalo ang pelikulang ito sa Luna Awards ng Best in Production Design at Best Supporting Actress.

Ito ang obra maestro ni PequeGallaga. This movie is considered his most significant contribution to the Philippine cinema.

Kaya naman, nang maimbitahan ako ni Governor Imee na gumanap na “Mommy Whitney” sa indie film na ito ay agad kong tinanggap kahit na six months pregnant ako noon.

Sabi ko sa sarili ko, “Matagal-tagal na si Governor Imee hindi gumagawa ng pelikula. At sigurado ako na obra maestro na namanito. Kaya kahit six months preggy ako, sabi ko, ‘Go lang ng go. Kaya ko ‘yan!’”

Lalo pa akong na-engganyo nang sabihin sa akin ni Governor Imee na ang Pinta*Kasi ang sagot niya sa Noli Me Tangere at El Filibusterismo dahil ito ay tungkol sa isang binatang nagngangalang DJ (inspired from Dr. Jose Rizal) na bibisita sa isang pulo na punung-puno ng dumi—pisikal na dumi at dumi ng mga pagkatao ng mga taong nakatira dito.

Sa pamamagitan ng kanyang ugali at pagpipinta, unti-unti niyang mababago ang mga ugali at kalooban ng mga taong nakatira dito.

Naisipan daw gawin ni Imee ang pelikulang ito noong June 12, 1998, araw ng Centennial Celebration, o isang daang taon Pagkatapos natin makalaya sa mga Kastila at dineklara ang atingKalayaan.

FIRST DAY NG SHOOTING: Nang dumating ako sa parking lot ng set namin, lubog ito sa basura, parang Payatas. Ang baho!

‘Tapos sabi ng location director na hanggang dito lang daw ang kotse namin kasi kailangan nang lakarin ang Pulo.

May makitid na daan sa dagat na gawa sa basura, ang haba ay limang kilometro. Ito ang nag-iisang daan papuntang Pulo at wala nang iba pa.

Puwede ka ring mag-pam boat pero manipis lang yun at any time, puwede itong tumaob sa liit. At kapag tumaob ka, malulunok mo ang tubig na may halong basura, tae, at langis ng mga pabrika ng Navotas.

Hinawakan ko ang maliit kong tiyan at sinabi ko sa anak ko na nasa loob ng tiyan ko, “Anak, kapit! Maglalakad tayo! Limang kilometro lang ito! Maganda gumawa ng pelikula si Governor Imee, promise!”

Hanggang kabuwanan ko, ginagawa namin ang Pinta*Kasi.

Lagi lang ako bumubulong sa anak ko na huwag lalabas kapag nasa shooting kami kundi, ala-Jesus Christ ang eksena ni Xavier Zappa (my son)— ipinanganak sa sabsaban.Hahaha!

Siguro, naguguluhan kayo. Teka, buntis na naman si Giselle?

Hinde!!! Sarado na ang factory two years ago pa, at oo, it took this film two years in the making kasi may animation.

According to Governor Imee Marcos, na siyang head ng The Creative Media and Film Society of the Philippines (CREAM),”It takes three to five years to make a full length animation film in the U.S. and in Japan.

Alam niyo ba na karamihan sa Disney at Anime cartoons, Pilipino ang gumagawa? Now you know!

Para naman daw may maipagmamalaki tayo na gawang Pilipino para sa Pilipino…

Kaya naman sobrang tuwang-tuwa kami ng lahat nang manalo ang Pinta*Kasi sa MMFF New Wave category (for Independent film makers) ng BEST PICTURE!

Nanalo din si JM ng Best Actor!

Sa presscon namin, inintriga sina Jawe at JM.

Tinanong sa una kung hindi ba masama ang loob niya na si JM ang nanalong best actor na kung tutuusin, si Jawe ang bida ng pelikula at si JM ang kontrabida?

Gustung-gusto ko ang sagot ni Jawe, “Ang tagumpay ng isa ay tagumpay naming lahat.”

Another tarush comment from an actor in Pinta*Kasi. Bongga!

Sa sobrang tuwa ni Governor Imee sa kinalabasan ng Indie movie, she converted it from digital to 35mm.

At sa wakas, mapapanuod na ng madlang people ang Pinta*Kasi sa February 8, sa SM Megamall, MOA, SM Fairview, SM Marikina, SM Edsa , SM Cebu and SM Iloilo.

Sa Febuary 29 naman, ipapalabas ito sa SM Baguio, SM Davao, and SM Batangas.